แผนการกู้คืน

"ปืนกระบอกนั้น... ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้สังหารคนระยะใกล้หรอกครับผู้กอง มันจะดีดกลับจนข้อมือคุณร้าวเสียเปล่าๆ" คีธ อาร์คานัส เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว สายตาของเขาจับจ้องไปยังปากกระบอกปืนที่สั่นไหวเพียงเล็กน้อยอยู่ในมือของคู่สนทนา กลิ่นอับชื้นของสถานีไซลอสที่ผสานกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะดูจะเข้มข้นขึ้นในจังหวะที่ความตายกรายเข้ามาใกล้ ชายผู้ที่เรียกตัวเองว่าเจ้าของชีวิตที่ถูกขโมยไปเค้นยิ้มที่มุมปาก "คุณเป็นวิศวกรที่วิเคราะห์สถานการณ์ได้เก่งเสมอเลยนะคีธ แต่น่าเสียดาย... ที่คุณมักจะมองข้ามเรื่องอารมณ์ความรู้สึกไปเสมอ" "อารมณ์คือตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้ครับ" คีธก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่ละสายตา "ผมจึงเลือกที่จะไม่ใส่ใจมัน หากคุณต้องการชีวิตผมจริงๆ ก็น่าจะเหนี่ยวไกไปตั้งแต่วินาทีแรกที่พบหน้าแล้ว ไม่ใช่ยืนพล่ามถึงเรื่องโปรเจกต์ไซลอสที่พังพินาศไปนานแล้วเช่นนี้" จังหวะที่ผู้กองซาเล็คกำลังจะลั่นวาจาตอบโต้ คีธกลับตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง เขาเตะกล่องเครื่องมือที่วางอยู่ใกล้เท้าไปกระแทกกับแผงควบคุมไฟที่ชำรุดด้านหลังทันที เกิดประกายไฟพวยพุ่งและควันสีดำตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความมืดมิดเข้าจู่โจมห้องโถงกักเก็บพลังงานในเสี้ยววินาที คีธไม่รอช้า เขาอาศัยความคุ้นเคยกับผังสถานีพุ่งตัวหลบเข้าหลังตู้ควบคุมวงจร มือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการเผชิญหน้าหยิบเอาชิ้นส่วนเซมิคอนดักเตอร์ที่เขาแอบซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา ความเย็นเฉียบของโลหะชิ้นส่วนต่างๆ ในมือคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขามีสติ *หนึ่ง... สอง... สาม...* เขาคำนวณจังหวะในใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของซาเล็คก้าวเข้ามาใกล้ คีธหยิบเครื่องวัดพลังงานความร้อนที่ดัดแปลงเป็นเครื่องรบกวนสัญญาณขนาดพกพาขึ้นมา มันคือส่วนผสมของคอร์นิวเคลียสที่เสื่อมสภาพ กับแผงวงจรควบคุมจากหุ่นยนต์กู้ภัยที่เขาชำแหละเมื่อสองวันก่อน หากเขาสามารถประกอบมันเข้าด้วยกันได้ทันเวลา สัญญาณเตือนภัยของสถานีที่จะระบุตำแหน่งของเขาจะถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง "คุณหนีไม่พ้นหรอกคีธ" เสียงของซาเล็คดังสะท้อนก้อง "สถานีนี้มันมีตาอยู่ทุกที่ คุณรู้ดีว่าระบบตรวจจับความร้อนของไซลอสไม่ได้ทำงานด้วยไฟฟ้าปกติ แต่มันคือโครงข่ายประสาทเทียม" คีธไม่ได้ตอบ เขาใช้วิธีการบัดกรีด้วยความร้อนจากหลอดไฟฉุกเฉินที่ดึงออกมา มือของเขานิ่งดุจหินผา แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เขากำลังสร้างอุปกรณ์ที่จะเปลี่ยนกระแสไฟฟ้าของสถานีให้กลายเป็นเกราะกำบังคลื่นความถี่ เขาไม่ใช่นักรบ เขาเป็นวิศวกร... และในสถานการณ์นี้ การเป็นวิศวกรคืออาวุธที่อันตรายที่สุด "เอลาร่า... ถ้าเธอได้ยินผม..." คีธพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่มือยังคงยึดสายไฟเส้นจิ๋วเข้ากับขั้วแม่เหล็ก "ผมหวังว่ารหัสลับที่คุณให้มา จะทำลายโครงข่ายนี้ได้จริงอย่างที่กล่าวอ้าง" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยดังก้องไปทั่วสถานี เสียงแหลมสูงนั้นทำให้คีธต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด กระแสไฟฟ้าจากผนังห้องเริ่มรั่วไหลออกมาเป็นเส้นสายเหมือนงูพิษ นั่นหมายความว่าซาเล็คกำลังเร่งระบบรักษาความปลอดภัยให้เข้าสู่โหมดกวาดล้างเต็มรูปแบบ *คลิก!* อุปกรณ์ในมือคีธเริ่มส่งเสียงครางเบาๆ มันสั่นไหวและปล่อยไอความร้อนสีน้ำเงินออกมา คีธกดสวิตช์เปิดการทำงาน อุปกรณ์นั้นปล่อยคลื่นสัญญาณรบกวนออกมารอบทิศทาง ทันใดนั้น ไฟที่กะพริบถี่ๆ รอบสถานีก็ดับวูบลง เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก คีธหอบหายใจ เขาทำสำเร็จ สัญญาณจากฐานของซาเล็คถูกตัดขาด แต่ทว่า... ความเงียบนั้นไม่ได้อยู่ได้นาน เสียงฝีเท้าที่เคยหนักแน่นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแผ่วเบาและรวดเร็ว "คุณทำได้ดีมาก คีธ" เสียงของเอลาร่าดังขึ้นมาจากด้านหลัง แทนที่จะเป็นซาเล็คที่เขาควรจะระวัง คีธหันขวับไปมอง เงาร่างของหญิงสาวปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสำรองสีแดงก่ำ มือของเธอไม่ได้ถืออาวุธ แต่เธอกำลังกุมอุปกรณ์สื่อสารที่หน้าตาคุ้นเคย... มันคืออุปกรณ์ที่เชื่อมต่อกับระบบควบคุมแกนกลางของสถานีไซลอส "เอลาร่า?" คีธขมวดคิ้ว "คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และทำไมคุณถึง..." เขายังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ เมื่อเอลาร่าหันมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของเธอเรียบเฉยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาที่เคยดูอบอุ่นกลับว่างเปล่าราวกับถูกลบความทรงจำไปจนหมดสิ้น ก่อนที่เธอจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคีธเย็นเฉียบ "แผนการกู้คืนไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยชีวิตคุณหรอกนะคะ คีธ... แต่มันมีไว้เพื่อรีเซ็ตทุกอย่าง รวมไปถึงการลบตัวตนของวิศวกรคนสุดท้ายอย่างคุณออกจากจักรวาลนี้" สิ้นคำพูดของเธอ ประตูบานเลื่อนด้านหลังของคีธก็เปิดออกอย่างแรง พร้อมกับกองทัพหุ่นยนต์ตรวจการนับสิบตัวที่เล็งปากกระบอกปืนมาที่เขาโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์