ทางเดินแห่งความตาย

“ก้มลง!” เสียงตะคอกของเอลาร่าดังแข่งกับเสียงโลหะกรีดสีข้างฝาผนัง คีธทิ้งตัวลงแนบพื้นเหล็กที่เย็นเยียบในเสี้ยววินาทีที่กระสุนพลาสม่าร้อนระอุเฉียดศีรษะเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นโอโซนไหม้เกรียมคละคลุ้งไปทั่วทางเดินแคบๆ ของสถานีไซลอส มันเป็นกลิ่นที่เตือนให้เขารู้ว่าความตายกำลังไล่ล่าเขาอยู่ด้วยความเร็วของแสง “เราติดอยู่ตรงนี้ไม่ได้นานหรอกนะคีธ!” เอลาร่ากดแผ่นหลังพิงผนังเหล็กที่สั่นสะเทือนตามจังหวะการระดมยิงของกองกำลังทหารรับจ้างฝ่ายซาเล็ค สายตาของเธอเยือกเย็นแต่มือที่กุมปืนพกนั้นสั่นไหวเพียงเล็กน้อย “เครื่องสแกนตรวจจับความร้อนทำงานแล้ว อีกไม่เกินสามสิบวินาที พวกมันจะรู้วิธีอ้อมมาตลบหลังเราจากทางท่อระบายอากาศ” คีธไม่ตอบ เขาไม่ได้มองไปที่ทางเดินที่เต็มไปด้วยแสงเลเซอร์นั่น แต่สายตาของเขากำลังกวาดมองไปที่แผงวงจรไฟฟ้าที่ถูกทำลายจนเปลือยเปล่าบนเพดาน สมองของวิศวกรอย่างเขากำลังประมวลผลความเร็วสูง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันจิตใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น “ซาเล็คต้องการตัวเธอมากกว่าเทคโนโลยี” คีธกระซิบ เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับอ่านรายงานสถิติ “ถ้าผมสามารถทำให้ทางเดินนี้กลายเป็นเตาอบสุญญากาศชั่วคราว เราจะมีเวลาพอที่จะข้ามไปฝั่งเซกเตอร์กักกัน” “นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ ระบบรักษาความปลอดภัยหลักถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสิบ” เอลาร่าแค่นหัวเราะในลำคอ “นายจะปลดล็อกมันด้วยไขควงตัวเดียวน่ะหรือ?” คีธยื่นมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบเอาตัวเชื่อมต่อข้อมูลขนาดจิ๋วที่เขาแอบขโมยมาจากห้องแล็บในตอนที่แล้วออกมา “ผมไม่ได้จะปลดล็อกรหัสผ่าน... ผมแค่จะทำลายระบบส่งกำลังของมัน” เขาลุกขึ้นพรวดพราดท่ามกลางเสียงระดมยิงที่หนาแน่นขึ้น คีธไม่ได้วิ่งหนี แต่เขากระโดดขึ้นไปเกาะท่อส่งน้ำมันเหนือศีรษะ มือข้างหนึ่งคว้าสายไฟหลักที่ห้อยระโยงระยางออกมา แรงดันไฟฟ้ากระชากผ่านปลายนิ้วจนผิวหนังไหม้เกรียม แต่เขายังคงกัดฟันแน่น “ยิงกดหัวพวกมันไว้!” คีธตะโกนสั่ง เอลาร่าโผล่หน้าออกมาจากที่กำบัง สาดกระสุนเข้าใส่ปลายทางเดินอย่างแม่นยำ ทหารรับจ้างฝ่ายซาเล็คสามนายชะงักและต้องก้มหัวหลบเปิดช่องว่างเพียงเสี้ยววินาที คีธใช้จังหวะนั้นเสียบตัวเชื่อมต่อข้อมูลเข้ากับฐานจ่ายไฟระบบแม่เหล็กไฟฟ้าของกำแพงกั้นที่ขัดขวางทางเดินอยู่ *ครืน...* เสียงกลไกขัดข้องดังสนั่นไปทั่วโถง ทางเดินแคบๆ แห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นปราการด่านสุดท้าย ระบบแม่เหล็กที่ควรจะยึดประตูบานยักษ์ไว้กลับกลายเป็นตัวเร่งแรงดึงดูดมหาศาล คีธใช้แรงเหวี่ยงกระโดดลงมาดึงคันโยกฉุกเฉินด้วยน้ำหนักตัวทั้งหมด “ไป!” กำแพงโลหะหนาขยับปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว บดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า เสียงร้องโหยหวนของทหารรับจ้างที่โชคร้ายถูกประตูบานยักษ์หนีบเข้ากลางคันดังก้องผ่านกำแพงเหล็ก ก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับระบบสุญญากาศที่ถูกกระตุ้นให้ทำงานในพื้นที่ปิด ทั้งคีธและเอลาร่าหอบหายใจอย่างหนักหน่วงในความเงียบงันที่กลับมาเยือนอีกครั้ง “นายทำได้ไง...” เอลาร่าถามเสียงสั่น พลางใช้ผ้าพันแผลที่พกติดตัวมาพันรอบมือที่ไหม้เกรียมของคีธ “ผมแค่เข้าใจว่าเครื่องจักรไม่มีวันโกหก” คีธตอบพลางมองดูมือตัวเองที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวด “มันมีตรรกะของมันเสมอ ถ้าคุณเข้าใจวิธีที่มันพัง คุณก็เข้าใจวิธีที่มันจะทำงานเพื่อคุณ” ทว่าความเงียบนั้นไม่ได้คงอยู่นาน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังมาจากอีกฝั่งของทางเดินที่มืดมิด เสียงนั้นเหมือนกับเสียงโลหะกระทบพื้นเหล็ก... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นจังหวะที่มั่นคงราวกับหุ่นยนต์ หรือบางสิ่งที่ไม่มีทางตาย เอลาร่าหน้าซีดเผือด เธอหยิบอุปกรณ์สแกนสัญญาณชีพขึ้นมาดู ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของคีธแน่น “คีธ... สัญญาณชีพพวกนั้นไม่ได้อยู่ข้างหลังเรา” เธอพูดพลางชี้ไปยังโถงทางเดินข้างหน้า “แต่มันอยู่ข้างหน้าเรา... และมันไม่ใช่ทหารของซาเล็ค” ที่ปลายทางเดินมืดมิดนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวออกมา แสงไฟกระพริบเหนือหัวเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ... มันคือร่างของสหายร่วมทีมที่พวกเขาเพิ่งฝังไปเมื่อสามวันก่อนในห้องเก็บศพ มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงด้วยอำนาจลึกลับที่ซาเล็คพยายามไขความลับ ก่อนที่ปากของมันจะขยับเปล่งเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้น “คีธ อาร์คานัส... นายควรจะตายไปพร้อมกับความล้มเหลวครั้งนั้น... ไม่ใช่ที่นี่” คีธยืนตัวแข็งทื่อ ความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือนในอดีตกำลังย้อนกลับมาทักทายเขาในรูปแบบของศัตรูที่ไม่มีวันตาย หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกถึงความกดดันและปมปริศนาที่กำลังจะขยายใหญ่ขึ้นนะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "นรกไซลอส" นะครับ! ไฮเปอร์ไดรฟ์