การเมืองระดับดวงดาว

"ถ้าคุณยังไม่ลดปืนลง ผมรับรองว่าสมองของคุณจะกลายเป็นเศษซากกระจายอยู่บนแผงวงจรนี้แน่นอนครับ ผู้บัญชาการ" คีธ อาร์คานัส ไม่ได้หันไปมองกระบอกปืนเลเซอร์ที่จ่ออยู่ท้ายทอยของเขา นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการกรำงานหนักยังคงขยับอย่างแผ่วเบาเหนือคอนโซลระบบทำความเย็น เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอจนน่าเหลือเชื่อ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะตัดผ่านได้ด้วยมีดในห้องควบคุมหลักของสถานีไซลอส ซาเล็คแค่นหัวเราะ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ผ่านการอาบเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่ได้ลดปืนลง แต่กลับขยับเข้ามาใกล้จนคีธสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากเครื่องแบบทหารระดับสูง "ตรรกะของคุณมันไร้ประโยชน์ในสถานการณ์แบบนี้ คีธ" ซาเล็คเอ่ยพลางกวาดสายตามองหน้าจอที่แสดงกราฟิกซับซ้อนของเทคโนโลยี 'อีเธอร์คอร์' "คุณคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องความจริง แต่สิ่งที่ผมเห็นคือวิศวกรขี้แพ้ที่พยายามรั้งกลไกการเปลี่ยนแปลงของจักรวาลเอาไว้ด้วยประแจกับความดื้อรั้น" "ความพ่ายแพ้ในอดีตสอนให้ผมรู้จักค่าของความผิดพลาดครับ" คีธตอบกลับพลางกดปุ่มคำสั่งสุดท้าย ระบบในห้องเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ "คุณไม่ใช่คนแรกที่อยากเปลี่ยนความเป็นจริงหรอกครับซาเล็ค และคุณก็น่าจะรู้ว่าคนที่มาก่อนคุณมักจะลงเอยด้วยการสูญเสียทุกอย่าง รวมถึงความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่ด้วย" ในมุมมืดของห้อง เอลาร่า วอยด์ ยืนนิ่งดุจรูปปั้น มือของเธอซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ สัมผัสถึงความเย็นของปืนพกขนาดพกพาที่ซ่อนอยู่ ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่ซาเล็คอย่างวิเคราะห์ เธอไม่ใช่แค่ผู้ลี้ภัย แต่เป็นอดีตหน่วยข่าวกรองที่อ่านออกว่าเบื้องหลังความเหิมเกริมของซาเล็คไม่ได้มาจากกองกำลังทหารรับจ้างเพียงลำพัง แต่มันคือ 'คำสั่ง' จากรัฐบาลดวงดาวชั้นในที่กำลังพยายามกลืนกินสถานีแห่งนี้ "คุณไม่ได้ทำเพื่อตัวเองสินะ" เอลาร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ข้อความเข้ารหัสที่ผมดักจับได้เมื่อชั่วโมงก่อน... มันไม่ได้มาจากกองทัพซากศพของคุณ แต่มาจากสภาดวงดาว" ซาเล็คชะงักไปชั่วครู่ มุมปากของเขาบิดเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "ฉลาดไม่เปลี่ยนเลยนะ วอยด์ การเมืองระดับดวงดาวไม่ใช่เรื่องของการถูกหรือผิด แต่มันคือเรื่องของใครจะเป็นคนเขียนประวัติศาสตร์ในหน้าสุดท้ายต่างหาก" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันทีเมื่อซาเล็คกดปุ่มสื่อสารส่วนตัว เสียงสัญญาณเชื่อมต่อดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงที่เรียบเฉยและทรงอำนาจของบุคคลที่อยู่ห่างออกไปหลายปีแสง "ผู้บัญชาการซาเล็ค รายงานสถานการณ์" เสียงนั้นไม่ใช่มนุษย์ แต่มันคือเสียงสังเคราะห์ที่ถูกปรับแต่งจนฟังดูไร้อารมณ์ คีธเหลือบมองหน้าจอแสดงผล พลังงานที่เขากำลังกักเก็บไว้เริ่มแปรปรวน เขารู้ดีว่าหากเขาดึงคันโยกนี้ ทุกอย่างบนสถานีจะล่มสลายรวมถึงตัวเขาด้วย แต่นี่คือวิธีเดียวที่จะตัดขาดการเชื่อมต่อระหว่างสถานีกับเครือข่ายของรัฐบาล "เป้าหมายยังคงต้านทานครับท่าน" ซาเล็คตอบกลับ โดยไม่ละสายตาจากคีธ "ผมต้องการคำสั่งอนุญาตให้ 'ทำลาย' เพื่อรักษาสมบัติชิ้นสุดท้ายไว้" "อนุญาต" คำตอบสั้นๆ นั้นทำให้หัวใจของเอลาร่าเต้นผิดจังหวะ เธอรู้ดีว่าคำว่า 'ทำลาย' หมายถึงการระเบิดสถานีทิ้งทั้งหมดเพื่อฝังกลบความลับของโปรเจกต์อีเธอร์คอร์ไม่ให้ใครได้ไป คีธหันมาสบตากับซาเล็ค แววตาของเขาไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มออกมา—ยิ้มแบบที่ทำให้ศัตรูรู้สึกเย็นสันหลัง "คุณพลาดไปเรื่องหนึ่งครับซาเล็ค รัฐบาลไม่ได้อยากได้เทคโนโลยีนี้ไว้ครอบครองหรอก พวกเขาแค่กลัวว่าถ้าคุณได้มันไป... คุณจะกลายเป็นศัตรูที่พวกเขาคุมไม่ได้" ทันใดนั้น หน้าจอกลางห้องก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สัญญาณเตือนภัยดังลั่นจนหูอื้อ คีธไม่ได้ดึงคันโยก แต่เขากลับพิมพ์รหัสคำสั่งใหม่ที่ทำให้ระบบทั้งหมดของสถานีล็อคตัวเองลงสู่โหมดกักกันนิรันดร์ "ผมไม่ได้กู้ชีพสถานีนี้เพื่อคุณ และไม่ได้กู้ไว้เพื่อรัฐบาล" คีธกล่าวเสียงเรียบขณะที่พื้นห้องเริ่มแยกตัวออก "ผมกำลังทำให้สถานีนี้กลายเป็นสุสานของความลับที่พวกคุณอยากได้" ซาเล็คคำรามด้วยความโกรธจัด เขาเหนี่ยวไกปืนเลเซอร์ใส่คีธทันที ทว่าลำแสงสีฟ้ากลับปะทะเข้ากับม่านพลังงานที่คีธติดตั้งไว้ล่วงหน้า แรงสะท้อนทำให้ซาเล็คกระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับผนังห้อง เอลาร่าพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนคีธ "คีธ! ถ้าคุณทำแบบนี้ เราจะหนีไม่พ้น!" คีธมองไปยังจอภาพหลักที่แสดงภาพกองเรือรบขนาดมหึมาของรัฐบาลที่กำลังวาร์ปออกมาจากรูหนอนเบื้องหน้า พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้มาก กองเรือเหล่านั้นไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อกวาดล้างทุกสิ่งให้หายไปจากระบบดวงดาว "นั่นไม่ใช่กองเรือของรัฐบาลเบื้องหลังซาเล็คครับ" คีธเอ่ยเสียงแผ่วขณะมองเห็นสัญลักษณ์บนตัวยานรบ "นั่นคือหน่วยเก็บกวาดของฝ่ายกบฏ... พวกเขาไม่ใช่เพื่อนของเรา" ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังจะปะทุขึ้น ประตูห้องควบคุมหลักก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงมหาศาล ควันสีขาวพวยพุ่งไปทั่วห้อง ท่ามกลางควันนั้นร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธที่คีธคุ้นเคยดี มันคืออาวุธชนิดเดียวกับที่เขาเป็นคนออกแบบเองในอดีต ก่อนที่เขาจะถูกเนรเทศ ร่างนั้นหยุดยืนตรงหน้าคีธ เสียงกลไกในชุดเกราะขยับอย่างเชื่องช้าก่อนที่หน้ากากจะเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้คีธต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คีธ... นายยังคงเป็นคนเก่งที่ชอบทำลายอนาคตตัวเองเสมอเลยนะ" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์