เดทแรกที่ไม่เป็นทางการ

“คุณจะนั่งจ้องเมนูอีกนานไหมคะ หรือจะให้ฉันเป็นคนเลือกให้?” เสียงนุ่มละมุนติดจะหยอกเย้าของลลินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ภายในห้องอาหารส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู รณกรที่กำลังถือเมนูค้างไว้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าสุขุม สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปยังรายการอาหาร แต่กลับจับจ้องไปยังใบหน้าหวานที่วันนี้ดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน ลลินในชุดเดรสสายเดี่ยวสีไวน์แดงขับผิวขาวนวลให้ดูโดดเด่น เธอไม่ได้แต่งหน้าจัดจ้าน แต่ความเรียบง่ายนั้นกลับทำให้หัวใจของชายหนุ่มที่เคยเย็นชาประดุจน้ำแข็งแข็งตัวร้าวราน “ผมแค่กำลังคิดว่า… การมีเลขาส่วนตัวที่เก่งกาจมานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในบรรยากาศแบบนี้ มันทำให้สมาธิที่เคยมีอยู่น้อยนิดของผมหายไปหมดเลย” รณกรตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงด้วยความนัยที่ทำให้แก้มของหญิงสาวขึ้นสีระเรื่อ ลลินแสร้งหัวเราะเบาๆ พลางรินไวน์ลงในแก้วคริสตัลใส “อย่ามาโทษว่าเป็นความผิดของฉันเลยค่ะ คุณรณกรนั่นแหละที่มัวแต่กังวลกับโปรเจกต์ของธันวาจนไม่ได้มองอาหารตรงหน้าเลย” ชื่อของ ‘ธันวา’ ที่หลุดออกมาจากปากเธอทำให้บรรยากาศอุ่นๆ ชะงักงันไปครู่หนึ่ง รณกรวางแก้วไวน์ลงช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันทีเมื่อนึกถึงคู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขาอยู่ทุกวินาที “ผมไม่อยากให้เรื่องของเขามาทำลายค่ำคืนนี้ของเรา” เขาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกเธอ มันคือกลิ่นของไม้หอมและความหรูหราที่ทำให้ลลินรู้สึกใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ “ลลิน… ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมอาจจะดูเป็นเจ้านายที่เข้มงวด หรือดูเหมือนคนที่เอาแต่ใจ แต่ในคืนนี้ ผมแค่อยากให้คุณเห็นผมในมุมของคนธรรมดาคนหนึ่ง” ลลินสบตาเขา สายตาที่เคยเด็ดขาดของรณกรยามอยู่ในห้องประชุม บัดนี้กลับฉายแวววอนขอสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ ความเปราะบางที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น กลับถูกถ่ายทอดออกมาผ่านแววตาคู่นี้ “คนธรรมดาที่แบกรับโลกทั้งใบเอาไว้เหรอคะ?” ลลินถามเบาๆ มือบางเอื้อมไปแตะหลังมือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ เป็นการปลอบประโลม “บางที การที่เราพยายามจะสมบูรณ์แบบเพื่อปกป้องทุกอย่าง ก็อาจจะทำให้เราลืมไปว่าเราก็มีสิทธิ์ที่จะเหนื่อย และมีสิทธิ์ที่จะพึ่งพาใครสักคนบ้าง” รณกรนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเธอเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านผิวหนังเข้าไปถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะผิดแปลกไป เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้าใกล้กำแพงที่เขาตั้งตระหง่านกั้นไว้ แต่กับผู้หญิงคนนี้... เขากลับอยากพังทลายมันลงด้วยมือของตัวเอง “ถ้าผมจะพึ่งพาคุณ... คุณจะรังเกียจไหม” เขาถามเสียงพร่า “ฉันเป็นเลขาของคุณนะคะ หน้าที่ของฉันคือการดูแลความเรียบร้อยของเจ้านาย... ทั้งในงานและเรื่องหัวใจ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มหวานที่ละลายความแข็งกร้าวของเขาจนสิ้น ค่ำคืนดำเนินไปพร้อมกับบทสนทนาที่ไม่มีเรื่องงานเข้ามาเกี่ยวข้อง มีเพียงเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ และความอบอุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจของทั้งสองคน ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่แสนหวานนั้น รณกรกลับรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง เมื่อเขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มของชายคนหนึ่งยืนอยู่มุมมืดของระเบียงร้านฝั่งตรงข้าม รณกรหรี่ตามองพลางกระชับมือที่กุมมือลลินไว้แน่นขึ้น เขาสังเกตเห็นเลนส์กล้องที่วาววับสะท้อนแสงไฟในเงามืดนั้น ธันวา... มันตามเขามาจริงๆ และดูเหมือนว่าเป้าหมายของมันในคืนนี้ ไม่ใช่เพียงแค่ธุรกิจ แต่เป็นสิ่งที่สำคัญกว่านั้น “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ลลินถามอย่างเป็นกังวลเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือ รณกรไม่ตอบ แต่เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วพลางคว้าแขนลลินให้ลุกตาม “กลับกันเถอะครับ” “เอ๊ะ? แต่เรายังไม่ได้ทานของหวานกันเลยนะคะ” รณกรไม่ฟังเสียงทัดทาน เขาเดินจูงมือหญิงสาวตรงไปยังทางออกอย่างเร่งรีบ ทว่าเพียงก้าวพ้นประตูร้านอาหารออกมา เสียงปรบมือดังแผ่วๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวออกมาจากความมืดพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “ค่ำคืนแสนโรแมนติกกับเลขาสาว... ถ้าข่าวนี้หลุดออกไปหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับเช้า รณกร... นายคิดว่าบริษัทของนายจะยังตั้งมั่นอยู่ได้อีกกี่วันกัน?” ธันวากล่าวพร้อมกับชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้น ในนั้นมีรูปถ่ายของรณกรและลลินในระยะใกล้ชิดอย่างชัดเจน หัวใจของลลินหล่นวูบ รณกรหยุดกะทันหัน เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู แววตาที่เพิ่งจะอ่อนโยนเมื่อครู่บัดนี้กลับกลายเป็นเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนอยู่ในเงามืดและหัวใจที่ปกป้องทุกสิ่งในบทนี้ไปพร้อมกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ