แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายของกระดาษเก่าผสมผสานกับความชื้นจากห้องใต้ดินของหอศิลป์ในยามวิกาลไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกสะท้านแม้แต่น้อย ปลายพู่กันขนกระรอกในมือเธอยังคงแตะแต้มสีอะคริลิกเฉดสีเลือดหมูลงบนมุมผ้าใบอย่างแม่นยำ ราวกับศัลยแพทย์กำลังลงมีดผ่าตัดบนร่างของผู้ป่วยที่ไร้ลมหายใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินหินอ่อนด้านนอกไม่ได้ทำให้สมาธิของเธอสั่นคลอนเลยสักนิด เธอรู้ดีว่าใครกำลังเดินเข้ามาหา และเธอก็รอเวลานี้มานานพอที่จะจัดฉากทุกอย่างไว้ต้อนรับเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ศิลาปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทราคาแพงยับยู่ยี่เล็กน้อย ดวงตาของทนายความหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและกุมชะตากรรมของหลายคนไว้ในกำมือ บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกและกระวนกระวายอย่างปิดไม่มิด เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างเพรียวบางของหญิงสาวผู้มีแววตานิ่งสนิทราwผิวน้ำในบึงลึก "คุณนี่มันใจกล้ากว่าที่ผมคิดไว้นะ รินรดา" ศิลาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามดึงความมั่นใจของตัวเองกลับคืนมาด้วยการก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้สักเก่าคร่ำคร่า เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กกระแทกลงบนพื้นผิวไม้จนเกิดเสียงดังทึบ "คิดเหรอว่าการกลับมาเล่นเกมแก้แค้นตื้นๆ แบบนี้ จะทำให้คุณลบอดีตที่พวกเราช่วยกันฝังกลบไปได้?" รินรดายังคงนิ่ง เธอวางพู่กันลงบนจานสีอย่างช้าๆ ราวกับจังหวะชีวิตของเธอถูกควบคุมด้วยเมโทรนอมที่เดินอย่างเชื่องช้าแต่เที่ยงตรง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตานั้นว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความดูแคลนจนศิลาเผลอผถอยหลังไปกึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ฝังกลบเหรอคะ? คุณศิลา..." น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นเบาๆ ราwเสียงกระซิบจากความมืด "สิ่งที่พวกคุณทำกับฉันในอดีต มันไม่ใช่การฝังกลบหรอกค่ะ แต่มันคือการฝังทั้งเป็นต่างหาก... และน่าแปลกนะคะ ที่คุณคิดว่าซองเอกสารฉบับนั้น จะยังมีอำนาจเหนือฉันได้อีก" ศิลาแค่นยิ้มเหี้ยม เขาหยิบภาพถ่ายชุดหนึ่งออกจากซองแล้วโยعมันกระจายเกลื่อนโต๊ะ ภาพถ่ายเหล่านั้นคือหลักฐานการทำธุรกรรมการเงินปลอมแปลงเมื่อห้าปีก่อน—หลักฐานที่ถูกจัดฉากให้ดูเหมือนว่ารินรดาเป็นคนยักยอกเงินทุนของหอศิลป์และหลบหนีไป เป็นหลักฐานชิ้นเอกที่ธันวาเคยใช้เป็นเครื่องมือตัดหางปล่อยวัดเธอในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์และอ้อนวอนขอความเห็นใจ "ภาพพวกนี้ สารพัดเอกสารเส้นทางการเงินที่ถูกส่งไปยังบัญชีต่างประเทศของคุณ ถ้าผมส่งมันให้ตำรวจตอนนี้ หรือเอาไปแปะหราอยู่หน้าเพจของหอศิลป์... คิดดูสิว่า 'คุณรินรดา' นักบูรณะภาพวาดชื่อดังผู้สูงส่ง จะมีจุดจบอย่างไร?" ศิลาโน้มตัวลงมาใช้มือค้ำโต๊ะ สายตากวาดมองเรือนร่างของเธอด้วยความคุกคาม "แต่ผมใจดีนะ... เรามาตกลงกันดีกว่า ฉันต้องการหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่คุณเพิ่งได้โอนมาจากธันวา บวกกับเงินสดอีกสิบล้าน แล้วผมจะลืมว่าเอกสารพวกนี้เคยมีอยู่" ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำด้านนอกที่ดังติ๊กๆ ราวกับเสียงนับถอยหลังของระเบียบเวลา รินรดาไม่โกรธ เธอมิได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือลนลานอย่างที่ชายหนุ่มคาดหวัง ตรงกันข้าม มุมปากบางเฉียบกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ศิลาต้องขนลุกซู่โดยไม่มีสาเหตุ "คุณมั่นใจมากเลยนะคะ... ว่าเอกสารในมือคุณ เป็นของจริง" รินรดาเอ่ยพลางหยิบภาพถ่ายใบบนสุดขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ ราwมันเป็นงานศิลปะชิ้นเอก "คุณศิลาคะ คนเราถ้ารู้จักเรียนรู้จากความเจ็บปวดเสียบ้าง จะไม่ยอมโง่ซ้ำสองในที่เดิมหรอกค่ะ โดยเฉพาะกับผู้ชายที่คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในห้องนี้" "เธอหมายความว่ายังไง?" ศิลาขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ รินรดาหยิบรีโมทตัวเล็กขึ้นมากดเปิดจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังผนังห้อง ภาพวาดชิ้นโบว์แดงที่เธอกำลังบูรณะค่อยๆ เลื่อนขึ้น แต่แทนที่จะเป็นภาพวิวทิวทัศน์ หน้าจอขนาดใหญ่กลับปรากฏภาพบันทึกวิดีโอจากกล้องวงจรปิด—ไม่ใช่ภาพในอดีต แต่เป็นภาพเหตุการณ์สดๆ ร้อนๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ในจอภาพ... ปรากฏร่างของศิลากำลังแอบย่องเข้ามาในห้องเก็บเอกสารลับของธันวา และกำลังสับเปลี่ยนเอกสารตัวจริงด้วยเอกสารปลอมที่เขาเตรียมมาอย่างทุลักทุเล ทุกซอกทุกมุม ทุกสีหน้า และแม้กระทั่งเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของเขาก็ถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจนระดับ Ultra HD ศิลาหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มขมับ มือที่ถือซองเอกสารสั่นเทาขึ้นมาทันที เขารีบหันขวับกลับไปมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้อง ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้ารินรดาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "แก... แกแบล็กเมล์ฉัน!" ศิลากัดฟันกรอด พยายามพุ่งตัวจะเข้าไปแย่งรีโมทในมือเธอ แต่รินรดากลับนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะกระดุกกระดิกตัวหนี "ฉันไม่ได้แบล็กเมล์คุณค่ะ... ฉันแค่ 'ต้อนรับ' แขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยวิธีที่เขาสมควรได้รับต่างหาก" เสียงของรินรดาหวานหยดย้อย แต่กลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ "เอกสารที่คุณถืออยู่ตอนนี้ เป็นแค่กระดาษเปล่าที่ฉันจงใจวางล่อคุณไว้ในตู้เซฟปลอม ส่วนเอกสารตัวจริง... และคลิปวิดีโอที่คุณกำลังพยายามขโมยของรักของหวงของธันวาเมื่อครู่ ถูกส่งตรงไปยังอัยการสูงสุดและทีมทนายความส่วนตัวของธันวาเรียบร้อยแล้วค่ะ ตั้งแต่คุณก้าวเท้าเหยียบเข้ามาในห้องนี้ก้าวแรก" "อีบ้า! แกทำแบบนี้ทำไม!" ศิลาสติแตก เขาพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าคอเสื้อของเธอเพื่อระบายความโกรธ แต่ประตูกระจกห้องใต้ดินกลับถูกกระชากเปิดออกเสียก่อนด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงโปรดของธันวาในสภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยและใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตายยืนหอบหายใจโยนอยู่ที่ธรณีประตู ดวงตาคมกริบของอดีตสามีผู้สำนึกผิดจับจ้องมองภาพบนจอโปรเจกเตอร์สลับกับใบหน้าของศิลาและรินรดา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ เมื่อความจริงทั้งหมดที่เขาเคยถูกหลอกใช้ในอดีตถูกเปิดโปงออกมาทีละน้อย ธันวาหันไปมองรินรดา หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและสำนึกผิดเอ่อคลอเบ้าตาคู่คมที่แดงก่ำ เขาอ้าปากพยายามจะเอ่ยคำขอโทษ แต่มือบางของรินรดากลับยกขึ้นห้ามไว้เสียก่อน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินผ่านศิลาที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นไปอย่างไม่ใยดี ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะเดินพ้นประตูออกไป เสียงฝีเท้าเล็กๆ คู่หนึ่งพร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังแทรกขึ้นจากความมืดที่ระเบียงทางเดิน "คุณแม่ครับ... คุณปู่บอกว่าให้มาตามไปทานข้าวครับ ทำไมคุณแม่คุยกับลุงคนนี้นานจัง?" เด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู เดินจูงมือแม่บ้านเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าธันวา ดวงตากลมโตคู่นั้น... ถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับธันวาออกมาไม่มีเพี้ยน แม้กระทั่งไฝเล็กๆ ใต้หางตาข้างขวาก็ยังอยู่ตำแหน่งเดียวกันเป๊ะ ธันวานิ่งงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า สมองของเขาขาวโพลน หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อสายตาคมคาวมองสลับระหว่างเด็กชายตัวน้อยกับรินรดาที่ยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่เจ็บปวดที่สุดในโลก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ