กระสุนนัดสุดท้าย

เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นประสานกับเสียงคำรามของมอเตอร์เซอร์โวที่แผดร้องอย่างบ้าคลั่ง คีธ อาร์คานัส ไม่ได้ก้มหลบด้วยความกลัว แต่เขาทิ้งตัวลงแนบพื้นห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและละอองไฟฟ้า กระสุนพลาสมานัดแรกเฉียดหัวไหล่เขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นไหม้ของฉนวนกันความร้อนโชยเข้าจมูกเตือนสติว่าเขากำลังยืนอยู่บนเส้นขนานระหว่างความเป็นกับความตาย "เป้าหมายหลบหลีก ตรวจพบรูปแบบการเคลื่อนไหวแบบวิศวกร... ทำการปรับพิกัดสังหาร" เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ของหุ่นยนต์ซาเล็คดังขึ้น คีธแสยะยิ้มที่มุมปาก มือซ้ายกดปุ่มบนแผงควบคุมจิ๋วที่เขาสร้างขึ้นจากขยะอิเล็กทรอนิกส์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน *แกร๊ก* เขาสไลด์ตัวผ่านช่องแคบระหว่างเสาประคองโครงสร้างไปอีกฝั่ง พลางตะโกนสวนไปทางเอลาร่าที่หมอบอยู่หลังแผงคุมระบบสื่อสาร "อย่าเพิ่งตายล่ะเอลาร่า ถ้าสมการที่เธอให้มาผิดแม้แต่ทศนิยมตำแหน่งเดียว เราทั้งคู่ได้กลายเป็นฝุ่นอวกาศไปพร้อมกับซาเล็คแน่!" เอลาร่าไม่ตอบด้วยคำพูด เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาของอดีตสายลับจ้องมองตัวเลขที่วิ่งผ่านหน้าจอโฮโลแกรม นิ้วมือของเธอรัวลงบนแผงควบคุมราวกับกำลังดีดเปียโนในมหาอุปราโก "เลิกพล่ามแล้วหาทางถ่วงเวลาพวกมันให้ได้สิคุณอาร์คานัส! ถ้าความร้อนของเตาปฏิกรณ์ไม่พุ่งถึงขีดจำกัด การโอเวอร์โหลดครั้งนี้จะเป็นแค่การจุดไม้ขีดไฟในมหาสมุทรเท่านั้น!" คีธสูดหายใจลึก เขาควักปืนพกกระบอกเก่าที่เขารักษาไว้ประหนึ่งชีวิตออกมา ในแม็กกาซีนเหลือกระสุนเพียงนัดเดียว นัดสุดท้ายที่ไม่ได้มีไว้เพื่อสังหารหุ่นยนต์พวกนี้ แต่มันมีไว้เพื่อ 'กระตุ้น' ระบบป้องกันอัตโนมัติของสถานีไซลอส "ซาเล็ค!" คีธตะโกนฝ่าเสียงปืนที่กระหน่ำใส่กำแพงโลหะ "แกคิดว่าแกคุมสถานีนี้อยู่จริงๆ เหรอ? แกก็แค่เห็บที่เกาะอยู่บนซากปรักหักพังที่แกไม่เข้าใจแม้แต่นิดเดียวว่ามันทำงานอย่างไร!" ท่ามกลางกลุ่มหุ่นยนต์ตรวจการ ร่างที่กำยำในชุดเกราะทหารรับจ้างสีดำขลับเดินก้าวออกมา ผู้บัญชาการซาเล็คหยุดยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มเย้ยหยันประดับบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็น "แกมันก็แค่นักฝันที่หลงทางในอวกาศ คีธ ความรู้ของแกไม่มีค่าอะไรเลยในจักรวาลที่อำนาจปืนตัดสินทุกอย่าง จบเรื่องนี้ได้แล้ว ส่งรหัสผ่านฐานข้อมูลมา แล้วฉันจะทำให้การตายของแก... สั้นและเจ็บปวดน้อยที่สุด" คีธไม่ได้มองไปที่ซาเล็ค เขามองไปที่ช่องระบายอากาศเบื้องบนที่เขาติดตั้ง 'กระสุน' พิเศษไว้ "อำนาจปืนเหรอ? งั้นลองเจอกับอำนาจของฟิสิกส์ดูหน่อยเป็นไง" นิ้วชี้ของเขาเหนี่ยวไก ปืนไม่ได้เล็งไปที่ซาเล็ค แต่มันเล็งไปที่เซนเซอร์ความร้อนที่อยู่เหนือหัวของพวกหุ่นยนต์ กระสุนพุ่งผ่านอากาศไปอย่างแม่นยำกระทบเข้ากับจุดรับสัญญาณพอดี เสียงไซเรนเตือนภัยดังระงมไปทั่วสถานี ระบบป้องกันภัยชั้นในที่หลับใหลมานานนับทศวรรษถูกปลุกขึ้นด้วยรหัสสั่งการฉุกเฉิน กำแพงห้องโถงแยกตัวออก ป้อมปืนเลเซอร์ที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง มันไม่ได้แยกแยะฝ่าย แต่มันถูกโปรแกรมให้ 'กวาดล้าง' สิ่งแปลกปลอมทั้งหมดในรัศมีที่กำหนด ซาเล็คหน้าถอดสี "แกมันคนบ้า! แกจะระเบิดสถานีทิ้งพร้อมกับพวกเราทุกคน!" "ถูกต้องครับ" คีธตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทราวกับน้ำแข็ง "ผมยอมเป็นเศษซากในอวกาศ ดีกว่าเห็นเทคโนโลยีนี้ไปอยู่ในมือคนอย่างแก" ท่ามกลางความโกลาหลที่เสียงเลเซอร์กรีดอากาศจนกลายเป็นเสียงแหลมสูงจนหูอื้อ เอลาร่าคว้าแขนคีธไว้ "คีธ! ดูนั่น!" คีธหันไปตามนิ้วของเธอ สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบไม่ใช่เพราะปืนของซาเล็ค แต่เป็นสิ่งที่ก้าวออกมาจากประตูนิรภัยอีกฝั่งหนึ่งที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้ว ร่างนั้นสวมชุดวิศวกรแบบเดียวกับที่เขาเคยใส่เมื่อสิบปีก่อน บนหน้าอกปักตราสัญลักษณ์ที่เขาจำได้ดีที่สุดในชีวิต ร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เขาพยายามลบออกจากความทรงจำมาตลอดหลายปี "ไม่จริง..." คีธพึมพำ มือที่ถือปืนสั่นเทาเป็นครั้งแรก "เธอยังไม่ตาย... เป็นไปไม่ได้" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์สัญญาว่าจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังในตอนถัดไปครับ