ความเย้ายวนใจ

“คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปนะคะ คุณรณกร” ลลินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางของเขา แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าคมสันของชายหนุ่มดูเคร่งขรึมและลึกลับกว่าทุกวัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ประจำตัวเขากำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเธอสั่นคลอน รณกรไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขาวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเลขาสาวที่ยืนกุมมือแน่นอยู่ตรงหน้า ความห่างระหว่างพวกเขาคือระยะที่พอเหมาะสำหรับงาน แต่ในค่ำคืนที่ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ ระยะห่างนั้นกลับดูแคบลงอย่างประหลาด “แล้วถ้าผมบอกว่า... ผมไม่ได้กำลังเล่นเกมอยู่ล่ะ ลลิน” เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับเอาไว้ เขาขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้จนลลินต้องก้าวถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานของตัวเอง พื้นที่ถูกจำกัดลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเย้ายวนของคนตรงหน้าทำให้เธอหายใจติดขัด เธอพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อตั้งรับ แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาของชายหนุ่มผู้ที่มักจะสร้างกำแพงน้ำแข็งกั้นตนเองออกจากโลกภายนอกเสมอมา ความแข็งแกร่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นก็พังทลายลง “คุณ... ดื่มมาใช่ไหมคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว พยายามเลี่ยงสายตาที่ร้อนแรงนั้น “ดื่ม... เพื่อดับกระหายสิ่งที่มันกำลังแผดเผาผมอยู่” รณกรโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาแทบจะชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ผิวแก้มจนลลินรู้สึกถึงความร้อนผ่าว รณกรใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านผิวหนัง ลลินนิ่งค้างไป เธอรู้ดีว่านี่คือเส้นแบ่งที่อันตรายที่สุด หากก้าวข้ามไป... มันจะไม่มีทางย้อนกลับมาเป็นความสัมพันธ์เจ้านายกับลูกน้องได้อีก “คุณลินครับ...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น “ธันวามันขุดคุ้ยทุกอย่าง มันพยายามทำลายทุกสิ่งที่ผมสร้างมา... แต่สิ่งที่มันพยายามจะพรากไปจริงๆ ไม่ใช่บริษัทหรอกครับ แต่มันคือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่ผมเพิ่งจะค้นพบ... ว่าผมไม่อยากเสียคุณไป” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้หัวใจของลลินเต้นรัวราวกับกลองรัว เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของหญิงสาวที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและเข้าใจในตัวตนของเขามาโดยตลอดเริ่มเปลี่ยนไปเป็นความยินยอมพร้อมใจที่จะตกหลุมพรางนี้ เธอยกมือขึ้นแตะที่อกเสื้อของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรุนแรงไม่ต่างกัน “รณกร... ถ้าเราเลือกทางนี้ คุณรู้ใช่ไหมคะว่าจะต้องเผชิญกับอะไร?” “ผมไม่สนโลกทั้งใบแล้วครับถ้าในโลกนั้นไม่มีคุณ” คำพูดนั้นทำลายปราการสุดท้ายในใจของลลิน มือของเธอที่แตะอกเสื้อเขาเลื่อนขึ้นไปคล้องคอชายหนุ่มอย่างลืมตัว รณกรไม่รอช้า เขาเชยคางเธอขึ้นและโน้มใบหน้าลงมามอบสัมผัสที่หอมหวานและลุ่มลึก มันไม่ใช่จูบที่เร่งรีบ แต่เป็นจูบแห่งการปลอบประโลมและเรียกร้องในเวลาเดียวกัน ลลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความกังวลเรื่องธันวา เรื่องตำแหน่งหน้าที่ หรืออุปสรรคทางชนชั้น ทุกอย่างมลายหายไป เหลือเพียงสัมผัสที่แนบแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางความเงียบและเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ รณกรโอบกอดเอวบางของเธอเข้าหาตัวจนแนบแน่น เขารู้สึกถึงความอ่อนนุ่มและความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต ในขณะที่ลลินรู้สึกถึงความมั่นคงที่เธอเฝ้าตามหาในอ้อมกอดของชายหนุ่มผู้ถูกขนานนามว่าเย็นชาที่สุด ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในสายตรงที่ดังแผดขึ้นทำลายภวังค์นั้นจนแตกกระจาย รณกรชะงัก ลลินผละออกด้วยใบหน้าแดงก่ำ “สายจากระบบรักษาความปลอดภัยค่ะ” ลลินหอบหายใจถี่ รีบปรับท่าทีให้เป็นปกติ รณกรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับด้วยอารมณ์ที่ยังค้างคา “ว่าไง” เสียงปลายสายดูร้อนรนและตื่นตระหนกจนคนที่อยู่ข้างๆ ยังสัมผัสได้ “ท่านประธานครับ! มีการบุกรุกเข้าฐานข้อมูลลับของบริษัทในชั้น 15 ครับ เราพบร่องรอยการโจมตีที่เชื่อมโยงกับไอพีแอดเดรสของคนใน... และดูเหมือนว่าคนที่กำลังดึงข้อมูลออกไปคือคุณธันวาครับ!” รณกรกำหมัดแน่น ดวงตาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยียบในทันที เขาหันมามองลลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ “เขาไม่ได้แค่พยายามขู่... เขากำลังจะฆ่าผมทั้งเป็น” รณกรหมุนตัวจะเดินออกไป แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักเมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากเงามืดมุมห้อง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องเข้ามา “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ นะครับ รณกร... แต่เสียใจด้วยนะ ที่ความรักของคุณจะต้องจบลงตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” รณกรและลลินหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงของธันวายืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขาถือแฟลชไดรฟ์สีเงินที่บรรจุความลับทั้งหมดของบริษัทเอาไว้ รณกรจะก้าวไปกระชากมันมา แต่ธันวากลับเลิกคิ้วขึ้นพลางชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงภาพถ่ายลับๆ ของรณกรและลลินในมุมที่ดูไม่เหมาะสม ซึ่งถูกส่งกระจายออกไปสู่บอร์ดบริหารและสำนักข่าวเศรษฐกิจทั่วประเทศในวินาทีนี้เอง รณกรชะงักค้าง เขาไม่สามารถปกป้องบริษัทไปพร้อมกับปกป้องลลินจากข่าวฉาวนี้ได้... แล้วเขาจะเลือกทางไหนในเกมที่บีบคั้นหัวใจนี้? ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนอยู่ในเงามืดและหัวใจที่ปกป้องทุกสิ่งในบทนี้ไปพร้อมกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ