เสียงกรีดร้องในใจ

"คุณคิดจริงๆ หรือคะธันวา ว่ารอยแผลเป็นที่คุီးกรีดลงบนภาพวาดนั้น... มันจะลบเลือนหายไปได้เพียงเพราะคุณพยายามจะเอามือสกปรกคู่นั้นมาลูบมันซ้ำๆ" น้ำเสียงของรินรดาเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าผืนผ้าใบขนาดใหญ่ในห้องจัดแสดงนิทรรศการส่วนตัว แสงไฟสปอตไลท์สีนวลสาดส่องลงมาที่ตัวเธอราวกับผู้พิพากษากำลังไต่สวนนักโทษประหาร กลิ่นอายของน้ำมันสนและสีอะคริลิกเก่าแก่ตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่ากลับไม่อาจกลบกลิ่นอายความหวาดกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ยืนอยู่มุมห้องได้เลย ธันวาหายใจหอบถี่ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและขมับ แม้เครื่องปรับอากาศในห้องนี้จะตั้งไว้ที่อุณหภูมิต่ำจนหนาวเหน็บ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางทะเลทรายที่แผดเผา หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรัวราวนกตื่นตูม ภาพวาดเบื้องหน้านั้นไม่ใช่แค่ศิลปะ แต่มันคือภาพสะท้อนความผิดบาปที่เขาเคยทำลายชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งอย่างไร้ความปรานีเมื่อหลายปีก่อน และตอนนี้... ภาพนั้นกำลังกรีดเสียงร้องแหลมสูงอยู่ในโสตประสาทของเขาคนเดียว "ริน..." ธันวาเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ลำคอของเขาแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่เป็นคำ "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจให้มัน..." "คำแก้ตัวเดิมๆ สินะคะ" รินรดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความภักดี บัดนี้ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่ากลัว เธอย่างสามขุมเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อก... ก๊อก... ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบของเขา "คุณบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ตอนที่คุณเซ็นเอกสารขับไล่ฉันออกจากบ้านหลังนั้น ตอนที่คุณปฏิเสธแม้แต่จะฟังคำอธิบายเรื่องเด็กคนนั้น และตอนที่คุณปล่อยให้ความโลภครอบงำจนทำลายทุกอย่าง... ทุกอย่างล้วนเกิดจากความ 'ตั้งใจ' ของคุณทั้งสิ้นค่ะธันวา" ทุกถ้อยคำคมกริบราวนับพันเล่มมีดที่กรีดลึกลงไปในเนื้อสด ธันวาทรุดฮวบลงเล็กน้อย มือหนาต้องยواกเกาะขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งไว้เพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น อาการหลอนประสาทที่เขาพยายามกดมันไว้ด้วยยานอนหลับและเหล้าดีกรีแรงเริ่มกำเริบหนักขึ้นเรื่อยๆ ผนังห้องสีขาวรอบตัวเขากำลังหมุนเคว้ง ภาพวาดบนผนังเริ่มมีหยดของเหลวสีแดงฉานไหลรินออกมาจากรอยแตก ราวกับมันกำลังร้องไห้เป็นสายเลือด นี่คือเกมจิตวิทยาที่รินรดาบรรจงสร้างขึ้น และเธอกำลังนั่งมองดูเหยื่อผู้เคยหยิ่งทะนง ค่อยๆ ดิ้นรนอย่างน่าเวทนาในกรงขังแห่งความผิดบาปที่เขาสร้างขึ้นเอง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัด ศิลา ทนายความหนุ่มผู้กุมความลับและก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ ศิลาเหลือบมองธันวาที่กำลังหอบหายใจรดพื้นด้วยสายตาสมเพชแกมสมน้ำหน้า ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับรินรดา "คุณรินรดาครับ เอกสารทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วครับ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย "พินัยกรรมฉบับใหม่และการโอนกรรมสิทธิ์หทั้งหมด... ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ ตอนนี้ธันวาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องผลงานศิลปะในหอศิลป์แห่งนี้อีกต่อไปแล้วครับ" ธันวาสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองทนายความสหายสนิทในอดีตด้วยความตกตะลึง "ศิลา! นี่แก... แกช่วยเธอทรยศฉันอย่างนั้นรึ?" "ผมไม่ได้ทรยศใครหรอกนะธันวา" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดๆ "ผมแค่ทำตามหน้าที่ของนักกฎหมาย... และทำในสิ่งที่ถูกต้อง ซึ่งเป็นสิ่งที่แกไม่เคยรู้จักมันต่างหาก" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่มันกลับเยือกเย็นจนทำให้ธันวาหนาวสั่นไปถึงไขสันหลัง เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเรียกว่า 'สามี' โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบบริเวณข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบแต่วัดใจ "จำไว้ซะนะคะธันวา... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ความเจ็บปวดที่คุณมอบให้ฉันในอดีต มันจะต้องถูกชำระด้วยหยาดน้ำตาและลมหายใจที่ทรมานยิ่งกว่านี้เป็นร้อยเท่า" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างกายของเขาสั่นเทายิ่งกว่าใบไม้ไผ่ในพายุ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหมดสติคาเท้าของอดีตภรรยา สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง... ไม่ใช่แค่เงาของเขาและรินรดา แต่ในกระจกบานนั้น กลับปรากฏภาพสะท้อนของเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาในวัยเด็กอย่างกับแกะ กำลังยืนจ้องมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ชวนให้ขนหัวลุก และเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหูของเขา— *"พ่อครับ... ทำไมถึงทิ้งผมไปล่ะครับ?"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงลึกแห่งความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ