ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่ง

"หยุดฝีเท้าของคุณไว้ตรงนั้น ถ้าคุณไม่อยากให้สมองของตัวเองไปฉาบอยู่บนผนังห้องคุมขังนี้เสียก่อน" เสียงนั้นแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด คีธ อาร์คานัส หยุดชะงักทันทีตามสัญชาตญาณ แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ เหนือเพดานส่องให้เห็นเงาร่างของใครบางคนขดตัวอยู่ในมุมมืดของห้องขังลับชั้นใต้ดิน สถานีไซลอสส่งเสียงครวญครางจากแรงดันอากาศที่แปรปรวน ท่ามกลางกลิ่นสนิมเหล็กและไอเย็นเยือกที่แทรกซึมผ่านระบบระบายอากาศ คีธไม่ได้ยกมือขึ้นเหนือหัวตามวิสัยของคนทั่วไป เขากลับค่อยๆ ปล่อยเครื่องมือช่างสารพัดประโยชน์ในมือลงกับพื้นโลหะ เสียงดัง *เคร้ง* ของมันดังก้องสะท้อนไปมา เขารู้ดีว่าศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดไม่ได้มีปืนในมือ หากแต่เป็นสายตาที่จ้องมองทะลุปรุโปร่งถึงโครงสร้างกลไกชุดเกราะของเขา "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นศัตรูกับใครครับ" คีธกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามความเคยชิน "และผมก็มั่นใจว่า ถ้าคุณต้องการฆ่าผมจริงๆ คุณคงทำไปตั้งแต่ตอนที่ผมเปิดประตูไฮดรอลิกชั้นนอกเข้ามาแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ร่างในเงามืดจะค่อยๆ เขยิบออกมา แสงไฟสลัวเผยให้เห็นหญิงสาวที่มีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านสันกราม ดวงตาของเธอคมปลาบราวกับเหยี่ยวล่าเหยื่อ เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันและเลือดแห้งกรัง เอลาร่า วอยด์ ก้าวออกมาจากเงามืด มือขวาของเธอกุมวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ดูเหมือนแผงวงจรควบคุมไว้แน่น "วิศวกร?" เธอแค่นหัวเราะ เสียงของเธอยังคงแหบพร่า "สถานีซากปรักหักพังแบบนี้ไม่ต้องการวิศวกรหรอกคีธ มันต้องการ 'สุสาน' ต่างหาก คุณหลงทาง หรือว่าโง่พอที่จะคิดว่าตัวเองจะซ่อมแซมความล้มเหลวของจักรวาลได้?" คีธนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นมือซ้ายของเธอที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะอาการบาดเจ็บที่พยายามปกปิด "ความล้มเหลวเป็นสิ่งที่ผมคุ้นเคยดีครับ และผมก็ไม่ชอบที่ที่ไม่มีทางออก... ผมชื่อคีธ ผมแค่ต้องการรหัสผ่านเข้าถึงระบบควบคุมส่วนกลาง เพื่อปิดการทำงานของไอโซโทปที่ซาเล็คกำลังจะระเบิดทิ้ง" เอลาร่าชะงักไป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความระแวงวูบไหวขึ้นเล็กน้อย "ซาเล็คเหรอ? คุณเรียกมันว่าผู้บัญชาการหรือเปล่าล่ะ หรือคุณกำลังคิดจะเข้าร่วมกับมันเพื่อแลกกับตั๋วออกไปจากสถานีนรกนี่?" "ผมไม่ขายจิตวิญญาณให้คนอย่างซาเล็คครับ" คีธก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง "และถ้าผมเดาไม่ผิด คุณคือคนเดียวที่ถูกขังไว้ในนี้โดยที่ซาเล็คยังไม่ฆ่าทิ้ง เพราะคุณคือคนเดียวที่ถือครองรหัสผ่านที่มันต้องการ... หรือว่าผมเข้าใจผิดไป?" เอลาร่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำแผงวงจรในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอรู้ดีว่าคำถามของคีธคือการต้อนให้จนมุมด้วยความจริง "ฉันไม่ได้ถือรหัสผ่านไว้หรอกคีธ ฉันคือ 'กุญแจ' ต่างหาก" เธอเว้นช่วง จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของเขา "ทุกสิ่งที่ฉันจำได้ ข้อมูลทุกอย่างที่กุมชะตาของดวงดาวเหล่านั้น มันถูกฝังอยู่ในกระแสประสาทของฉันผ่านการทดลองของซาเล็ค ถ้าคุณอยากได้รหัสผ่าน คุณต้องควักสมองฉันออกมา หรือไม่ก็พาฉันออกไปจากที่นี่ก่อนที่พวกของมันจะกลับมา" คีธรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นในอากาศ สถานีไซลอสเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่าซาเล็คจะเริ่มกระบวนการเร่งปฏิกิริยาของเตาปฏิกรณ์แล้ว "ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่มีทางเลือกอื่น" คีธกล่าวพร้อมกับย่อตัวลง หยิบเครื่องมือขึ้นมาอีกครั้ง "ผมจะเปิดระบบล็อคอิเล็กทรอนิกส์ของห้องนี้ และคุณจะต้องนำทางผมไปที่ห้องเครื่อง... แต่บอกไว้ก่อนนะ ผมไม่ชอบการถูกหักหลัง" เอลาร่าขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย "ในที่แห่งนี้คีธ ความไว้วางใจคือความฟุ่มเฟือยที่ไม่มีใครสามารถจ่ายไหวหรอก" จังหวะที่คีธกำลังจะกดเชื่อมต่อวงจร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังทหารรับจ้างก็ดังระงมมาจากโถงทางเดินข้างนอก พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สาดส่องเข้ามาในห้องขัง แต่สิ่งที่ทำให้คีธต้องหยุดชะงักไม่ใช่เสียงทหารเหล่านั้น หากแต่เป็นสิ่งที่เอลาร่าพูดกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าขณะมองไปที่ประตู "พวกมันไม่ได้มาเพื่อล่าคุณหรอกคีธ... พวกมันมาเพื่อเก็บกวาด 'ความลับ' ที่ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย" เอลาร่าหยิบเครื่องส่งสัญญาณขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ออกมาเปิดใช้งาน แสงโฮโลแกรมฉายภาพเอกสารลับที่มีรหัสประจำตัวของคีธปรากฏหราอยู่บนนั้น เขาตกตะลึงจนทำเครื่องมือร่วงหล่นจากมือ ในขณะที่ประตูห้องขังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นร่างของผู้บัญชาการซาเล็คที่ยืนรออยู่พร้อมกับอาวุธในมือที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ทุกอย่างเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงรักษาสติไว้ได้ท่ามกลางความมืดมิดนี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์ครับ