ความเย็นชาที่กลับมา

“แฟ้มเอกสารชุดนี้ผมไม่ได้สั่งให้คุณเตรียมไว้ และรบกวนช่วยจำใส่สมองไว้ด้วยว่า ขอบเขตหน้าที่ของเลขาฯ มีไว้เพื่อจัดการงาน ไม่ใช่การก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเจ้านาย” เสียงทุ้มต่ำที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นน้ำเสียงเรียบเย็นดุจคมมีดบาดลึกเข้าที่ขั้วหัวใจ ลลินชะงักมือที่กำลังจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะทำงานของรณกร ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งร่องรอยของความอาทรเหมือนเช่นเคย รณกรนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ ร่างสูงสง่าในสูทสีเทาเข้มดูห่างเหินราวกับเขากำลังสวมเกราะเหล็กกล้าเพื่อป้องกันตัวเองจากสิ่งใดบางอย่างที่เธอยังไม่เข้าใจ เขาไม่ได้จ้องมองเธอด้วยความเสน่หาดังเช่นค่ำคืนก่อนหน้า ทว่าสายตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยกำแพงที่สูงชัน “ลินแค่เป็นห่วงเรื่องการประชุมพรุ่งนี้ค่ะ เห็นคุณรณดูเครียด...” “ผมไม่ได้ต้องการความเป็นห่วงจากคุณ” เขาสวนกลับทันควัน แฟ้มเอกสารในมือถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะดังปังจนลลินสะดุ้ง “ลลิน ผมว่าเราชัดเจนกันแล้วนะ ตั้งแต่เกิดเรื่องที่คุณธันวาพยายามลากคุณเข้าไปเกี่ยว... ความใกล้ชิดที่เกินเลยมันไม่ได้ช่วยให้งานเดินหน้า แต่มันกำลังทำให้สถานะของบริษัทสั่นคลอน” ลลินเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอเข้าใจดีว่าเขากำลังหวาดกลัวอะไร การที่ธันวาพยายามเล่นงานจุดอ่อนเรื่องครอบครัวของเขามันคือแผลฉกรรจ์ แต่การผลักไสเธอออกไปเพื่อ ‘ปกป้อง’ ตามความคิดของเขานั้น มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน “คุณรณกำลังจะบอกว่า... สิ่งที่เรามีต่อกัน มันคือความผิดพลาดงั้นเหรอคะ?” ลลินถามเสียงสั่น แต่พยายามประคองความเข้มแข็งไว้ รณกรละสายตาจากเธอไปมองจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟหุ้นนิ่งสนิท มือหนาประสานกันแน่นใต้โต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน เขาอยากจะดึงร่างบางเข้ามากอดให้จมอก อยากจะพร่ำบอกว่าเขาไม่เหลือใครให้ยึดเหนี่ยวอีกแล้วนอกจากเธอ แต่ความหวาดกลัวที่ว่าเธอจะถูกธันวาทำลายเพราะใกล้ชิดเขาเกินไปมันเกาะกินหัวใจจนทำให้เขาต้องเลือกใช้วิธีที่เจ็บปวดที่สุด “ความรู้สึกส่วนตัวมันไม่มีค่าพอที่จะเอามาเสี่ยงกับอนาคตของบริษัท” เขาตอบโดยไม่หันมามอง “นับจากนี้ ขอให้ทำตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่งเลขาฯ เท่านั้น อะไรที่ไม่เกี่ยวข้องกับงาน... ผมไม่ต้องการ” ลลินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ความอบอุ่นที่เคยได้รับถูกแทนที่ด้วยความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอเข้าใจดีว่านี่คือการ ‘ตัดไฟแต่ต้นลม’ ในแบบฉบับของผู้ชายที่กลัวการสูญเสียเสียยิ่งกว่าสิ่งใด แต่การเลือกวิธีเย็นชาเพื่อผลักไสคนที่หวังดีที่สุดออกไปนั้น คือความทรมานที่เขามอบให้กับทั้งเขาและเธอ “ถ้าคุณรณต้องการแบบนั้น ลินก็จะไม่รบกวนค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากห้องทำงานของเขาด้วยหัวใจที่แตกสลาย ในขณะที่ลลินเดินผ่านห้องโถงกว้างเพื่อมุ่งหน้าไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง เธอกลับปะทะเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับที่ยืนรออยู่ตรงหน้ามุมเสา ธันวาส่งยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไร้ซึ่งความจริงใจมาให้ พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเลศนัย “ทำงานหนักจนลืมดูแลหัวใจตัวเองเลยเหรอครับ คุณลลิน?” ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนลลินต้องถอยหลังหนี “ท่าทางรณกรจะสติแตกจนเริ่มทำลายสิ่งที่เขารักไปทีละอย่างแล้วสินะ คุณก็น่าจะรู้ดี... ว่าคนอย่างรณกรน่ะ ต่อให้รักใครมากแค่ไหน แต่ถ้าสิ่งนั้นกลายเป็นจุดอ่อนของเขาล่ะก็ เขาก็พร้อมจะขยี้มันทิ้งก่อนที่คนอื่นจะทันทำ” ลลินจ้องมองธันวาด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว “คุณต้องการอะไรจากดิฉันกันแน่คะ?” “ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ... ผมต้องการ ‘ความล่มจม’ ของเขา” ธันวาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกพอๆ กับรณกรเมื่อครู่ “และถ้าคุณยังอยากรอดไปพร้อมกับเขา คุณควรรู้ว่ารณกรซ่อนความลับอะไรไว้ในเซฟหลังรูปภาพในห้องทำงานนั้น... เพราะนั่นแหละคือสิ่งที่กำลังจะทำให้เขากลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวภายในคืนนี้” ธันวาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้วเดินจากไป ทิ้งให้ลลินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับความสับสน ในหัวของเธอมีเพียงภาพเซฟใบนั้นที่รณกรไม่เคยอนุญาตให้เธอเข้าใกล้มาก่อน หากนั่นคือความลับที่ธันวาใช้ขู่เข็ญ และนั่นคือเหตุผลที่รณกรต้องผลักไสเธอออกไปเพื่อไม่ให้เธอต้องมารับรู้เรื่องนี้... เธอควรจะก้าวเข้าไปหาเขา หรือควรจะเดินหันหลังกลับไปเพื่อความปลอดภัยของตัวเองกันแน่? ลลินตัดสินใจก้าวเท้ากลับไปที่หน้าห้องของรณกรอีกครั้ง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะลูกบิดประตูห้องทำงานที่เงียบกริบ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เคาะ จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกโดยร่างสูงของรณกรที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการตัดสินใจอันหนักหน่วงมา สีหน้าของเขาซีดเผือดผิดปกติ และในมือเขากำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา... “ลลิน? ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่า...” เขายังพูดไม่ทันจบ ลลินก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาในห้องทำงาน—ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเลขาฯ ส่วนตัวของธันวาที่ยืนถือโทรศัพท์บันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่! “คุณรณคะ... ระวัง!” ลลินกรีดร้องเสียงหลง เมื่อเห็นคนของธันวาขยับมือหยิบวัตถุบางอย่างออกมาจากใต้เสื้อสูท ในขณะที่รณกรเองก็ดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังถูกวางกับดักครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต หวังว่าทุกคนจะยังคงติดตามและเอาใจช่วยลลินในวินาทีเป็นวินาทีตายนี้ไปด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าค่ะ