ปริศนาภาพวาดสีเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยอวลขึ้นมาจากผืนผ้าใบ ไม่ได้มาจากกาลเวลา แต่มันสดใหม่จนน่าสะพรึงกลัวค่ะ รินรดาตวัดปลายพู่กันขนมิงค์เนื้อละเอียดลงบนรอยแตกของชั้นสีน้ำมันอย่างเบามือ สมาธิของเธอนิ่งสนิทดั่งผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ แว่นขยายสำหรับงานบูรณะสะท้อนภาพดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความหวั่นไหว ในห้องปฏิบัติการใต้ดินของหอศิลป์ที่เงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องดูดความชื้นทำงานคำรามเบาๆ เป็นเพื่อน "คุณกำลังเล่นกับระเบิดเวลา ริน" เสียงทุ้มต่ำของศิลาที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเจือไปด้วยความกังวล ทนายความหนุ่มผู้กุมความลับทั้งหมดในอดีตใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ เป็นจังหวะ เสมือนเตือนสติว่าสิ่งที่พวกเขากำลังขุดคุ้ยอาจฝังพวกเขาทั้งหมดลงไปในหลุมศพเดียวกัน รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแค่แย้มรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษและความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่ธันวาไม่มีวันเข้าใจ "ระเบิดนั่นถูกจุดชนวนตั้งแต่ห้าปีที่แล้วต่างหากค่ะคุณศิลา..." เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ดิฉันแค่กำลังทำความสะอาดซากปรักหักพังที่อดีตสามีผู้แสนดีของคุณทิ้งไว้ ให้มันปรากฏต่อสายตาชาวโลกในแบบที่มันสมควรจะเป็นก็เท่านั้น" บนจอภาพสเปกตรัมที่เชื่อมต่อกับกล้องจุลทรรศน์กำลังขยายสูง กราฟแสดงผลองค์ประกอบทางเคมีของเม็ดสีตรงมุมล่างขวาของภาพวาดชิ้นเอกกำลังกรีดร้องความจริงออกมา สารหนู... และสารตะกั่วเข้มข้นในปริมาณที่สูงเกินกว่ามาตรฐานงานจิตรกรรมทั่วไปหลายร้อยเท่า แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด สิ่งที่ทำให้ปลายนิ้วของรินรดาเย็นเฉียบจนต้องกำด้ามพู่กันแน่น คือผลวิเคราะห์โปรตีนในคราบสีแดงเข้มที่ใช้แทนชาดทาลงบนกลีบดอกไม้ในภาพ มันไม่ใช่สีจากแร่ธาตุธรรมชาติอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือ... "เลือดมนุษย์" ที่มีส่วนผสมของสารเคมีต้องห้ามชนิดเดียวกับที่ใช้ในกระบวนการดองศพและอำพรางสารพิษในคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่ออดีต ประตูห้องปฏิบัติการถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ธันวาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ ใบหน้าซีดเซียวของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความหวาดระแวง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำจากการอดนอนมาหลายคืน อาการหลอนประสาทที่เขาพยายามกดมันไว้ด้วยยาคลายเครียดกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "ริน... คุณกำลังทำอะไรกับภาพนั้น" เสียงของธันวาสั่นพร่า เขาพยายามก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน แต่รินรดากลับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีเยือกเย็นดั่งภูเขาน้ำแข็ง "ถอยไปค่ะ ธันวา..." เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรัก ความเกลียดชัง หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด "คุณเข้าใกล้พื้นที่ทำงานของฉันเกินไปแล้ว และที่สำคัญ... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องความเน่าเฟะที่คุณจงใจซ่อนมันไว้ใต้ผืนผ้าใบนี้" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาเหลือบมองไปที่จอคอมพิวเตอร์ซึ่งแสดงผลกราฟสารเคมีต้องห้ามอย่างชัดเจน เข่าของเขาแทบทรุดลงตรงนั้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดเมื่อตระหนักว่าความลับที่เขาปกปิดมาตลอดห้าปี กำลังถูกเปิดโปงทีละชั้นอย่างเลือดเย็น "มันไม่ใช่..." ธันวาพยายามอธิบายเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ "ผมไม่ได้ตั้งใจ... วันนั้นผม... ผมแค่..." "คุณแค่อยากปกป้องชื่อเสียงและอนาคตของตัวเอง มากกว่าชีวิตของผู้หญิงอีกคนกับเด็กในท้องใช่ไหมคะ?" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดของอดีตสามี เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาช้าๆ กดดันให้เขาต้องถอยหลังทีละก้าว "ความรู้สึกตอนที่มองเห็นคนตายค่อยๆ หมดลมหายใจใต้ภาพวาดฝีมือตัวเอง มันหอมหวานจนคุณต้องวาดมันซ้ำอีกรอบด้วยเลือดจริงๆ สินะคะ ธันวา" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของธันวาและเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังติ๊ดๆ เป็นระยะ ศิลายืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ขณะที่ความตึงเครียดพุ่งสูงจนแทบระเบิด ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของศิลาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ทนายความหนุ่มกดรับสาย ฟังข้อความสั้นๆ จากปลายสายเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด ศิลาเงยหน้าขึ้น สบตากับรินรดาก่อนจะหันไปมองธันวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดผวา "ริน... ธันวา..." ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก "ตำรวจเพิ่งได้หมายค้นฉุกละหุก... และตอนนี้... มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาถอดแบบมาจากธันวาอย่างกับแกะ กำลังยืนรออยู่หน้าหอศิลป์ พร้อมกับหลักฐานชิ้นสำคัญที่เปลี่ยนเกมนี้ไปตลอดกาล..." ด้วยรักและหวังว่าจะได้พบกันอีกในความมืดมนนี้นะคะ — กระจกเงาต้องสาป