ภายใต้หน้ากากผู้ดี

"คุณดูเหมือนคนกำลังทำของสำคัญหายนะคะ คุณธันวา" เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงจัดแสดงภาพวาดของหอศิลป์ แสงไฟสปอร์ตไลท์สีนวลตาตกกระทบลงบนผืนผ้าใบที่เพิ่งบูรณะเสร็จ แต่มันกลับขับเน้นให้ใบหน้าของธันวาดูซีดเผือดลงกว่าปกติ เขาไม่ได้หันมามองคนพูดในทันที แต่กวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับกำลังหวาดระแวงเงาของตัวเองที่ทอดยาวบนผนัง ธันวาขยับเนกไทสีเข้มให้คลายออกเล็กน้อย มือของเขาสั่นจนต้องกำไว้แน่นในกระเป๋ากางเกง "ผมแค่... ไม่ค่อยสบายใจกับงานนิทรรศการรอบนี้ ภาพวาดแต่ละชิ้นดูเหมือนจะจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา" รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เธอใช้มองผลงานที่ผิดพลาดของลูกน้องในความดูแล "ความรู้สึกผิดมักจะเป็นจิตรกรฝีมือฉกาจนะคะ มันสามารถวาดภาพหลอนขึ้นมาในหัวคนเราได้ไม่ยาก หากคุณเก็บกวาดอดีตไม่สะอาดพอ" เธอก้าวเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย มันเป็นกลิ่นเดิมเมื่อสามปีก่อน กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยก่อนที่ความปลอดภัยนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นคุกขังหัวใจตัวเอง "ริน คุณต้องการอะไรกันแน่?" ธันวาหันขวับมาเผชิญหน้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้ดี "คุณกลับมาเพื่อแก้แค้น? หรือแค่ต้องการเห็นผมค่อยๆ แตกสลายไปทีละน้อย?" "คำถามนี้น่าจะถามตัวเองนะคะคุณธันวา" รินรดาเลิกคิ้ว สายตาของเธอคมกริบดุจใบมีด "ดิฉันมาที่นี่ในฐานะภัณฑารักษ์ ไม่ใช่ภรรยาเก่าที่คอยรอรับคำขอโทษที่สายเกินไป แต่หากคุณรู้สึกว่ากำลังถูกกดดัน นั่นอาจเป็นเพราะสิ่งที่อยู่ในหัวคุณกำลังทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินไปต่างหาก" ศิลาที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ไม่ไกลก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางบทสนทนา ใบหน้าของทนายความหนุ่มเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ "ดูเหมือนบรรยากาศจะเคร่งเครียดเกินไปนะครับคุณธันวา... หรือว่าภาพวาดพวกนี้กำลังฟ้องอะไรคุณอยู่? กฎหมายน่ะไม่สนความรู้สึกหรอกนะ แต่หลักฐานที่หายไปนั่นสิ... อาจจะฟ้องร้องได้ทุกเมื่อ" ธันวามองศิลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต เขาตระหนักดีว่าตนเองกำลังถูกบีบเข้ามุม รอบตัวเขาไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นเสือที่จ้องจะตะครุบเหยื่อที่บาดเจ็บ รอยร้าวในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบไว้กำลังปริแตกออกมาทีละน้อย "ผมไม่มีอะไรต้องกลัว" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ในเมื่อความจริงที่ตายไปแล้ว ก็ให้มันตายไปพร้อมกับสิ่งที่ผมทำลายทิ้ง" "จริงหรือคะ?" รินรดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในใจคนฟัง "ถ้าความจริงตายไปแล้ว ทำไมคืนนี้คุณถึงต้องฝันเห็นเด็กคนหนึ่งในห้องใต้ดินของหอศิลป์แห่งนี้ด้วยล่ะคะ?" ธันวาชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ความมั่นใจที่เคยสร้างไว้พังทลายลงในพริบตา เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก กลิ่นอายความตายและกลิ่นน้ำมันวานิชจากภาพวาดดูจะเข้มข้นจนทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ ในขณะที่ธันวากำลังจะโต้ตอบ เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดินหลังภาพวาด ศิลาหันไปมองด้วยความสนใจ ก่อนที่ร่างเล็กในชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวจะก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นสายตา เด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโตฉายแววเฉลียวฉลาดเกินวัย ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนภาพสะท้อนที่ถอดพิมพ์เขียวมาจากธันวาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน ธันวาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที เขามองเด็กชายคนนั้นสลับกับใบหน้าที่นิ่งเฉยของรินรดา "นี่ใคร..." ธันวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ร่างกายของเขาโอนเอนราวกับจะล้มลง รินรดาเดินไปโอบไหล่เด็กน้อยคนนั้นไว้ เธอสบตาอดีตสามีด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่ มีเพียงความสะใจเย็นเยือกที่สะท้อนอยู่ในแก้วตาของเธอเท่านั้น "นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรต้องรู้ตอนนี้ค่ะคุณธันวา" รินรดากล่าวพลางดึงมือเด็กชายให้เดินผ่านหน้าเขาไป "แต่เอาไว้คืนนี้... ตอนที่คุณอยู่คนเดียวในห้องทำงาน ลองหยิบซองเอกสารที่ดิฉันวางไว้ใต้ฐานภาพวาด 'รอยเลือดบนผืนผ้าใบ' ดูนะคะ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมตลอดสามปีที่ผ่านมา... นรกที่คุณสร้างไว้ถึงยังรอต้อนรับคุณอยู่" รินรดาเดินจากไปพร้อมกับเด็กน้อย ทิ้งให้ธันวายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางโถงนิทรรศการ ท่ามกลางภาพวาดมากมายที่เหมือนกำลังหัวเราะเยาะโชคชะตาของเขา มือที่สั่นเทาของธันวาเอื้อมไปที่ฐานภาพวาดที่เธอระบุ เขาค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปคลำหา ก่อนจะพบกับซองสีน้ำตาลที่ดูเก่าคร่ำคร่า เมื่อเขาเปิดมันออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือสำเนาใบสูติบัตรที่มีชื่อของเขาเป็นบิดา... และผลตรวจ DNA ที่ระบุความเป็นพ่อลูกชัดเจนแจ่มแจ้ง โดยมีวันที่กำกับไว้ว่าเป็นช่วงเวลาเพียงหนึ่งเดือนก่อนที่รินรดาจะหายตัวไปจากชีวิตเขาอย่างถาวร! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดและบททดสอบของจิตใจนี้ร่วมกันนะคะ