รอยร้าวในความสัมพันธ์เดิม

"คุณคิดว่าน้ำตาของความสำนึกผิดในตอนนี้ จะชะล้างคราบเลือดในภาพวาดที่คุณเคยสั่งให้ฉันทำลายทิ้งไปได้จริงๆ งั้นหรือคะ ธันวา?" รินรดาเอ่ยประโยคนี้ขึ้นกลางห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันและกลิ่นบุหรี่จางๆ ของอดีตสามี เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงที่ยืนสั่นเทาอยู่ข้างหน้าต่างบานสูง แต่กลับจดจ้องอยู่กับฝีแปรงที่เธอเพิ่งลงสีแดงสดลงบนผืนผ้าใบ—สีแดงที่ดูเหมือนหยดเลือดสดๆ ในสายตาของคนทั้งคู่ ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยและหยิ่งผยองในคราที่เขายังเป็นเจ้าของหอศิลป์ผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับเหลือเพียงร่องรอยของชายผู้แตกสลาย "ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น ริน... ตอนนั้นผมแค่... ผมแค่กลัวว่าความลับของตระกูลจะทำลายชื่อเสียงของแกลเลอรีที่พ่อสร้างมา" "ความลับเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น หากแต่แฝงด้วยความสมเพช "สำหรับคุณ มันคือชื่อเสียง แต่สำหรับฉัน มันคือชีวิตที่ต้องจบลงพร้อมกับเศษซากของภาพวาดเหล่านั้น คุณเลือกที่จะทิ้งฉันไว้ท่ามกลางความมืดมิดเพียงลำพัง ในวันที่ฉันต้องการที่พึ่งมากที่สุด" รินรดาสะบัดพู่กันลงในถังน้ำจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา แววตาของเธอในตอนนี้เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ต่างจากรินรดาคนเก่าที่เคยเฝ้ารอคอยความรักจากเขาอย่างโง่เขลา "คุณรู้ไหมว่าอะไรที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุด?" เธอเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นความกลัวที่โชยออกมาจากตัวเขา "ไม่ใช่การที่คุณทำผิดพลาด แต่เป็นการที่คุณเพิ่งจะมาสำนึกผิดในตอนที่ไม่มีที่ยืนให้คุณอีกแล้วต่างหาก คุณอยากให้ฉันให้อภัยงั้นหรือ? งั้นคุณลองบอกฉันซิ ว่าความตายของลูก... คุณจะชดใช้ด้วยอะไร?" ธันวาหน้าถอดสีทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกขุดคุ้ยบาดแผลที่เขาสั่งให้ตัวเองลืม "ริน... เรื่องนั้น... ผมไม่เคยรู้..." "คุณไม่เคยรู้ หรือคุณแค่เลือกที่จะไม่สนใจ?" รินรดาแทรกขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความเฉียบคมไว้ได้ "ศิลาบอกฉันหมดแล้ว เรื่องที่คุณเซ็นเอกสารปิดคดีนั่น... โดยไม่แม้แต่จะถามสักคำว่าฉันอยู่ที่ไหนตอนที่หมอบอกว่าฉันต้องยุติการตั้งครรภ์" ความเงียบเข้าครอบงำห้องโถงกว้าง เสียงหัวใจของธันวาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เขาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังไปกระแทกกับกรอบรูปเก่าแก่ที่แขวนอยู่บนผนัง มันเป็นภาพที่เขาเคยหวงแหนที่สุด แต่วินาทีนี้ มันกลับกลายเป็นหลักฐานความผิดพลาดที่เขามิอาจลบเลือน "ผมผิดไปแล้ว... ผมชดใช้ให้คุณได้ทุกอย่าง ขอแค่คุณให้โอกาสผม..." ธันวาคุกเข่าลงบนพื้นไม้ขัดมัน เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความวิงวอนที่น่าเวทนา รินรดาก้มลงมองอดีตสามีด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมา แล้วโยนมันลงตรงหน้าเขา เอกสารที่ศิลาเพิ่งส่งมาให้เธอเมื่อเช้า—หลักฐานการโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดที่ธันวาพยายามจะโอนให้เธอเพื่อเป็นค่าไถ่บาป "คุณคิดว่าหัวใจของฉันมีราคาเท่าไหร่กันคะ?" เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน "รอยร้าวในความสัมพันธ์เดิมของเราน่ะ มันแตกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วธันวา และต่อให้คุณเอาทองคำมาประสานให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอยร้าวนั้นก็ยังคงกรีดเลือดให้เห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน" ธันวาคว้าซองเอกสารนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเปิดดู ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ศิลาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในมือของเขากลับถือแฟ้มเอกสารอีกชุดที่ดูเหมือนจะสำคัญกว่า "ขอโทษที่ขัดจังหวะความโศกเศร้านะครับคุณธันวา" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยก่อนจะหันไปสบตารินรดา "แต่ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่หอศิลป์ และแขกคนนี้... เขาไม่ได้มาเพื่อดูภาพวาด" ธันวามองหน้าศิลาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะก้มลงมองเอกสารในมือตนเองอีกครั้ง แต่ทว่าในซองสีน้ำตาลที่เขาคิดว่าเป็นโฉนดที่ดิน กลับมีเพียงผลการตรวจ DNA ใบเก่าที่เขาเคยพยายามปกปิดมาตลอดหลายปี และมีรูปถ่ายของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งที่ใบหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยนเสียบอยู่ข้างใน หัวใจของธันวากระตุกวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของรินรดา เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับความเย็นชาที่ทวีคูณขึ้น "เขาไม่ได้มาเพื่อดูภาพวาดหรอกค่ะธันวา... เขามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของเขา... และของฉัน" ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นเงาร่างของเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังศิลา ดวงตาของเขากลมโตและจ้องมองตรงมาที่ธันวาด้วยความว่างเปล่าที่ทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับทรุดลงกองกับพื้นด้วยความช็อกจนพูดไม่ออก หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมเป็นพยานในรอยร้าวที่กำลังจะฉีกกระชากความจริงในตอนถัดไปนะคะ... ด้วยรักและหวังว่าจะได้พบกันอีกในความมืดมนนี้ค่ะ