รหัสสีเลือด

“ซาเล็ค... นายกำลังทำในสิ่งที่ไม่มีวันหันหลังกลับได้” คีธเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับแผ่นน้ำแข็งที่กำลังจะแตกกระจาย ในห้องควบคุมส่วนกลางที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวสนิมและไอของสารหล่อเย็นที่รั่วไหล สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่ปลายกระบอกปืนของทหารรับจ้างตรงหน้า แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของซาเล็ค—ดวงตาที่ไร้แววปรานีและเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของผู้บัญชาการ ซาเล็คแค่นยิ้ม มือที่สวมถุงมือหนังกระชับดาบเลเซอร์ในมือแน่นขึ้น ก่อนจะกระชากร่างของเอลาร่าเข้ามาประชิดตัว ปลายคมดาบสีแดงฉานจ่อเข้าที่ลำคอระหงของเธอจนเห็นหยดเลือดเล็กๆ ซึมออกมา “โลกนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับความเห็นอกเห็นใจหรอก คีธ” ซาเล็คกล่าว พลางเหลือบมองเอลาร่าที่พยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวด “อดีตเจ้าหน้าที่ข่าวกรองผู้นี้รู้ดีกว่าใครว่า ‘รหัสสีเลือด’ คืออะไร เธอรู้ว่าถ้าฉันได้ ‘กุญแจ’ ที่อยู่ในหัวเธอไป กฎเกณฑ์ของจักรวาลนี้จะถูกเขียนขึ้นใหม่โดยฉันเพียงคนเดียว” เอลาร่าไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแค่เชิดหน้าขึ้น แม้ใบหน้าจะซีดเผือดจากการเสียเลือด แต่สายตาของเธอยังคงสื่อสารกับคีธผ่านความเงียบงัน... *อย่าได้ตกลง* นั่นคือสิ่งที่เธอกำลังบอกเขา คีธขยับมือเข้าหาแผงควบคุมเบื้องหน้าช้าๆ นิ้วของเขาแตะลงบนพื้นผิวโลหะเย็นเฉียบ “ถ้าแกคิดว่าข้อมูลที่เธอมีจะทำลายจักรวาลได้ แกก็แค่กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ตัวเองสร้างขึ้น ซาเล็ค แกคิดว่าฉันเป็นวิศวกรที่ไม่มีไพ่ตายในมือจริงๆ หรือ?” “ความมั่นใจคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของอัจฉริยะ” ซาเล็คหัวเราะในลำคอ “วางอุปกรณ์ตรวจจับคลื่นสมองลงบนพื้น แล้วถอยไปให้ห่างจากคอนโซลซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะกรีดคอผู้หญิงคนนี้ทิ้งเสียเดี๋ยวนี้” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ คีธชั่งใจ... เขามีอัลกอริทึมที่แอบติดตั้งไว้ในระบบระบายอากาศ ซึ่งสามารถปล่อยก๊าซทำให้เป็นอัมพาตชั่วคราวได้ แต่รัศมีการทำงานของมันจะโดนตัวเอลาร่าด้วย ถ้าเขากดปุ่มนั้น เขาอาจจะกำจัดซาเล็คได้ แต่เอลาร่าอาจจะหยุดหายใจไปพร้อมกัน นี่ไม่ใช่สมการทางคณิตศาสตร์ที่แก้ได้ด้วยตรรกะ แต่มันคือความเป็นและความตายที่เดิมพันด้วยชีวิตของคนสำคัญที่สุดเพียงคนเดียวที่เขายังเหลืออยู่ “คีธ... อย่า” เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าแต่หนักแน่น “นายรู้ดีว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไงถ้าให้รหัสกับมัน” ซาเล็ครู้สึกถึงความลังเลที่แผ่ออกมาจากตัวคีธ เขาจึงออกแรงกดคมดาบลงลึกกว่าเดิมจนเอลาร่าหลุดเสียงครางด้วยความเจ็บปวด “เห็นไหมล่ะ คีธ ความอ่อนแอของแกกำลังฆ่าเธอ!” คีธสูดหายใจเข้าลึก เขาปิดเปลือกตาลงครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมสมาธิ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยประกายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาแบบเดิม แต่มันคือความเด็ดเดี่ยวแบบคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย “แกอยากได้รหัสใช่ไหม ซาเล็ค?” คีธเอ่ยถาม พลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ “ถ้าอย่างนั้นก็เอาไปสิ... แต่มันมีเงื่อนไขเดียว” “อย่ามาต่อรองกับฉัน!” “ไม่ใช่การต่อรอง” คีธหยุดยืนห่างจากซาเล็คเพียงสามก้าว “แต่เป็นการมอบอำนาจที่คุณปรารถนา... ด้วยวิธีเดียวที่รหัสนั้นจะทำงานได้” ในจังหวะนั้นเอง คีธก็คว้าวัตถุชิ้นหนึ่งจากกระเป๋าข้างกายแล้วปาลงบนพื้น แรงกระแทกทำให้เกิดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในรัศมีสั้นๆ แสงสว่างวาบขึ้นจนทุกคนต้องหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสถานีพร้อมกับการปลดล็อกประตูนรินิรภัยทุกบานในห้องโถงใหญ่ ในความวุ่นวายนั้น ซาเล็คอาศัยสัญชาตญาณดิบของนักรบลากตัวเอลาร่าถอยหลังไปที่ช่องอากาศยาน เขาไม่ได้ตั้งใจจะเจรจาตั้งแต่แรก เขาต้องการแค่ทางหนี “แกเล่นสกปรก!” ซาเล็คตะโกนพร้อมกับถอยร่นเข้าไปในความมืดของอุโมงค์เชื่อมต่อ คีธพุ่งตัวตามไปโดยไม่สนอันตราย เขากระโดดผ่านม่านแสงที่เพิ่งจางหายไป สิ่งที่เขาเห็นเบื้องหน้าทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น... ร่างของเอลาร่าถูกผลักให้ลอยคว้างออกไปในอวกาศกว้างผ่านประตูกั้นที่ซาเล็คเปิดออก ซาเล็คหายวับไปในความมืด เหลือเพียงเอลาร่าที่พยายามตะเกียกตะกายในสภาวะไร้น้ำหนัก มือของเธอยื่นมาทางเขาด้วยความหวาดกลัว คีธไม่มีเวลาคิดหน้าคิดหลัง เขาตัดสินใจกระโดดพุ่งตัวตามเธอออกไปในความเวิ้งว้างของอวกาศ ท่ามกลางเสียงระบบช่วยชีวิตที่เตือนว่า ‘ออกซิเจนเหลือเพียง 3 เปอร์เซ็นต์’ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะคว้าตัวเธอได้ แสงสว่างจ้าจากยานรบปริศนาที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าก็พุ่งเข้ามาขวางกั้นระหว่างเขาและเอลาร่า เสียงวิทยุสื่อสารที่แตกพร่าดังขึ้นในหูของเขา... มันไม่ใช่เสียงของซาเล็ค แต่มันคือเสียงของคนที่คีธไม่คิดว่าจะได้ยินอีกตลอดกาล “ยินดีต้อนรับสู่การเดินทางครั้งสุดท้าย คีธ อาร์คานัส... ขอบคุณที่พาเรามาถึงจุดนี้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในจักรวาลที่มืดมิดนี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์