อดีตที่ย้อนกลับมา

“คุณคงลืมไปแล้วว่ารสนิยมของคุณไม่ได้มีไว้ให้ผู้หญิงทุกคน... แต่ดูเหมือนตอนนี้ ฉันจะคิดผิดไปเสียแล้วนะคะ รณกร” น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทว่าบาดลึกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ลลินที่กำลังจะก้าวเข้าไปพร้อมแฟ้มเอกสารสำคัญชะงักฝีเท้าลงทันที เธอเห็นรณกรยืนหันหลังให้ประตู แผ่นหลังกว้างที่ปกติจะดูมั่นคงและน่าพึ่งพาพิง กลับดูเกร็งกระด้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มไม่ได้หันมามองลลิน แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่หญิงสาวรูปร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ เธอคือ ‘มินตรา’ อดีตคนรักที่หายสาบสูญไปจากชีวิตเขาถึงห้าปีเต็ม ความสวยสะพรั่งของเธอยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความมั่นใจที่ดูจะกร้านโลกมากกว่าเก่า “คุณมาที่นี่ทำไม มินตรา” รณกรเค้นเสียงถาม ความนิ่งเฉยที่เขามักใช้เป็นเกราะป้องกันเริ่มร้าวราน “ทำไมหรือคะ?” มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยัดกายลุกขึ้นยืน ช้าๆ และเย้ายวน ราวกับกำลังเดินโชว์ตัวบนรันเวย์ “ก็แค่คิดถึง ‘ความหลัง’ ของเราน่ะค่ะ แล้วบังเอิญผ่านมาย่านนี้ เลยอยากรู้ว่าผู้หญิงที่ทำให้คนอย่างคุณรณกรยอมลดตัวลงมาเล่นบทพระเอกแสนดี... เป็นคนแบบไหนกัน” สายตาคมกริบของมินตราเบนมาปะทะกับลลินที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เลขาสาวรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง แม้จะพยายามรักษาท่าทีนิ่งสงบตามวิสัยคนทำงานมืออาชีพ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ รณกรหันมามองลลิน แววตาของเขาฉายความวูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ออกไปก่อนลลิน งานนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ” ลลินเม้มริมฝีปากแน่น เธอเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของชายหนุ่ม เขาอาจจะคิดว่าการไล่เธอออกไปคือการปกป้อง แต่ในฐานะที่เธอเป็นทั้งเลขาและคนที่เขา... เผลอใจให้ ลลินรู้ดีว่ารณกรกำลังแบกรับอะไรไว้คนเดียว “ดิฉันเกรงว่าจะทำตามคำสั่งนั้นไม่ได้ค่ะท่านประธาน เพราะเอกสารชิ้นนี้ต้องได้รับการอนุมัติภายในสิบนาทีนี้ หากท่านไม่สะดวก ดิฉันจะรออยู่หน้าห้องนะคะ” ลลินกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง ไม่หลบสายตาคมกล้าของหญิงสาวผู้มาเยือน ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไป แต่ทว่า... “เดี๋ยวก่อนสิคะ” มินตราเอ่ยขัดขึ้น เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังสะท้อนก้อง “ถ้าคุณเป็นแค่เลขาก็ควรจะรู้หน้าที่นะคะ ว่า ‘ของเก่า’ ที่กลับมาน่ะ... เขามักจะรู้อะไรที่คนปัจจุบันยังไม่เคยรู้ด้วยซ้ำ” ลลินหยุดฝีเท้าลง หัวใจกระตุกวูบ เธอหันกลับไปมองหญิงสาวที่กำลังยิ้มเยาะอย่างมีชัย มินตราเดินเข้าไปใกล้รณกรมากขึ้น ใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามปกเสื้อสูทของเขาอย่างถือวิสาสะ โดยที่รณกรยืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งอดีต “คุณรณกรคะ... เรื่องที่คุณปกปิดไว้เรื่อง ‘ธันวา’ กับข้อตกลงลับๆ ในสัญญาฉบับเก่า ถ้าฉันบอกคุณเลขาคนเก่งของคุณไป เธอจะยังมองคุณด้วยสายตาแบบนั้นอยู่ไหมนะ?” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะขาดผึง รณกรกระชากข้อมือมินตราออกอย่างแรง แววตาเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด “นั่นมันเรื่องในอดีต มินตรา! อย่าเอาเรื่องธุรกิจมาเล่นตลกกับชีวิตคนอื่น!” “อดีตที่ย้อนกลับมาไม่ได้มีแค่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ นะคะคุณรณกร” มินตรากระซิบชิดใบหูชายหนุ่ม ก่อนจะหันมาส่งยิ้มร้ายกาจให้ลลิน “ลลินใช่ไหมคะ? ฉันว่าเราคงได้มีเรื่องคุยกันอีกยาว... เพราะสิ่งที่เขาซ่อนไว้ ไม่ใช่แค่หัวใจที่ปิดตาย แต่เป็นเงามืดที่กำลังจะกลืนกินบริษัทนี้ตั้งแต่วันที่ฉันก้าวเข้ามา” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของลลินก็แผดเสียงดังขึ้นในความเงียบ เป็นเบอร์สายตรงจากธันวา คู่แข่งที่เธอกำลังเฝ้าระวังอยู่ ลลินมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรณกรที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด มินตราหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาเปิดดู ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้ลลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย “ขอบคุณที่ต้อนรับการกลับมานะคะ... รณกร หวังว่ารอยยิ้มของเลขาสาวของคุณ จะยังดูสดใสได้แบบนี้ไปจนถึงวันพรุ่งนี้นะคะ” เธอทิ้งซองเอกสารลงบนโต๊ะ พร้อมภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากซอง ภาพนั้นคือรณกรในวัยหนุ่ม กำลังจับมือกับธันวาในที่ลับตาคน พร้อมกับเอกสารโอนหุ้นที่ระบุชื่อผู้ถือครองอย่างชัดเจน ซึ่งไม่ใช่รณกร แต่เป็นชื่อของ ‘มินตรา’ รณกรเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความลับที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดห้าปี บัดนี้ถูกขุดขึ้นมาวางอยู่ตรงหน้าลลินด้วยฝีมือของผู้หญิงที่เขาเคยรักที่สุด และตอนนี้... เธอกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ธันวาใช้เพื่อทำลายชีวิตของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนอยู่ในเงามืดและหัวใจที่ปกป้องทุกสิ่งในบทนี้ไปพร้อมกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ