รอยแยกในโลหะ

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำดังเป็นจังหวะเนิบนาบในหูฟังของผม มันไม่ใช่เสียงเตือนจากระบบนำทางที่แม่นยำ แต่มันคือเสียงครวญครางของโลหะที่ถูกฉีกกระชาก ยานขนส่งลำเล็กของผมจอดสนิทลงเทียบท่าที่สถานีไซลอส แรงสั่นสะเทือนจากการเชื่อมต่อส่งผลให้ฝุ่นละอองในอากาศเต้นระบำภายใต้แสงไฟสลัว ผมคือ คีธ อาร์คานัส และหน้าที่ของผมไม่ใช่การเป็นฮีโร่ แต่เป็นวิศวกรที่ถูกจ้างมาเพื่อซ่อมแซมซากปรักหักพังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความภาคภูมิใจของมนุษยชาติ "ระบบเปิดประตูทำงานผิดปกติ" ผมพึมพำกับตัวเอง มือขวาคว้าประแจอเนกประสงค์คู่ใจ ความเย็นเยียบของเหล็กที่กำอยู่ในมือทำให้ผมมีสมาธิขึ้น แรงดันอากาศภายในสถานีต่ำกว่ามาตรฐานอย่างน่ากังวล ผมกระชากแผงควบคุมออกด้วยความชำนาญ กลิ่นไหม้ของสายไฟผสมกับกลิ่นโลหะสนิมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ *ฟุ่บ* ประตูไฮดรอลิกที่ฝืดเคืองค่อยๆ เผยอออก ทันทีที่มันเปิดกว้าง ผมก็หยุดนิ่งไปชั่วอึดใจ สายตาของผมกวาดมองไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวเข้าสู่ใจกลางสถานี ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ร้างที่ไร้ร่องรอยการใช้งานอย่างที่รายงานระบุไว้ รอยขีดข่วนลึกบนผนังโลหะยังคงสดใหม่ ผงโลหะที่เกิดจากการฉีกกระชากของเล็บหรือของมีคมยังคงลอยตัวอยู่ในสภาพไร้น้ำหนัก ราวกับว่าเหตุการณ์ความรุนแรงเพิ่งจะสิ้นสุดลงเมื่อไม่กี่นาทีก่อน "พระเจ้า... นี่มันไม่ใช่ระบบระบายอากาศพังแน่" ผมกระซิบ ผมก้าวเท้าเข้าไปบนพื้นตะแกรงเหล็ก รองเท้าบูทของผมกระทบพื้นดัง *เคร้ง* ก้องไปทั่วทางเดินที่เงียบสงัด ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นนักสืบ แต่สัญชาตญาณในฐานะวิศวกรที่คลุกคลีกับกลไกมาทั้งชีวิตบอกผมว่า รอยแยกบนผนังเหล็กกล้าหนาห้านิ้วพวกนี้ ไม่ได้เกิดจากแรงดันอากาศอย่างแน่นอน มันเกิดจากแรงปะทะที่มหาศาลเกินกว่ามนุษย์จะทำได้ ผมเดินเลี้ยวผ่านหัวมุมทางเดิน แสงไฟกะพริบถี่ๆ ราวกับพยายามส่งสัญญาณเตือนอะไรบางอย่าง ผมชะงักฝีเท้าเมื่อพบวัตถุชิ้นหนึ่งวางอยู่บนพื้น มันคือปลอกกระสุนของปืนพัลส์รุ่นที่กองทัพนิยมใช้กัน... รุ่นที่ผู้บัญชาการซาเล็คชอบใช้เป็นการส่วนตัว ความเย็นแล่นปราดขึ้นมาตามไขสันหลัง ผมไม่ได้อยู่คนเดียวที่นี่ และหากซาเล็คส่งคนมาที่นี่ก่อนผม หมายความว่าความลับที่สถานีไซลอสเก็บงำไว้อาจเป็นสิ่งที่อันตรายกว่าที่ผมคาดการณ์ไว้หลายเท่า เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วพร้อมยกประแจขึ้นในระดับอก สายตาของผมจับจ้องไปยังความมืดที่ปลายสุดของทางเดินอีกฝั่ง "ออกมา" ผมสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก "ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น ผมได้ยินเสียงลมหายใจของคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ราวกับว่าแม้แต่อากาศก็ยังหวาดกลัวที่จะส่งเสียง ผมก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทีละก้าว จนกระทั่งเงาดำหนึ่งขยับไหวจากหลังถังเก็บพลังงานสำรอง แสงไฟที่กะพริบชั่วขณะเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมด้วยความหวาดระแวง แต่ในขณะเดียวกันก็นิ่งสงบราวกับผ่านโลกมาอย่างโชกโชน "คุณไม่ใช่พวกของซาเล็ค" เสียงของผู้หญิงคนนั้นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าคุณเป็นพวกมัน ป่านนี้ฉันคงกลายเป็นศพไปตั้งนานแล้ว" "ผมคีธ อาร์คานัส" ผมลดประแจลงเล็กน้อยแต่ยังไม่วางใจ "และผมมาที่นี่เพื่อซ่อมสถานีนี้ ตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย ไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมไล่ล่ากับใคร" เอลาร่า วอยด์ ก้าวออกมาจากความมืด เธออยู่ในชุดหน่วยข่าวกรองที่ขาดวิ่นและเปื้อนคราบน้ำมัน แต่ในมือของเธอไม่ได้ถืออาวุธ เธอถือแผ่นข้อมูลขนาดเล็กที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ อยู่ตลอดเวลา "คีธ... ถ้าคุณเป็นช่าง คุณต้องรีบไปที่ห้องเครื่องหลักตอนนี้" "ทำไม ผมต้องทำตามคำสั่งคุณ?" ผมถามพลางเลิกคิ้ว "เพราะสิ่งที่ซาเล็คทิ้งไว้ที่นี่ ไม่ใช่แค่กองกำลังทหาร" เธอเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "มันคือ 'รอยแยก' ที่กำลังขยายตัว... และถ้าคุณไม่ปิดมันในอีกสิบนาที สถานีนี้รวมถึงทุกชีวิตในรัศมีล้านกิโลเมตรจะถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่า" เธอยื่นแผ่นข้อมูลนั้นมาให้ผม มือของเธอสั่นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เธอจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "เขากำลังมาที่นี่ คีธ... ซาเล็คไม่ได้มาคนเดียว แต่มันกำลังพาบางอย่างที่อยู่นอกเหนือตรรกะจักรวาลกลับมาด้วย" สิ้นเสียงของเธอ ประตูบานยักษ์ที่กั้นระหว่างส่วนพักอาศัยกับห้องโถงหลักก็เกิดแรงกระแทกมหาศาลจากฝั่งตรงข้าม รอยบุบขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนประตูเหล็กหนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับมีค้อนยักษ์คอยทุบทำลาย พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกที่ดังแทรกผ่านช่องว่างของประตูเข้ามา ซึ่งเป็นเสียงที่ผมจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต... เสียงของผู้บัญชาการซาเล็คที่มาถึงเร็วกว่าเวลาที่ควรจะเป็นถึงหนึ่งชั่วโมง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์