ความหวังในความมืด

“อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว คีธ อาร์คานัส” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและทุ้มต่ำ มันไม่ใช่เสียงของซาเล็ค แต่มันคือเสียงที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของผมราวกับใบมีดที่อาบด้วยความทรงจำที่ผมพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี ผมค่อยๆ ลดมือลงจากแผงควบคุม ปล่อยให้ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยหลุดจากการสัมผัสกับรหัสผ่านที่อาจเป็นจุดจบของสถานีไซลอสทั้งหมด ร่างในชุดเกราะทมิฬก้าวข้ามซากปรักหักพังของประตูห้องควบคุมเข้ามา เปลวไฟจากแผงวงจรที่ลัดวงจรสะท้อนบนพื้นผิวโลหะสีดำเงาวับ มันคือ ‘อีไลจาห์’ อดีตคู่หูของผมในหน่วยวิศวกรรมกองทัพที่ควรจะตายไปพร้อมกับซากยานกู้ชีพเมื่อสามปีก่อน “นายรอดมาได้ยังไง” ผมเค้นเสียงถาม พยายามรักษาระดับลมหายใจให้คงที่ แม้ในหัวจะประมวลผลอย่างบ้าคลั่งว่าหากผมปิดระบบไม่ได้ตอนนี้ แรงอัดมหาศาลของเตาปฏิกรณ์จะทำลายทุกอย่างในรัศมีหนึ่งปีแสง “รอดหรือตาย... มันต่างกันตรงไหนในจักรวาลที่พังทลายแบบนี้?” อีไลจาห์หยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เขากดปุ่มปลดล็อกหมวกเกราะ เสียงลมฟู่ของซีลสุญญากาศดังขึ้น ก่อนที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ จะเผยออกมา เขาไม่ได้ยิ้มด้วยความโกรธแค้น แต่มันคือรอยยิ้มของคนผู้ที่มองเห็นจุดจบของเกมกระดานนี้ตั้งแต่วันแรก “ซาเล็คคิดว่าเขาเป็นผู้ควบคุม แต่เขาก็เป็นแค่เบี้ยที่ขยับตามเกมของพวกเบื้องบนเท่านั้น ส่วนนาย... คีธ นายคือตัวแปรที่พวกเขากลัวที่สุด” “ถ้าฉันเป็นตัวแปร นายก็มาเพื่อลบฉันทิ้งสินะ” ผมขยับตัวอย่างเชื่องช้า สายตาเหลือบมองไปที่จอแสดงผลที่กะพริบถี่ๆ สัญญาณเตือนระดับสีแดงแจ้งเตือนว่าแรงดันในแกนพลังงานหลักแตะระดับวิกฤตแล้ว “เปล่าเลย” อีไลจาห์ส่ายหน้า เขาโยนอุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ ที่รูปร่างคล้ายกุญแจเข้ารหัสมาที่เท้าผม “ฉันมาเพื่อให้โอกาสนายเลือก... นายจะกดระเบิดมันทิ้ง เพื่อล้างแค้นให้ทุกคนที่ตายไป หรือจะใช้ ‘คีย์’ นั่นปิดระบบปฏิกรณ์ด้วยวิธีที่ไม่มีใครในกองทัพคิดถึง” ผมก้มมองอุปกรณ์นั้น หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสน วิธีที่ไม่มีใครคิดถึง? หากใช้วิธีปิดระบบแบบมาตรฐาน ระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีจะมองว่าเป็นการก่อวินาศกรรมและสั่งดีดตัวเตาปฏิกรณ์ออกสู่ห้วงอวกาศ ซึ่งนั่นจะทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ทำลายดวงดาวข้างเคียงทันที ผมหยิบมันขึ้นมา ความเย็นของโลหะสัมผัสฝ่ามือ พลางนึกถึงสิ่งที่เอลาร่าวางแผนไว้ เธอต้องการข้อมูลลับที่อยู่ในระบบ หากสถานีระเบิด ข้อมูลนั้นจะสูญหายไปตลอดกาล แต่ถ้าผมปิดระบบได้โดยไม่ทำให้สถานีแตกสลาย ทุกอย่างจะตกอยู่ในกำมือของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง “ทำไมต้องเป็นตอนนี้?” ผมถาม พลางเชื่อมต่ออุปกรณ์เข้ากับพอร์ตสำรองของแผงควบคุม “นายทำงานให้ซาเล็คไม่ใช่หรือไง?” “ฉันไม่ได้ทำงานให้ใคร นอกจากสิ่งที่เรียกว่า ‘ความจริง’” อีไลจาห์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นจนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากเกราะของเขา “ซาเล็คต้องการอำนาจ แต่สิ่งที่อยู่ในระบบนี้คือ ‘พิกัด’ ของประตูมิติที่จะเปลี่ยนนิยามของสงครามไปตลอดกาล คีธ... ถ้านายตัดสินใจพลาดเพียงนิดเดียว จักรวาลนี้จะกลายเป็นสุสานที่เงียบสงัดที่สุด” จังหวะที่ผมเริ่มป้อนคำสั่งลงไปในระบบ นิ้วของผมรัวเร็วบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม รหัสที่ซับซ้อนเรียงตัวกันราวกับบทเพลงที่ผมคุ้นเคย ข้อมูลไหลทะลักผ่านสมอง ผมเห็นวิธีแก้ปัญหาแล้ว! เราไม่จำเป็นต้องทำลายสถานี แต่เราสามารถ ‘หลอก’ ระบบให้เชื่อว่ามันเข้าสู่สภาวะจำศีลอย่างสมบูรณ์แบบได้ โดยการดึงพลังงานส่วนเกินเข้าไปกักเก็บไว้ในตัวเก็บประจุสำรองที่พังอยู่ข้างล่างนั่น มันคือการเล่นแร่แปรธาตุทางวิศวกรรมที่เสี่ยงตายที่สุด! “เอลาร่า ฟังอยู่ไหม?” ผมส่งสัญญาณผ่านคลื่นวิทยุความถี่ต่ำ “ฉันกำลังจะปิดระบบ แต่มันต้องใช้คนดึงคันโยกนิรภัยที่ห้องเครื่องชั้นล่างพร้อมกัน... ถ้าเธอไม่ทำ เราทุกคนจะกลายเป็นฝุ่นผง” ไม่มีเสียงตอบรับจากเอลาร่า มีเพียงเสียงการต่อสู้ที่ดุเดือดผ่านเครื่องสื่อสาร ความเงียบที่ตามมานั้นน่าหวั่นใจกว่าเสียงระเบิดเสียอีก “เธอทำไม่ได้หรอก” อีไลจาห์พูดเบาๆ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอวกาศที่เห็นกองยานของซาเล็คกำลังเคลื่อนพลเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที “ตอนนี้สถานีนี้ถูกปิดกั้นการสื่อสารจากภายนอกโดยสมบูรณ์ นายถูกทิ้งให้อยู่กับฉัน... และกับรหัสลับที่นายต้องเลือกว่าจะพามันไปสู่ความรุ่งโรจน์ หรือความฉิบหาย” ผมกัดฟันแน่น มือซ้ายรัวรหัส มือขวาคว้าปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอวโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ “ถ้าฉันต้องเลือก” ผมกระซิบ “ฉันจะเลือกทางที่นายไม่ได้คาดคิดไว้” ทว่า ในวินาทีที่ผมกดปุ่ม ‘ยืนยัน’ สัญญาณเตือนภัยที่ดังกึกก้องมาตลอดหลายชั่วโมงกลับดับลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมสถานีอย่างน่าประหลาดใจ ระบบไฟสำรองดับลง เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากอุปกรณ์ที่ผมเพิ่งเชื่อมต่อ อีไลจาห์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไปแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เขามองไปที่หน้าจอการแสดงผลด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้... รหัสชุดนี้ นายเอามาจากไหน?” ผมไม่ตอบ แต่หัวใจของผมกลับกระตุกวาบเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏขึ้นบนจอแทนที่การปิดระบบอย่างที่ควรจะเป็น *‘ยินดีต้อนรับสู่การเริ่มต้นใหม่, คีธ อาร์คานัส... คำสั่ง ‘ไซลอส-ซีโร่’ ได้รับการอนุมัติแล้ว’* ประตูห้องควบคุมที่พังทลายอยู่แล้วถูกกระชากให้เปิดออกกว้างขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างของบุคคลที่เราต่างไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ในสภาพที่ไร้รอยขีดข่วน เอลาร่าเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย มือของเธอถืออุปกรณ์บางอย่างที่สั่นสะเทือนด้วยพลังงานมหาศาล “ขอโทษทีที่ให้รอนะคีธ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชากว่าทุกครั้ง “แต่ข้อมูลที่อยู่ในสถานีนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อกู้ชีพดวงดาว... แต่มันมีไว้เพื่อ ‘รีเซ็ต’ พวกมันต่างหาก” ในขณะที่ผมกำลังจะหันไปถามถึงความหมายของคำว่ารีเซ็ต พื้นของสถานีก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผมแทบยืนไม่อยู่ ไม่ใช่การสั่นจากการระเบิด แต่เป็นแรงสั่นจากการเคลื่อนที่ของสถานีทั้งหลังที่กำลังยกระดับตัวเองขึ้นสู่ไฮเปอร์สเปซ พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังขึ้นมาจากทุกทิศทางราวกับว่าสถานีนี้ไม่เคยเป็นของมนุษย์ตั้งแต่ต้น อีไลจาห์ทิ้งปืนลงพื้นแล้วคุกเข่าลง “เทพเจ้ากลับมาแล้ว...” ผมมองไปที่เอลาร่า ความรู้สึกไว้วางใจที่เคยมีต่อเธอกลายเป็นความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บ นี่คือจุดเริ่มต้นของนรกที่แท้จริงใช่หรือไม่ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในสถานีแห่งนี้ไปด้วยกันนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์