คืนดีที่หวานกว่าเดิม

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดลงหน้าประตูห้องทำงานกระจกฝ้า ไม่ได้ทำให้คิมหันต์ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงกระพริบเตือนสัญญาณอันตรายสีแดงฉาน ร่างสูงใหญ่ก้าวขวาเดียวไปยืนขวางหน้าพายไว้ราวกับกำแพงมนุษย์ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเงาร่างหลังบานประตูกำลังเงื้อมือขึ้นบิดลูกบิด "ล็อคประตู..." พายกระซิบเสียงเครียด ไวเท่าความคิด มือบางเอื้อมไปคว้าข้อมือหนาของคนตัวโตกว่าตามสัญชาตญาณ แต่นายประธานบริษัทผู้เย่อหยิ่งกลับแค่นسหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ "คิดว่าคนอย่างฉันต้องหลบซ่อนในบริษัทของตัวเองงั้นเหรอ?" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที *คลิก!* บานประตูกระจกถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างไปทันทีเมื่อปะทะเข้ากับสายตาสองคู่ที่จ้องมองมา ราวกับเหยื่อที่เดินเข้ามาในกรงของเสือดาว "อ้าว... ท่านประธานยังไม่กลับอีกหรือครับ นึกว่าดึกป่านนี้จะกลับไปเคลียร์งานที่เพนท์เฮาส์เสียอีก" เสียงทุ้มเอ่ยทักด้วยความประหม่าที่ซ่อนไว้ไม่มิด คิมหันต์ไม่ตอบ ร่างสูงค่อยๆ สาวเท้าเข้าไปหาผู้บุกรุกยามวิกาลทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ทุกจังหวะการก้าวราวกดทับอากาศในห้องให้เบาบางลง จนคนที่ยืนอยู่ต้องถอยหลัง1ก้าวโดยอัตโนมัติ "ดึกขนาดนี้ ฝ่ายไอทีของผมคงไม่ได้เชิญคุณมาช่วยตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัยหรอกนะ... คุณกวิน" คิมหันต์เน้นเสียงทีละคำ ดวงตาคมกวาดมองแฟลชไดร์ฟในมือของอีกฝ่ายที่ถูกซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรู้ทัน "หรือว่างานสถาปัตยกรรมโปรเจกต์ใหม่ล่าสุด มันหอมหวานจนคุณอดใจรอให้ถึงรุ่งเช้าไม่ไหว?" กวินหน้าถอดสี รอยยิ้มเสแสร้งมลายหายไปสิ้น "ผม... ผมแค่มารับเอกสารที่ลืมไว้..." "เอกสารอยู่ในห้องประชุมชั้นล่าง ไม่ใช่เซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของสถาปนิกเอก" พายก้าวออกมาจากด้านหลังของคิมหันต์ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมไม่แพ้กัน "และถ้าไม่อยากให้ผมโทรแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกและพยายามจารกรรมข้อมูลบริษัทตอนนี้... วางแฟลชไดร์ฟนั่นลงบนโต๊ะ แล้วไสหัวออกไปซะ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด กวินมองหน้าคิมหันต์ที่ยืนบังทางออกทั้งหมดไว้ด้วยแววตาหวาดหวั่น สุดท้ายความกลัวก็เอาชนะความโลภ เจ้าตัวจำต้องควักแฟลชไดร์ฟโยนลงบนโต๊ะทำงานของพายเสียงดัง *ตุบ* ก่อนจะสาวเท้าหนีออกจากห้องไปอย่างลิบลี้ ประตูกระจกปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุม ทว่าหัวใจของคนทั้งคู่กลับเต้นระรัวด้วยแรงปะทะทางอารมณ์เมื่อครู่ คิมหันต์ถอนหายใจยาว พลางหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกนิ่ง พายเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยปากเก่งที่ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาง่ายๆ แม้ว่ามือเรียวที่ประสานกันไว้นั้นจะสั่นน้อยๆ ก็ตาม "ทีหลัง..." คิมหันต์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงดุๆ เจือความหงุดหงิดที่พยายามกลั้นไว้ "ถ้ามีหนูตัวไหนแอบเข้ามาอีก อย่าหาญกล้าทำตัวเป็นฮีโร่ยืนขวางหน้าฉันเข้าใจไหม? รู้ตัวไหมว่าเมื่อกี้มันอันตรายแค่ไหน" "แล้วใครใช้ให้คุณมาทำเป็นเท่บังผมเล่า!" พายเถียงกลับทันควัน ดวงตารื้นรอนิดๆ ด้วยความอัดอั้น "ผมดูแลตัวเองได้น่า ท่านประธานไม่ต้องมาทำเป็นห่วงผมหรอกครับ!" "ใครบอกว่าฉันห่วงนาย..." คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดแต่ใบหูข้างขวาเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ฉันแค่ไม่อยากให้ลูกน้องตายคาโต๊ะทำงานในความรับผิดชอบของฉัน มันเป็นภาระทางกฎหมาย เข้าใจยากตรงไหน?" ปากแข็ง... ชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อประกวดความปากแข็งระดับโลก! พายแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงจนแผงอกกว้างเกือบชนกับจมูกรั้น "ปากแข็งเก่งนักนะ... หูแดงขนาดนั้นยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอครับท่านประธาน?" คิมหันต์สะดุ้งเล็กน้อยที่ถูกจับไต๋ได้ ร่างสูงขยับถอยหลังหนีไม่ได้เมื่อถูกพายรุกไล่จนสะโพไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตที่มองมาเต็มไปด้วยความท้าทายและประกายความหวานที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนคนมองใจกระตุกวูบ "พาย..." เสียงทุ้มต่ำพร่าลงอย่างกะทันหัน ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาไหวระริกที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดแน่น "นายรู้ไหม... ตอนที่ฉันเห็นหน้าจอนั่นแจ้งเตือน หัวใจฉันมันแทบหยุดเต้น" พายชะงัก รอยยิ้มเย้าแหย่บนริมฝีปากบางค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อสบเข้ากับแววตาที่จริงจังจนน่าตกใจของคนตรงหน้า "ฉันไม่ได้กลัวบริษัทเสียหาย..." คิมหันต์เอื้อมมือหนาขึ้นโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนผ่านเนื้อผ้าทำให้พายเผลอกลั้นหายใจ "แต่ฉันกลัว... กลัวว่าถ้าฉันขึ้นมาไม่ทัน นายจะเป็นอันตราย" ความเงียบโรยตัวลงอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความอึดอัดเหมือนก่อนหน้า หากแต่เป็นความอบอุ่นลึกซึ้งที่ค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในหัวใจทีละน้อย มือบางที่เคยตั้งท่าจะผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนมาวางทาบลงบนอกแผงกว้างสัมผัสจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของอีกฝ่าย "คุณนี่มัน..." พายพึมพำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องเบือนหนีไปมองทางอื่น "ชอบพูดจาโกงกันอยู่เรื่อย..." "ไม่ได้โกง พูดความจริงต่างหาก" คิมหันต์กระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนพายต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้ ร่างสูงกดจูบเบาๆ ลงบนขมับนุ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับจะย้ำเตือนว่าคนในอ้อมกอดนี้มีค่ามากแค่ไหน "จากนี้ไป... จะไม่มีใครหน้าไหนกล้ามาแตะต้องนายอีก พาย ฉันสัญญา" ความหวานละมุนที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายไป พายหลับตาลงซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ในหัวใจ ทั้งสองยืนกอดกันท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืน ปรับความเข้าใจและหลอมรวมความรู้สึกให้แนบแน่นยิ่งกว่าเดิม ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบกำลังขับกล่อมความหวานให้ลึกซึ้งถึงขีดสุด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคิมหันต์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจโดยไม่คิดจะสนใจมัน แต่แล้ว... หน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืดก็ปรากฏภาพพรีวิวข้อความจากเบอร์แปลกปลอม **ภาพถ่ายเอกสารแปลนโครงการลับสุดยอดของบริษัท... พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามาว่า:** *"ถ้าไม่อยากให้แปลนนี้หลุดสู่มือคู่แข่งพรุ่งนี้เช้า... เจอกันที่ดาดฟ้าตึกเก่าตึก B คนเดียวเท่านั้น"* คิมหันต์ชะงักกึก ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับมาเกร็งเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตของพายที่เงยขึ้นมามองเห็นข้อความนั้นพอดี ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกพร้อมกัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ