หลักฐานในห้องนิรภัย

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ในห้องนิรภัยใต้ดินของหอศิลป์ธนภัทร ช่างเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยเสียจนรินรดาเผลอหลับตาลงชั่วขณะ หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทไม่ได้มาที่นี่เพื่อรื้อฟื้นความหลัง แต่เธอกำลังไล่ล่า ‘หลักฐาน’ ชิ้นสำคัญที่ถูกซุกซ่อนไว้โดยฝีมือของพ่อธันวา—อดีตผู้อำนวยการผู้ล่วงลับ ผู้กุมกุญแจไขความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อน แสงไฟจากสปอตไลท์ดวงเล็กสาดส่องลงบนแฟ้มเอกสารหนาเตอะที่วางระเกะระラค มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำพลิกกระดาษแต่ละแผ่นด้วยความระมัดระวัง หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงแต่เยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความกระหายใคร่รู้และความแค้นที่ถูกเคี่ยวกรำจนสุกงอม "คุณกำลังหาอะไรอยู่... ริน" เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ธันวาก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าซีดเซียวของอดีตสามีเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า ใต้ตาดำคล้ำบ่งบอกถึงค่ำคืนอันยาวนานที่เขาไม่ได้นอน ดวงตาคู่นั้นมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ล้นทะลัก จนแทบจะกลืนกินตัวเขาเอง รินรดาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอเพียงแค่ปรายหางตามองเงาของเขาที่ทาบทับลงบนผนังปูนเปลือย "สมุดบันทึกของพ่อคุณค่ะ... ธันวา" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกเสียจนคนฟังสะท้าน "สมุดบันทึกที่บันทึกรายละเอียดการยักยอกงานศิลปะ และหลักฐานชิ้นสำคัญที่พ่อของคุณใช้แบล็กเมลคุณ... ก่อนที่เขาจะตายอย่างปริศนา" ธันวาสกาวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ความเจ็บปวดบีบคั้นหน้าอกของเขาจนแทบหายใจไม่ออก ภาพของภรรยาที่เคยอ่อนโยนและยอมจำนนต่อทุกสิ่งในอดีต ได้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียง ‘รินรดา’ คนใหม่ ผู้เพียบพร้อม เยือกเย็น และพร้อมจะเหยียบย่ำเขาให้จมดินด้วยรอยยิ้ม "มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วริน... เรื่องทั้งหมดมันผ่านมานานแล้ว ผมยอมรับผิดทุกอย่างแล้วไง คุณอยากได้อะไร ผมยกให้คุณหมดทุกอย่างแล้ว ขอร้องล่ะ... หยุดขุดคุ้ยเรื่องนี้เถอะ มันมีแต่จะทำลายเราทุกคน" ธันวาเอ่ยเสียงสั่น พยายามเอื้อมมือไปแตะข้อศอกของเธอ แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัสนั้นแปเปื้อนตัวเธอ รินรดาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเหล็กเสียงดัง *ปัง!* เธอกลับตัวเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี ราวกับจะกรีดแทะจิตวิญญาณที่เน่าเฟะของเขาออกมาประจาน "ทำลายเรางั้นหรือคะ? คุณพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงในเมื่อคนที่ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีคือฉันต่างหากล่ะ!" รินรดาก้าวเข้าไปประชิด ความกดดันจากตัวเธอบีบให้ธันวาต้องถอยร่น "วันที่ฉันสูญเสียลูก วันที่คุณเลือกจะปิดปากเงียบเพื่อรักษาชื่อเสียงและหอศิลป์เฮงซวยนี่ไว้ คุณเคยสนใจไหมว่าฉันตายทั้งเป็นแค่ไหน? ตอนนี้คุณมาทำเป็นสำนึกผิด กลัวความลับถูกเปิดเผย... น่าสมเพชจริงๆ นะคะ ธันวา" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่บรรจงปักลงกลางใจของชายหนุ่ม ธันวานิ่งงัน ขาแข็งแรงคู่นั้นแทบจะพยุงร่างตัวเองไว้ไม่ไหว ความผิดบาปกัดกินตับไตไส้พุงของเขาจนแหลกสลาย เขาไม่มียันต์ป้องกันคำพูดใดๆ มาแก้ตัว เพราะทุกสิ่งที่เธอพูดคือความจริง—ความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง บรรยากาศในห้องนิรภัยอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของธันวาและแววตานิ่งสนิทไร้ความปรานีของรินรดา ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะรองเท้าหนังก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดทางเข้าห้องนิรภัย *กริ๊บ... กริ๊บ...* ทั้งสองคนชะงัก รินรดากวาดสายตามองไปทางประตูด้วยความระแวดระวัง ในขณะที่ธันวาขมวดคิ้วแน่นด้วยความตกใจ เพราะเขาไม่ได้อนุญาตให้ใครลงมาที่นี่ทั้งสิ้น เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา แสงไฟสลัวเผยให้เห็นใบหน้าคมคายของศิลา ทนายความผู้กุมความลับและศัตรูทางธุรกิจของธันวา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของศิลา ในมือหนาของเขามีสมุดปกหนังสีดำเก่าคร่ำครึเล่มหนึ่ง—สมุดบันทึกที่รินรดากำลังตามหาอยู่ "ดูเหมือนว่าพวกคุณกำลังตามหาของชิ้นนี้กันอยู่สินะครับ..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางชูสมุดบันทึกในมือขึ้น "น่าเสียดายจิงๆ ที่มันไม่ได้อยู่ในตู้เซฟของพ่อคุณหรอกนะธันวา... แต่มันดันตกมาอยู่ในมือของคนที่พร้อมจะใช้มันทำลายพวกคุณทั้งคู่... ในวินาทีนี้" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลัง เมื่อตระหนักได้ว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับธันวาเท่านั้น แต่ยังมีบุคคลที่สามที่อันตรายกว่ากำลังชักใยอยู่เบื้องหลัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงลึกแห่งความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ