การปรับความเข้าใจ

"คุณจะเก็บเขาไว้ในใจอีกนานแค่ไหนคะ... นานจนพื้นที่ในใจของคุณไม่เหลือให้คนปัจจุบันได้เข้าไปยืนบ้างเลยหรือเปล่า" น้ำเสียงของลลินราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในประโยคท้าย เธอยืนอยู่กลางห้องทำงานกว้างขวางของรณกร บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก แฟ้มเอกสารที่เธอถือไว้ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยจังหวะที่เบาหวิว แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของชายหนุ่มตรงหน้า รณกรที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวหรูชะงักไป ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้ละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในทันที เขานิ่งค้างอยู่อึดใจใหญ่ เหมือนกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวของเหตุผลที่กระจัดกระจายอยู่ในอกให้กลับมาเข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเลขาสาว เขามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวยที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและ... ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจเย็น "ลลิน..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงทุ้มต่ำของเขามีเสน่ห์เย้ายวนเสมอ แต่ในยามนี้มันกลับแฝงไว้ด้วยความอึดอัดที่เขาก็ยากจะจัดการ "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" "อย่าแกล้งไม่เข้าใจเลยค่ะคุณกร" ลลินขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น เธอไม่ได้จ้องจับผิด แต่เธอกำลังโหยหาความจริง "เรื่องคุณพิมพ์... ความสัมพันธ์ที่จบไปแล้วแต่มันยังทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่จนคุณปิดตายทุกอย่างไว้ข้างหลัง คุณบอกว่าคุณรักงาน คุณรักความสมบูรณ์แบบ แต่ความจริงแล้ว คุณแค่ใช้มันเป็นเกราะกำบังไม่ให้ใครเห็นว่าคุณยังติดหล่มอยู่กับอดีตใช่ไหมคะ" รณกรผุดลุกขึ้นเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นจางๆ ของกาแฟคั่วเข้มขจรไปทั่วบริเวณ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงอากาศที่กั้นไว้ ลลินไม่ได้ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก "คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่" เขาถามพลางจ้องลึกเข้ามา "ความสมบูรณ์แบบที่ผมสร้างขึ้น มันปกป้องคุณด้วยนะ ลลิน" "ลลินไม่ได้ต้องการเกราะค่ะ ลลินต้องการคนข้างๆ ที่พร้อมจะเดินไปกับลลินจริงๆ ไม่ใช่เงาของใครที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคุณเมื่อหลายปีก่อน" เธอสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดความในใจออกมา "ทุกครั้งที่มีเรื่องของเขาแทรกเข้ามา คุณจะถอยห่าง คุณจะทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักความรัก... คุณกลัวหรือคะว่าถ้าเปิดใจให้ลลินแล้ว คุณจะสูญเสียภาพความทรงจำเกี่ยวกับเขาไป" รณกรกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดขึ้น ลลินเห็นความร้าวรานที่ฉายชัดในแววตาของเขา เธอรู้ดีว่าคำถามของเธอคือการจี้จุดตายของเขา แต่หากไม่ทำเช่นนี้ เธอก็คงเป็นได้เพียง 'เลขาที่แสนดี' ที่ถูกขังอยู่นอกหัวใจเขาตลอดไป "คุณไม่เข้าใจหรอกว่าพิมพ์มีความหมายยังไง..." รณกรเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมมาจับไหล่ของลลินไว้เบาๆ แต่หนักแน่นราวกับจะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ "มันไม่ใช่เรื่องของความรักอย่างเดียว แต่มันคือตราบาปที่ผมทำลายทุกอย่างด้วยมือของผมเอง ผมไม่เหลือสิทธิ์ที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครที่บริสุทธิ์อย่างคุณ" "อย่าตัดสินแทนลลินค่ะ" ลลินสวนกลับทันที มือบางยกขึ้นแตะหลังมือที่กำไหล่เธอไว้ "ลลินไม่ใช่เด็กสาวที่เพิ่งรู้จักความรัก และลลินก็ไม่ได้ต้องการคนที่สมบูรณ์แบบ... ลลินต้องการแค่ผู้ชายที่กล้าจะยอมรับว่าตัวเองเจ็บ และกล้าที่จะปล่อยวางเพื่อคนข้างหน้า" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รณกรก้มลงมองใบหน้าหวานที่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แววตาของเขาสั่นไหวอย่างที่ลลินไม่เคยเห็นมาก่อน ความแข็งกร้าวที่เขาใช้เป็นเกราะป้องกันตัวดูจะทลายลงทีละน้อยเมื่อเผชิญกับความจริงใจที่ไร้การเสแสร้ง "ถ้าผมบอกว่า... ผมกลัว" รณกรยอมรับออกมาในที่สุด เสียงของเขาสั่นพร่า "ผมกลัวว่าวันหนึ่งเมื่อคุณรู้เรื่องทั้งหมด คุณจะเกลียดผมเหมือนที่ผมเกลียดตัวเอง" "ลองบอกมาสิคะ... แล้วลลินจะเป็นคนตัดสินเองว่าควรเกลียด หรือควรจะรักคุณให้มากกว่าเดิม" รณกรกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่แล้วเสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบและรุนแรงก็ขัดจังหวะขึ้น ประตูห้องทำงานถูกผลักออกโดยไม่มีการอนุญาต ธันวาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความสัมพันธ์อันลึกซึ้งนะคุณรณกร" ธันวาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะกลางห้อง "ผมว่าเรื่องอดีตของคุณมันอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวแล้วล่ะ... โดยเฉพาะเมื่อหลักฐานพวกนี้บ่งบอกว่า 'พิมพ์' ไม่ได้ทิ้งคุณไปเพราะความรัก แต่เธอทิ้งคุณไปเพราะถูกคุณ 'หักหลัง' ตั้งแต่แรก" รณกรชะงักไปทันที แววตาที่เพิ่งจะอ่อนโยนต่อลลินแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและสับสนสุดขีด ลลินหันไปมองเอกสารบนโต๊ะอย่างใจหาย หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนแทบแหลกสลายเมื่อเห็นภาพถ่ายที่โผล่พ้นซองออกมาเพียงเล็กน้อย นั่นคือภาพของรณกรในอดีตที่กำลังทำธุรกรรมบางอย่างกับบุคคลที่เธอรู้จักดี... บุคคลที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของบริษัทเขาในตอนนี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลลินกับรณกรมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ