สนามเพลาะอวกาศ

“ความเวทนาเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเกินไปสำหรับคนตายเดินดินอย่างผม คุณว่าไหม เอลาร่า?” คีธ อาร์คานัส ไม่ได้หันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับแผ่นเหล็กที่ถูกแช่แข็งในอวกาศนิรันดร์ ดวงตาของเขากำลังจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติ ซึ่งแสดงจุดสีแดงนับร้อยที่กำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งของสถานีไซลอสเหมือนฝูงแมลงหิวโซ เอลาร่า วอยด์ ถอนหายใจแผ่วเบา ร่องรอยของความโศกเศร้าในดวงตาเธอยังไม่จางหาย เธอขยับตัวเข้าใกล้แผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวสวยปัดผ่านข้อมูลรหัสผ่านที่ซับซ้อน “คีธ... อดีตคือโซ่ตรวนที่ล่ามคุณไว้ไม่ให้มองเห็นอนาคต ซาเล็คไม่ใช่แค่ทหารรับจ้าง เขาคือภาพสะท้อนของสิ่งที่คุณเกลียดที่สุดในตัวเอง” “เลิกเล่นจิตวิทยาในเวลาที่กระสุนกำลังจะทะลุหัวเราเถอะครับ” คีธแค่นยิ้มที่มุมปาก มือของเขาขยับคันโยกควบคุมระบบป้องกันสถานีด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ “ซาเล็คต้องการเทคโนโลยีในหลุมนิรภัยนั่น และผมจะไม่ยอมให้คนที่ฆ่าพี่ชายผมได้แตะต้องมันแม้แต่มิลลิเมตรเดียว” ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยระดับสีแดงก็กรีดร้องไปทั่วโถงทางเดินแรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้สถานีไซลอสที่พังทลายอยู่แล้วถึงกับสั่นคลอน เศษเหล็กจากเพดานร่วงหล่นลงมากระทบพื้นดังกึกก้อง ที่ด้านนอกของสถานี กองเรือกบฏภายใต้การนำของซาเล็คปรากฏตัวขึ้นจากความเวิ้งว้างของอวกาศ ยานแม่ขนาดมหึมา ‘เดอะ รีพริแมนด์’ ปลดปล่อยฝูงยานรบขนาดเล็กออกมาเหมือนฝูงต่อแตนที่แตกฮือ แสงเลเซอร์สีม่วงสว่างวาบ ตัดผ่านความมืดมิดของอวกาศเป็นทางยาว ยานลำหนึ่งของฝั่งกบฏถูกปืนใหญ่พลาสม่าของสถานีระเบิดเป็นจุณ กลายเป็นเศษซากที่ลอยคว้างกลางความว่างเปล่า “ส่งสัญญาณบอกพวกมันว่าเราพร้อมจะเจรจา!” ซาเล็คคำรามผ่านระบบสื่อสาร น้ำเสียงของเขาทรงพลังและเหี้ยมเกรียม เขาไม่ได้กำลังสั่งการรบ แต่เขากำลังทำสงครามจิตวิทยา “คีธ อาร์คานัส... ออกมาพบฉันที่ช่องเชื่อมต่อ ถ้าไม่อยากให้สถานีแห่งนี้กลายเป็นหลุมศพของเพื่อนร่วมทางที่แสนสวยของคุณ” คีธหยุดชะงัก นิ้วของเขาสัมผัสที่ปุ่มยิงขีปนาวุธนำวิถี เขาหันกลับมามองเอลาร่า สายตาของเขามีความลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนจะแทนที่ด้วยความเย็นชาตามแบบฉบับของวิศวกรผู้เลือดเย็น “เขาเรียกชื่อคุณ” เอลาร่ากระซิบ “นั่นไม่ใช่คำเชิญ แต่เป็นคำท้าทาย” “ผมรู้ครับ” คีธตอบพลางหยิบปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้นมาตรวจสอบกระสุน “เขารู้ว่าถ้าทำลายสถานีนี้ไปพร้อมกับเทคโนโลยี มันคือความพ่ายแพ้ของเขา ซาเล็คต้องการให้ผมมอบมันให้ด้วยมือตัวเอง” บรรยากาศในห้องควบคุมตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ เสียงระเบิดจากภายนอกดังขึ้นต่อเนื่อง ยานรบกบฏเริ่มรุกคืบเข้ามาใกล้กำแพงเกราะของสถานีมากขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ายคีธไม่ได้นั่งรอความตาย เขาเริ่มรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเพื่อเปิดใช้งานระบบ ‘สนามเพลาะอวกาศ’ ซึ่งเป็นเทคโนโลยีลับที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนการโจมตีด้วยการดัดงออวกาศในระยะสั้นๆ “เตรียมตัวให้พร้อมเอลาร่า” คีธกล่าว “ถ้าสนามพลังนี้ทำงาน เราจะมีเวลาแค่ห้านาทีในการฝ่าวงล้อมออกไป ถ้าพลาด... เราจะกลายเป็นธุลีในอวกาศ” “คุณยังไม่ตอบฉันเลยคีธ” เอลาร่าจับแขนเขาไว้แน่น “ทำไมคุณถึงไม่ทิ้งที่นี่ไปตั้งแต่แรก ทั้งที่มีโอกาส? หรือจริงๆ แล้วคุณไม่ได้ต้องการกู้ชีพสถานีนี้ แต่คุณต้องการเผาทำลายมันไปพร้อมกับความแค้นของคุณ?” คีธนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่หน้าจอที่แสดงภาพซาเล็คกำลังก้าวลงจากยานรบเพื่อมุ่งหน้ามายังสถานีด้วยชุดเกราะเต็มยศ “ความแค้นไม่เคยสร้างอนาคต เอลาร่า... แต่มันเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีในการตัดสินใจเรื่องยากๆ” เขากดปุ่มสั่งการ ระบบสนามเพลาะอวกาศทำงานทันที แสงสีฟ้าหม่นพุ่งออกจากสถานีปกคลุมรอบบริเวณ ยานกบฏที่กำลังพุ่งเข้ามาถูกแรงโน้มถ่วงที่บิดเบี้ยวฉีกกระชากจนเสียรูปทรง เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องราวกับนรกแตก ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ประตูห้องควบคุมก็ถูกกระแทกจนพังยับเยิน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวเข้ามาพร้อมกับทหารรับจ้างอีกสามนาย ปืนพลาสม่าในมือซาเล็คจ่อตรงมาที่คีธ “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... คีธ” ซาเล็คมองไปรอบๆ ก่อนจะแสยะยิ้ม “และดูเหมือนฉันจะมาทันเวลาพอดิบพอดี ที่จะได้รับของขวัญชิ้นสำคัญของคุณ” ซาเล็คก้าวเข้ามาใกล้ คีธไม่ได้ถอยหนี เขากลับวางมือลงบนแผงควบคุมอีกครั้งด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ซาเล็คต้องชะงัก “คุณมาทันเวลาจริงๆ ซาเล็ค... แต่คุณอาจจะลืมไปว่าในสนามเพลาะที่ผมสร้างขึ้น กฎฟิสิกส์ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคนกดปุ่ม” คีธกดปุ่มสีแดงฉานใต้แผงควบคุมที่ปิดบังไว้ด้วยระบบลายนิ้วมือ ทันใดนั้น สถานีทั้งสถานีเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพดานเริ่มร่วงหล่น ทว่าสิ่งที่น่าตกใจที่สุดไม่ใช่การทำลายล้าง... แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากลำโพงสื่อสารของสถานี เสียงที่เป็นจักรกลแต่คุ้นเคยอย่างประหลาด: *“ตรวจพบการปลดล็อกโปรโตคอล ‘เงาอดีต’... ยืนยันตัวตน: อาร์คานัส ซีเนียร์... ต้อนรับกลับสู่สถานีครับพี่ชาย”* ซาเล็คเบิกตากว้าง หันไปมองคีธด้วยความสับสนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิอวกาศไปพร้อมกับผมนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์