รหัสปลดล็อกความจริง

"หยุดมือของคุณเดี๋ยวนี้ คีธ อย่าพยายามไขรหัสเข้าถึงเมนเฟรมชั้นที่สี่นั่น ถ้าคุณไม่อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณจบลงในฐานะก้อนเนื้อที่ถูกจัดระเบียบใหม่ในระดับอะตอม" เสียงของเอลาร่าราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่จ่ออยู่บนเส้นเลือดใหญ่ เธอไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่ยืนกอดอกพิงผนังเหล็กกล้าที่เย็นเยียบ เงาของเธอทอดยาวบิดเบี้ยวไปตามแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวที่กะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นผิดปกติ ผมหยุดนิ้วที่กำลังรัวลงบนแป้นโฮโลแกรม แสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนในดวงตาที่เหนื่อยล้าของผม ผมหันไปมองเธอ พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงด้วยตรรกะที่ผมยึดถือมาตลอดชีวิต "ผมถูกจ้างมาเพื่อกู้ชีพสถานีนี้ เอลาร่า ไม่ใช่มาเป็นนักโทษ" ผมตอบพลางเอียงคอเล็กน้อย "สถานีไซลอสถูกทิ้งร้างมาสิบปี ข้อมูลในชั้นที่สี่คือสิ่งเดียวที่จะบอกได้ว่าระบบออกซิเจนสำรองทำไมถึงทำงานผิดพลาด ถ้าผมไม่แตะมัน เราก็แค่รอวันขาดอากาศตายในที่แห่งนี้" "คุณเข้าใจผิดอย่างมหันต์" เอลาร่าเดินเข้ามาหาผม เสียงฝีเท้าของเธอบนพื้นโลหะแผ่วเบาจนน่ากลัว ดวงตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองผ่านไปยังช่องระบายอากาศที่มืดสนิทเบื้องหลัง "คุณคิดว่านี่คือสถานีวิจัยที่ล้มเหลวเพราะงบประมาณถูกตัด? คุณคิดว่าซากปรักหักพังพวกนี้คือผลพวงของการละเลยงั้นหรือ?" เธอขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นโลหะและโอโซนจางๆ จากตัวเธอ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ทิ้งขยะอวกาศ แต่มันคือ 'คุก' คีธ" เธอเน้นย้ำคำสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "สิ่งที่ถูกขังอยู่ในเมนเฟรมชั้นที่สี่ไม่ใช่ข้อมูลการเดินเรือ หรือพิมพ์เขียวเครื่องยนต์ แต่มันคือสิ่งที่มีชีวิต... สิ่งที่ซาเล็คพยายามจะไขรหัสเพื่อนำมันไปเป็นอาวุธ" ผมรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่ไหล่ ความเงียบงันของสถานีไซลอสดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก สถานีแห่งนี้ไม่มีเสียงเครื่องจักรกล ไม่มีเสียงการไหลเวียนของของเหลวในท่อ มีเพียงเสียงลมหายใจของผมและเธอ "คุณพูดเรื่องอะไร" ผมพยายามคุมโทนเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้สมองจะประมวลผลถึงความเป็นไปได้ที่น่าขนลุก "ถ้ามันเป็นคุก ทำไมถึงไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย? ทำไมถึงไม่มีสัญญาณแจ้งเตือน? ทำไมถึง..." "เพราะผู้คุมตายไปหมดแล้วด้วยฝีมือของ 'มัน'" เอลาร่าคว้าข้อมือผมไว้แน่น นิ้วมือของเธอเย็นจัด "ซาเล็คส่งคุณมาที่นี่ไม่ใช่เพราะคุณเก่งที่สุดในสาขาวิศวกรรม แต่เพราะ 'ลายเซ็นทางพันธุกรรม' ของคุณคือรหัสผ่านเดียวที่มันจะยอมให้เข้าถึงประตูบานนั้นได้ เขาหลอกคุณ คีธ เขาหลอกให้คุณเดินเข้าสู่กรงของสัตว์ร้ายด้วยความเชื่อว่าคุณกำลังกู้ชีพสถานี" ความเย็นที่ข้อมือค่อยๆ ลามเลียขึ้นไปถึงหัวใจ ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตเจ้าหน้าที่ข่าวกรองคนนี้ มองหาเศษเสี้ยวของการหลอกลวง แต่สิ่งที่ผมพบมีเพียงความหวาดกลัวที่บริสุทธิ์ใจ แต่ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยถามสิ่งใด เสียงเครื่องยนต์หนักๆ ก็ดังกึกก้องมาจากทางเดินฝั่งทิศเหนือ แรงสั่นสะเทือนทำเอาฝุ่นจากเพดานร่วงกราวลงมาพร้อมกับเสียงกระแทกของประตูนิรภัยที่ถูกเปิดออกด้วยกำลังมหาศาล เสียงฝีเท้าของคนหลายสิบคนกำลังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงย่ำพื้นโลหะที่เป็นจังหวะของชุดเกราะยุทธวิธี ผมรู้ดีว่านั่นคือใคร "ดูเหมือนซาเล็คจะไม่อยากรอให้คุณไขรหัสอย่างนุ่มนวลแล้ว" เอลาร่าปล่อยมือผมแล้วคว้าปืนพกพลังงานข้างเอวออกมา "เขามาพร้อมกับกองกำลังเต็มอัตราศึก" ผมหันกลับไปที่คอนโซลเมนเฟรมอีกครั้ง นิ้วของผมสั่นเทาขณะที่ตัดสินใจเลือกทางเดินที่แคบลงระหว่างความเป็นและความตาย ผมมีความรู้เรื่องระบบนี้มากพอที่จะทำลายมันทิ้งเสียตอนนี้ หรือไม่ก็... เปิดกรงขังนั้นออกเพื่อใช้มันเป็นโล่กำบัง ทันใดนั้น หน้าจอที่เคยเป็นสีฟ้ากลับกลายเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวหยุดชะงัก เสียงเครื่องจักรที่เคยดังสนั่นเงียบหายไปราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา โฮโลแกรมตรงหน้าผมเปลี่ยนไปฉายภาพร่างของชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดี มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดเมื่อสิบปีที่แล้ว... ชายคนนั้นยืนอยู่หน้าห้องทดลอง และเขามีใบหน้าเหมือนกับผมทุกประการ! เสียงฝีเท้าข้างหลังหยุดลงที่หน้าประตูห้องควบคุม ก่อนที่เสียงอันคุ้นเคยของซาเล็คจะดังผ่านระบบสื่อสารเข้ามาในห้อง "คีธ... อย่าเสียเวลาไขรหัสเลย" ซาเล็คเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจเย็นผิดปกติ "เพราะรหัสผ่านที่แท้จริง ไม่ใช่นิ้วมือของคุณ แต่คือหยดเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในหัวใจของคุณต่างหากล่ะ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์ครับ