ลมหายใจสุดท้าย

"ถอยออกไป เอลาร่า ถ้าแรงดันในท่อนี้กระชากกลับ ผมไม่อยากให้เศษเหล็กพวกนี้ไปฝังอยู่ในร่างคุณ" คีธ อาร์คานัส ขยับมือที่สวมถุงมือกันความร้อนผ่านช่องแคบๆ ของแผงควบคุมระบบช่วยชีวิต เสียงหายใจของเขาดังสะท้อนผ่านหน้ากากที่เริ่มขุ่นมัวจากคาร์บอนไดออกไซด์ที่สะสมอยู่ในสถานีไซลอส แรงดึงดูดจำลองที่สั่นไหวทำให้เขาทรงตัวลำบาก แต่สมาธิของเขายังคงจดจ่ออยู่กับการเชื่อมต่อสายไฟเส้นสุดท้ายที่ไหม้เกรียม "ถ้าฉันถอย คุณก็ตาย" เอลาร่า วอยด์ ตอบกลับ เสียงของเธอเย็นเยียบพอๆ กับอุณหภูมิในห้องโถงที่ลดต่ำลงทุกขณะ เธอทำหน้าที่ประคองไฟฉายส่องตรงไปยังจุดที่คีธกำลังทำงาน มืออีกข้างของเธอกระชับปืนพกไว้แน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงมืดมิดที่ว่างเปล่า ราวกับเธอกำลังรอคอยบางสิ่งที่มองไม่เห็นให้ปรากฏตัว "อย่าทำตัวเป็นฮีโร่หน่อยเลย" คีธแค่นเสียงในลำคอ เหงื่อเม็ดโตไหลผ่านขมับของเขา "สถานีนี้ไม่ได้ถูกทิ้งเพราะมันเก่า แต่มันถูกทิ้งเพราะมัน... พังจากข้างใน คุณก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?" "ฉันรู้แค่ว่าถ้าออกซิเจนไม่กลับมา เราสองคนจะกลายเป็นเพียงก้อนน้ำแข็งที่ลอยเคว้งในอวกาศ" เธอกดเสียงต่ำ "เชื่อมสายสีน้ำเงินนั่นสิ นั่นคือวงจรสำรอง" คีธไม่ได้ตอบ เขาใช้คีมตัดสายไฟที่ขาดสะบั้น บิดเกลียวทองแดงเข้าหากันด้วยความแม่นยำระดับศัลยแพทย์ ทันใดนั้น แผงวงจรก็ส่งเสียงครางฮือเหมือนสัตว์ป่าที่เพิ่งตื่นจากจำศีล แสงไฟสีแดงฉานที่กระพริบถี่ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวมั่นคง ระบบพัดลมยักษ์เหนือเพดานเริ่มหมุนวน เสียงลมหายใจของสถานีที่ขาดหายไปนานนับปีดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแรงดันอากาศที่เพิ่มขึ้นจนหูของเขาทั้งสองข้างอื้ออึง เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นโลหะ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง กลิ่นโลหะไหม้ค่อยๆ จางไปแทนที่ด้วยกลิ่นโอโซนที่สะอาดสะอ้าน "ทำได้แล้ว..." คีธพึมพำ ก่อนจะหันไปมองเอนหลังพิงกำแพง "แต่ผมไม่คิดว่าความเงียบนี้คือเรื่องดีนะ" เอลาร่าไม่ตอบ สายตาของเธอจับจ้องไปยังมุมมืดสุดของโถงทางเดิน แสงไฟฉายของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมันกวาดผ่านร่างหนึ่งที่ติดอยู่กับผนังทางทิศเหนือ "คีธ... มาดูนี่สิ" คีธลุกขึ้นยืนด้วยอาการอ่อนล้า เขาเดินไปหาเธอที่ยืนนิ่งอยู่หน้าซากศพของเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง ชุดนักบินอวกาศรุ่นเก่าของเขามีรอยฉีกขาดจากภายใน ราวกับถูกแรงระเบิดจากข้างในพุ่งออกมา แต่สิ่งที่ทำให้คีธต้องหยุดชะงักคือ 'สภาพ' ของร่างนั้น ผิวหนังที่เหลืออยู่รอบบาดแผลไม่ใช่สีซีดขาวเหมือนศพทั่วไป แต่มันเปลี่ยนเป็นสีดำขลับราวกับน้ำมันดิบ และมีเส้นใยคล้ายรากไม้สีเรืองแสงสีม่วงชอนไชออกมาจากดวงตาและปาก รากพวกนั้นไม่ได้ตายไปพร้อมกับร่าง แต่มันยังคงขยับไหวเบาๆ ราวกับกำลังสูบฉีดสารบางอย่างเข้าสู่โครงสร้างเหล็กของสถานี "นี่มันไม่ใช่ความเสียหายทางวิศวกรรม" คีธก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบชิด เขาใช้เซนเซอร์ที่ข้อมือสแกนร่างนั้น แสงเลเซอร์สีฟ้ากราฟิกแสดงผลเป็นตัวเลขที่บ้าคลั่ง "เนื้อเยื่อ... มันกำลังผสานเข้ากับโลหะ มันไม่ได้ตาย แต่มันกำลังเปลี่ยนสถานะไปเป็นส่วนหนึ่งของระบบขับเคลื่อนสถานี" "พระเจ้าช่วย..." เอลาร่าถอยหลังกรูด "พวกเขาไม่ได้หนีไปไหน พวกเขาถูกกลืนกิน" ทันใดนั้น ศพที่ดูเหมือนจะไร้วิญญาณก็กระตุกเกร็ง นิ้วมือที่แห้งกรังของมันขูดกับพื้นเหล็กจนเกิดเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู ดวงตาที่เคยเป็นหลุมมืดมิดค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาที่เป็นสีม่วงเรืองรองไร้แววตาของมนุษย์ และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอของร่างนั้น ไม่ใช่เสียงครวญคราง แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่คีธจำได้ดี มันคือรหัสลับระดับสูงสุดของกองบัญชาการ... รหัสที่ควรจะมีแค่เขา เอลาร่า และซาเล็คเท่านั้นที่รู้จัก "ตรวจพบ... สิ่งแปลกปลอม... ในวงจรที่สอง" ศพนั้นพูดออกมาเป็นจังหวะที่ขัดแย้งกับสรีระ "เริ่มกระบวนการ... กำจัด" คีธหันขวับไปมองเอลาร่าในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความตระหนักรู้ที่เลวร้ายที่สุด "เอลาร่า... ตอนที่คุณบอกว่าคุณมีข้อมูลลับกุมชะตาดวงดาว" คีธกดเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ "คุณไม่ได้บอกผมว่า 'ข้อมูล' นั้น มันมีชีวิตและกำลังตามล่าเราอยู่ในตอนนี้" ก่อนที่เอลาร่าจะทันได้แก้ต่าง เสียงโลหะที่ถูกฉีกขาดดังมาจากท่อระบายอากาศเหนือศีรษะทั้งสี่ด้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างมนุษย์อีกนับสิบที่เดินออกมาจากมุมมืด ร่างเหล่านั้นเคลื่อนที่พร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงราวกับถูกชักใยด้วยจิตใจเดียว และพวกมันทั้งหมดไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ใครอื่น นอกจากคีธ อาร์คานัส ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในห้วงอวกาศอันมืดมิดและบีบคั้นนี้ ขอบพระคุณที่ให้เกียรติเป็นพยานต่อการเผชิญหน้าครั้งสำคัญนี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์