สัญญาณจากความเงียบ

"หักล้างรหัสผ่านสิบสองชั้นนั่นให้ได้ภายในสามนาที ไม่เช่นนั้นผมจะทำให้สมองคุณกลายเป็นเศษซากเหมือนกับสถานีพวกนั้นเสียเอง" เสียงของชายชราในเงามืดไม่ได้มีความเกรี้ยวกราด แต่มันกลับเย็นเฉียบยิ่งกว่าไนโตรเจนเหลวในห้องเครื่อง คีธ อาร์คานัส ไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียง เขายังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัวตัดกับความมืดมิดของห้องทำงานชั่วคราว นิ้วเรียวยาวของเขาขยับพลิ้วไหวราวกับนักเปียโนที่กำลังบรรเลงบทเพลงสุดท้ายของชีวิต "ผู้บัญชาการซาเล็คครับ... ถ้าผมทำสำเร็จ คุณคงไม่ได้ให้ผมกลับบ้านไปนอนพักผ่อนใช่ไหมครับ?" คีธถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความกลัว "คุณเป็นคนฉลาด คีธ" ซาเล็คก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวเผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาข้างซ้าย "คนฉลาดมักรู้ดีว่าโลกนี้ไม่มีที่ว่างให้ผู้แพ้ และยิ่งไม่มีที่ว่างสำหรับคนที่รู้ในสิ่งที่คนตายเท่านั้นที่ควรจะรู้" คีธไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่เคาะคำสั่งสุดท้ายลงไป กราฟิกสีแดงฉานบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตในพริบตา ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ชิปหน่วยความจำในมือเขา มันคือพิกัดของสถานี 'ไซลอส' สถานีวิจัยร้างที่ถูกลบออกจากแผนที่ดาราศาสตร์มานานกว่าทศวรรษ เขารู้ดีว่าภารกิจนี้คือตั๋วเที่ยวเดียว ความเงียบของไซลอสไม่ได้เกิดจากความว่างเปล่า แต่มันคือความเงียบของ 'สิ่งที่ซ่อนอยู่' ภายในนั้น "เสร็จแล้วครับ" คีธถอดชิปออกแล้ววางลงบนโต๊ะโลหะ "แต่ผมมีเงื่อนไข ข้อแรก ผมต้องการยานลำใหม่ที่มีระบบไฮเปอร์ไดรฟ์เกรดทหาร และข้อสอง... ห้ามใครตามผมไปจนกว่าผมจะส่งสัญญาณยืนยันว่าข้อมูลปลอดภัย" ซาเล็คหัวเราะหึในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยเลศนัย "คุณกำลังกลัวอะไร คีธ? กลัวว่าผมจะหักหลังคุณ หรือกลัวว่า 'อดีต' ของคุณที่สถานีนั่นจะจำคุณได้กันแน่?" คีธชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่หยิบกระเป๋าอุปกรณ์สั่นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะควบคมมันไว้ได้ดังเดิม ความล้มเหลวครั้งใหญ่ในอดีตที่ทำลายชื่อเสียงของเขาในฐานะวิศวกรดาวรุ่งยังคงเป็นแผลสดที่ไม่เคยจางหายไปไหน เขาก้าวออกจากห้องโดยไม่หันกลับไปมอง ภายในใจของเขามีเพียงตรรกะที่คอยคำนวณความเป็นไปได้ที่จะรอดชีวิต ซึ่งตัวเลขมันช่างน่าเวทนาเหลือเกิน ... สามวันต่อมา ยานขนส่งขนาดเล็กของเขากำลังจอดเทียบท่าอย่างทุลักทุเลเข้ากับสถานีไซลอส แรงสั่นสะเทือนจากการเชื่อมต่อทำให้ตัวสถานีครางครืนด้วยเสียงโลหะเสียดสี บรรยากาศภายในไร้ซึ่งออกซิเจนและไร้ซึ่งแสงสว่าง ทุกย่างก้าวของคีธมีเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังสะท้อนอยู่ในหมวกนิรภัย ไฟฉายติดไหล่ของเขาส่องไปกระทบกับซากหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่ถูกฉีกกระชากจนเละเทะ รอยแผลบนโลหะไม่ใช่ร่องรอยของกระสุน แต่เป็นรอยข่วนที่ลึกและกว้างเกินกว่าที่มนุษย์จะทำได้ 'นี่มันไม่ใช่แค่สถานีร้าง' คีธคิดในใจ พลางยกอุปกรณ์สแกนความร้อนขึ้นตรวจเช็ค 'ที่นี่คือสุสาน' ขณะที่เขากำลังก้าวเข้าสู่โถงควบคุมหลัก เสียงสัญญาณแทรกซ้อนที่ขาดห้วงก็ดังขึ้นในหูฟังของเขา มันไม่ใช่เสียงสัญญาณขอความช่วยเหลือ แต่มันคือเสียงกระซิบ... เสียงของมนุษย์ที่ฟังดูบิดเบี้ยว *“คีธ... อย่ากลับมา... มันไม่ได้อยู่ในความทรงจำ... มันอยู่ในกำแพง...”* คีธหยุดชะงัก เลือดในกายแทบเย็นเฉียบ เขาจำเสียงนั้นได้ดี แม้ว่าเจ้าของเสียงจะหายสาบสูญไปพร้อมกับสถานีเมื่อสิบปีก่อน เขารีบเร่งฝีเท้าไปที่แผงควบคุมกลาง พยายามเชื่อมต่อชิปของซาเล็คเข้ากับระบบหลักของสถานีทันที แต่ทันใดนั้น แสงไฟฉุกเฉินสีแดงก็วาบขึ้นทั้งโถงทางเดิน ระบบป้องกันภัยของสถานีที่ควรจะตายไปแล้วกลับตื่นขึ้นมา และไม่ใช่ในโหมดปกติ บนหน้าจอโฮโลแกรม ปรากฏภาพกล้องวงจรปิดจากห้องขังลับชั้นล่างสุด ในนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งเธอนั่งกอดเข่าอยู่ใต้แสงไฟที่กระพริบถี่ เธอคือเอลาร่า วอยด์ อดีตเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองที่ทุกคนต่างคิดว่าตายไปแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้คีธต้องตาสว่างไม่ใช่การพบเธอ เบื้องหลังของเอลาร่า ในความมืดมิดของห้องขัง มีเงาขนาดมหึมาสองเงากำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้เธอ พวกมันไม่ใช่ทหารรับจ้างของซาเล็ค และไม่ใช่เทคโนโลยีใดๆ ที่เขารู้จัก เขากำลังจะเอื้อมมือไปกดปุ่มปลดล็อคห้องขัง แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขาเอง พร้อมกับเสียงปลดล็อคเซฟตี้ปืนที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาดใจ "คุณลืมไปสนิทเลยใช่ไหม คีธ..." เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นๆ ที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยของเขา "ว่าเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อกู้ข้อมูล... แต่เรามาเพื่อเป็น 'อาหาร' ให้กับสิ่งที่อยู่ในไซลอสต่างหาก" คีธมองผ่านเงาสะท้อนบนหน้าจอโฮโลแกรม... คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาไม่ใช่ลูกน้องของซาเล็ค แต่มันคือร่างโคลนของตัวเขาเองในชุดวิศวกรเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกายด้วยแสงสีม่วงประหลาด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ และขอให้ทุกท่านติดตามความระทึกขวัญในตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์