วันหยุดที่แสนหวาน

“คุณกำลังซ่อนอะไรไว้อีกหรือเปล่าคะ รณกร” คำถามนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของลลินทันทีที่ประตูกระจกบานเลื่อนของบ้านพักตากอากาศส่วนตัวถูกปิดลง ตัดขาดจากโลกภายนอกที่วุ่นวาย เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้างที่รายล้อมไปด้วยงานดีไซน์มินิมอล แต่ในใจของเธอกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นลมที่ซัดกระทั่งชายหาดเบื้องหน้า รณกรที่เพิ่งวางกระเป๋าเดินทางลงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่นูนเด่นบ่งบอกถึงความแข็งแรง ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาสบตาเธอ แววตาของเขายังคงความสุขุมเยือกเย็นราวกับมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง แต่สำหรับลลินที่อยู่ข้างกายเขามานาน เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวเล็กน้อยในดวงตาคู่นั้น “ทำไมถึงถามแบบนั้นครับ... เอ้อ... ทำไมถึงถามอย่างนั้นคะ” เขาแก้คำพูดกะทันหันเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นของเธอ “เรามาที่นี่เพื่อพักผ่อนไม่ใช่เหรอ ลลิน” “พักผ่อน หรือหนีความจริงคะ” ลลินก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ จากตัวเขาทำให้เธอยิ่งรู้สึกมึนงง “ภาพที่คุณกับธันวาในร้านอาหารวันนั้น... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และมันไม่ใช่การเจรจาธุรกิจทั่วไปแน่นอน” รณกรถอนหายใจยาว เสียงถอนใจนั้นดูเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเป็นเพียงการแสดง เขาเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ มือหนาเอื้อมมาแตะที่ข้างแก้มของลลินเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยและอบอุ่นนี้มักจะทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบเสมอ แต่วันนี้... มันกลับมีความเคลือบแคลงซ่อนอยู่ “บางครั้ง การปกป้องคนที่เรารัก... ก็ต้องแลกด้วยการทำในสิ่งที่คนอื่นมองว่ามืดมน” เขาเอ่ยเสียงพร่า มือที่ลูบแก้มเธอย้ายมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากอย่างแผ่วเบา “ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณตลอดไป แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ลลิน” “คุณเห็นฉันเป็นอะไรคะรณกร เป็นเลขาส่วนตัว เป็นที่ปรึกษา หรือเป็นแค่ตุ๊กตาที่คุณจะปั้นให้ทำอะไรก็ได้ที่อยากให้ทำ” ลลินผละออกจากการสัมผัสนั้น ความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องดูจะหนาวเหน็บขึ้นมาจับใจ เธอไม่ได้ต้องการคำตอบที่กำกวมแบบนี้ เธอต้องการความจริงที่ไม่มีกำแพงกั้นกลางระหว่างเรา รณกรนิ่งไปครู่ใหญ่ เขามองดูร่างบางที่สั่นเทาด้วยอารมณ์ความรู้สึกก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง ศีรษะของเขาซบลงบนไหล่ลาดของเธออย่างต้องการที่ยึดเหนี่ยว “คุณคือคนเดียวที่ผมไม่อยากให้เจ็บปวดที่สุด” เขาพึมพำชิดใบหู “ถ้าความลับของผมทำให้คุณต้องมีมลทิน ผมก็พร้อมที่จะแบกรับมันไว้เพียงลำพัง” ตลอดทั้งวัน บรรยากาศภายในบ้านพักตากอากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แฝงไปด้วยความปรารถนาลึกซึ้ง รณกรพยายามทำทุกอย่างให้ดูปกติ เขาทั้งจัดเตรียมอาหารมื้อค่ำที่เป็นฝีมือของเขาเอง ดูแลเธอราวกับจะชดเชยสิ่งที่เขาทำพลาดไป แต่ทุกๆ การกระทำของเขากลับยิ่งทำให้ลลินตระหนักว่า มีบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และมืดดำกำลังก่อตัวขึ้นเบื้องหลังรอยยิ้มอบอุ่นนั้น เวลาล่วงเลยจนถึงยามดึก แสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่สะท้อนเงาของทั้งคู่ที่นั่งอยู่บนโซฟาราคาแพง รณกรเผลอหลับไปเพราะความอ่อนล้าจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายสัปดาห์ ลลินมองใบหน้าคมสันขณะหลับใหลของเขาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก มือถือของเขาวางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างโซฟา มันสั่นไหวเบาๆ และมีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา *‘ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว รณกร พรุ่งนี้ธันวาจะจบทุกอย่างที่นั่น อย่าลืมส่วนแบ่งที่ตกลงกันไว้’* หัวใจของลลินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา ความรู้สึกผิดพุ่งพล่านในอก แต่ความสงสัยในตัวคนรักกลับมีอานุภาพมากกว่า เธอไม่ได้ต้องการทรยศเขา แต่เธอต้องการความจริง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางระเบียงด้านนอก ลลินสะดุ้งสุดตัว มือถือเกือบจะหลุดจากมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตูบานเลื่อนซึ่งปิดสนิท แต่ทว่า... มีเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หลังผ้าม่านโปร่งแสง ร่างนั้นสูงใหญ่และคุ้นตาจนน่าขนลุก ประตูระเบียงถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้... “สวัสดีครับเลขาสาวคนเก่ง... คุณดูเหมือนกำลังเห็นผีเลยนะครับ” ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในขณะที่รณกรเริ่มขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่านี่ต้องเกิดขึ้น “รณกร... นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” ลลินถามเสียงสั่น แสงจากจอโทรศัพท์ยังคงสว่างวาบ เผยให้เห็นข้อความที่คาตา รณกรลุกขึ้นนั่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความว่างเปล่าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขามองลลินแล้วหันไปมองธันวา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของลลินพังทลายลงในพริบตา “ลลิน... ถึงเวลาที่คุณต้องเลือกแล้วว่าจะอยู่ข้างคนที่คุณรัก หรืออยู่ข้างความถูกต้องที่กำลังจะพังพินาศในวันพรุ่งนี้” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันแสนหวานและขมขื่นของรณกรกับลลินในตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยหัวใจที่เตรียมพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงนะคะ ด้วยรักจากใจ... ละอองดาวเดือนเก้าค่ะ