รอยแยกกว้างขึ้น

"คีธ! เลิกจ้องมันได้แล้ว! ถ้าเราไม่สับสวิตช์โอเวอร์ไรด์เดี๋ยวนี้ สถานีนี้จะกลายเป็นแค่เศษเหล็กที่ถูกหลอมละลายก่อนที่กระสุนไอออนนัดแรกจะแตะตัวมันด้วยซ้ำ!" เสียงตะคอกของเอลาร่าดังแทรกผ่านเสียงหวีดหวิวของโลหะที่กำลังบิดเบี้ยว ร่างของเธอกระแทกเข้ากับแผงควบคุมหลักจนประกายไฟพุ่งกระจาย เธอไม่ได้ต้องการคำตอบที่ใช้ตรรกะ เธอต้องการเพียงแค่การตัดสินใจจากชายที่ยืนนิ่งราวก้อนหินท่ามกลางพายุ ผมไม่ตอบโต้ สายตายังคงตรึงอยู่กับจอมอนิเตอร์ที่แสดงภาพยานแม่ของสมาพันธ์ดวงดาว—มหึมามหัศจรรย์และอำมหิตในเวลาเดียวกัน มันดูเหมือนฉลามเหล็กที่แหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรแห่งความมืดมิดของอวกาศ และไอออนที่กำลังก่อตัวอยู่ตรงหน้าปืนใหญ่ลำแสงนั้น มันไม่ใช่การเตรียมการเพื่อทำลายล้างสถานีธรรมดา แต่มันคือการ "ลบ" ร่องรอยทุกอย่างทิ้งให้สิ้นซาก "มันไม่ได้มาเพื่อกู้ภัย หรือเพื่อกำจัดซาเล็ค" ผมพึมพำ น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว แม้ในใจจะกำลังคำนวณความเป็นไปได้ที่เหลือเพียงศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่ง "พวกมันมาเพื่อปิดปากสถานีนี้... และพวกเราคือหลักฐานที่ต้องถูกเผาทิ้ง" โครงสร้างของไซลอสสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผมต้องยึดขอบโต๊ะไว้แน่น เสียงแผ่นโลหะภายนอกฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังถูกเค้นคอ ความเป็นจริงรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว—ขอบของจอภาพมอนิเตอร์ดูเหมือนจะละลายหายไปในอากาศธาตุ ผลกระทบมิติกำลังขยายตัวจากการที่สถานีถูกบีบอัดด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาลจากยานแม่ "คีธ!" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ เธอกำลังใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมลมหายใจ "ซาเล็คกำลังเคลื่อนพลไปที่ห้องควบคุมวิกฤต ถ้าเราปล่อยให้มันเข้าไปถึงแกนพลังงานก่อนที่เราจะโอเวอร์โหลดระบบ เราจะไม่ใช่แค่ตาย แต่เราจะถูกขังอยู่ในรอยแยกแห่งมิตินี้ตลอดกาล เลือกสักทางเถอะครับ!" ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมไม่ได้สื่อถึงความกลัว แต่มันคือความว่างเปล่าที่ผ่านการกรองข้อมูลมาจนถึงขีดสุด ซาเล็คคือชายที่เชื่อว่าเขาสามารถควบคุมจักรวาลได้ด้วยพลังงานมิติ แต่เขาลืมไปว่าเมื่อคนเราเล่นกับไฟที่ไม่รู้จักดับ สุดท้ายแล้วก็มีแต่จะต้องมอดไหม้ไปกับมัน "แผนของผมไม่ใช่การโอเวอร์โหลด" ผมก้าวถอยห่างจากแผงควบคุม แล้วเริ่มพิมพ์รหัสลับที่เคยสาบานว่าจะไม่ใช้มันอีกตลอดชีวิต "แต่เป็นการเปิดประตูรับกระแสไอออนของพวกมันเข้ามาตรงๆ แล้วสะท้อนกลับไปที่รอยแยกมิติที่กำลังก่อตัวอยู่ข้างใต้เรา" "นั่นมันการฆ่าตัวตาย!" เอลาร่าเบิกตากว้าง "มันคือฟิสิกส์ครับเอลาร่า" ผมตอบพลางสบตาเธออย่างจริงจัง "ถ้าเราไม่เปลี่ยนทิศทางพลังงานของพวกมัน สถานีนี้จะพังทลาย แต่ถ้าเราใช้พลังงานนั้นเป็นตัวขับเคลื่อนรอยแยกให้ปิดลง... เราอาจจะมีโอกาสเหลือรอดพอที่จะดีดตัวออกไปก่อนที่สถานีจะถูกกลืนหายไป" ผมรู้ดีว่าสิ่งที่พูดเป็นเพียงทฤษฎีที่หมิ่นเหม่ต่อความตาย แต่ในสถานการณ์ที่ความตายยืนรออยู่หน้าประตู การเดิมพันกับกฎฟิสิกส์ยังดีกว่าการนั่งรอความตายด้วยความสิ้นหวัง เสียงระเบิดดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังทหารรับจ้างซาเล็คที่ใกล้เข้ามาทุกที เอลาร่าชักปืนพกเลเซอร์ออกจากซองข้างเอว เธอหันหลังให้ผมและยืนขวางประตูทางเข้าไว้โดยไม่ต้องรอคำสั่ง "จัดการให้เสร็จคีธ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ "ส่วนที่เหลือ... ผมจะรับมือเอง" ผมเริ่มรัวนิ้วลงบนแป้นควบคุม ความร้อนจากเครื่องประมวลผลแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุ ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นว่ายานแม่ของสมาพันธ์ดวงดาวเริ่มขยับลำแสงไอออนที่สว่างวาบจนมองด้วยตาเปล่าไม่ได้ ความกดดันจากมิติภายนอกเริ่มบีบเข้ามาจนผมรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะหยุดทำงาน รอยแยกกลางสถานีขยายตัวกว้างขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นห้วงอวกาศสีม่วงคล้ำที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องล่าง "สาม... สอง..." ผมนับถอยหลังในใจ ขณะที่ประตูห้องควบคุมเริ่มถูกเจาะด้วยเลเซอร์ตัดเหล็ก ทันใดนั้นเอง จอภาพหลักก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีดำสนิท แต่ความเงียบกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบที่คุ้นเคย—เสียงที่ผมไม่ได้ยินมานานหลายปี เสียงของคนคนหนึ่งที่ควรจะตายไปตั้งแต่เหตุการณ์ความล้มเหลวครั้งก่อนที่ผมพยายามลบมันออกจากสมอง *“คีธ... ถ้าเจ้าเปิดประตูนั่นออก เจ้าไม่ได้แค่ทำลายรอยแยก แต่เจ้ากำลังปล่อย 'บางอย่าง' ที่ติดอยู่ข้างในนั้นออกมาด้วยนะ”* มือของผมค้างอยู่เหนือปุ่มกดยืนยันครั้งสุดท้าย ขณะที่ประตูห้องควบคุมพังครืนลงมาพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬที่คุ้นตา—ไม่ใช่ซาเล็ค แต่เป็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟและหมอกควันพลางก้าวเข้ามาหาผมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวาบ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิตินี้มาด้วยกันครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์