ความสับสนของลลิน

“คุณรณกรคะ... ลลินคิดว่าเรื่องเอกสารโครงการร่วมทุนกับทางกลุ่มบริษัทธันวาคม ดิวิชั่น เราควรให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้งดีกว่าค่ะ” เสียงหวานที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยความมั่นใจในทุกการตัดสินใจ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความสั่นพร่าที่เจ้าตัวพยายามซ่อนเร้น ลลินวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ของชายหนุ่มด้วยกิริยาที่ดูระมัดระวังเกินความจำเป็น ดวงตาคู่สวยไม่กล้าสบกับดวงตาคมกริบที่กำลังจับจ้องมายังเธอราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปถึงข้างใน รณกรละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอแต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลภายในห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน “ที่ผ่านมาคุณไม่เคยลังเลแบบนี้เลย ลลิน” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างคนที่ควบคุมอารมณ์ได้ดีเยี่ยม “หรือว่าคำพูดของคนนอก มันเริ่มทำให้อุดมการณ์ในการทำงานของคุณเปลี่ยนไปแล้ว?” ลลินชะงัก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ภาพเหตุการณ์เมื่อเย็นวานที่ร้านอาหารหรูหรากลางเมืองยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัว คำพูดถากถางของธันวาที่ว่า ‘เธอเป็นได้แค่เงาของความสำเร็จที่รณกรสร้างขึ้น และวันหนึ่งเมื่อเขาสมประโยชน์ เขาก็จะเขี่ยทิ้งเหมือนของเล่นชิ้นหนึ่ง’ มันไม่ใช่แค่คำนินทา แต่มันคือความเป็นจริงที่เธอไม่อยากยอมรับ “ลลินแค่คิดว่า... เราควรเว้นระยะให้เหมาะสม เพื่อไม่ให้ใครเอาไปพูดในทางที่เสียหายได้อีกค่ะ” เธอตอบพลางหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่า... รณกรลุกขึ้นพรวดพราด ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็ประชิดตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมยาสูบเจือความเย็นเยือกจากกายแกร่งทำเอาลลินใจเต้นรัว มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้เธอยิ่งรู้สึกถึงความ ‘ไม่คู่ควร’ ที่ก่อตัวขึ้นในใจ “เว้นระยะ?” เขาทวนคำ น้ำเสียงเริ่มตึงเครียด “คุณกำลังบอกว่าคุณอยากจะถอยห่างจากผมเพียงเพราะคำพูดไร้สาระของคู่แข่งน่ะหรือ? ลลิน... คุณรู้จักผมดีพอที่จะรู้ว่าผมไม่เคยสนว่าใครจะมองอย่างไร ตราบใดที่คนข้างๆ ผมยังคงเชื่อใจกัน” “เชื่อใจเหรอคะ?” ลลินแค่นยิ้มบางๆ ที่ดูไร้ความสุข เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย “ในวันที่คุณมองหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง คุณเห็นอะไรคะ? เห็นเลขาที่ไว้ใจได้ หรือเห็นเครื่องมือที่ช่วยให้คุณไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้?” รณกรชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทเหมือนหน้ากากที่เขาสวมไว้เสมอ “คุณกำลังหวั่นไหวกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ลลิน” “ถ้ามันไม่เป็นเรื่อง ทำไมคุณถึงไม่เคยเปิดเผยความจริงเรื่องครอบครัวของคุณให้ลลินรู้เลยล่ะคะ?” ลลินถามสวนขึ้นทันควัน ความกล้าที่สะสมมานานระเบิดออกมา “เราใกล้ชิดกันมากจนแทบจะไม่มีอากาศหายใจ แต่น่าแปลกนะคะที่ลลินกลับรู้สึกว่าเราห่างกันไกลเหลือเกิน คุณขีดเส้นไว้ตรงไหนคะ? เส้นที่บอกว่าลลินไม่มีวันก้าวข้ามไปได้น่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รณกรปล่อยมือจากข้อมือเธอ เขาถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาเย็นชาลงถนัดตา ราวกับว่ากำแพงที่เขาพยายามปกปิดถูกสั่นคลอนและเขากำลังสร้างมันขึ้นมาใหม่ให้หนาแน่นกว่าเดิม “ถ้าคุณต้องการระยะห่าง... ผมก็จะให้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย “ต่อจากนี้ไป งานทุกอย่างที่ต้องประสานงานกับผม ให้คุณส่งผ่านเลขาส่วนตัวอีกคนแทน ผมหวังว่าคุณจะสบายใจขึ้นกับการตัดสินใจของผม” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของลลิน เธอรู้ดีว่านี่คือบทลงโทษจากการที่เธอพยายาม ‘ลองดี’ กับความอดทนของเขา ลลินก้มหน้าลงซ่อนความเจ็บปวด พยักหน้ารับอย่างจำนนก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานนั้นไป ทิ้งให้รณกรยืนนิ่งท่ามกลางกองเอกสารที่ดูไร้ความหมายสำหรับเขาไปในทันที ตกเย็น ลลินตัดสินใจแวะไปที่คาเฟ่เล็กๆ ใต้ตึกที่ทำงานเพื่อสงบสติอารมณ์ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูเข้าไป ร่างสูงของใครบางคนก็ขวางทางเธอไว้ “มาคนเดียวเหรอครับ คุณลลิน?” ธันวายืนยิ้มที่มุมปาก ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่ง “ผมว่าคุณน่าจะสนใจสิ่งที่อยู่ในนี้มากกว่ากาแฟแก้วโปรดของคุณนะครับ... มันอาจจะเปลี่ยนความคิดที่คุณมีต่อ ‘เจ้านายสุดที่รัก’ ของคุณไปตลอดกาล” ธันวายื่นซองเอกสารนั้นให้ ลลินมองมันด้วยความรู้สึกสับสนระคนหวาดหวั่น เธอรู้ดีว่าการรับมันมาหมายถึงการก้าวเข้าสู่เกมสกปรกที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง แต่ทว่า... สัญชาตญาณบางอย่างในใจกลับเรียกร้องให้เธออยากรู้ว่า ‘ความลับ’ ที่รณกรปกปิดไว้ภายใต้มาดนิ่งสุขุมนั้น คืออะไรกันแน่ มือเรียวสั่นเทาขณะเอื้อมไปรับซองเอกสารนั้น ทันทีที่เธอเปิดมันออก สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่ภาพถ่ายในมือ—ภาพที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ และความหวังที่จะรักษาความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ไว้ก็แตกสลายลงในพริบตา นี่คือตอนที่ 23 ที่ลลินต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้าย หวังว่าทุกคนจะร่วมลุ้นไปกับความรู้สึกของเธอนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าค่ะ