ทำอาหารด้วยกัน

“คุณรณกรคะ ถ้าคุณยังไม่ถอยไปอีกนิด มีหวังได้เห็นแกงจืดเต้าหู้หมูสับกลายเป็นแกงจืดเต้าหู้หมูสับผสมนิ้วเจ้าของบริษัทแน่ค่ะ” ลลินเอ่ยกลั้วหัวเราะ เธอขยับตัวหลบฝ่ามือหนาที่พยายามจะยื่นเข้ามาช่วยหยิบจับอุปกรณ์ครัวจนเบียดชิดกับแผ่นหลังของเธอ ความร้อนจากไอระเหยของหม้อซุปที่ตั้งอยู่บนเตา ดูจะเทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับเธอ รณกรชะงักมือที่กำลังจะหยิบมีดหั่นผัก เขาไม่ได้ถอยห่างอย่างที่สั่ง แต่กลับวางมือข้างหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ครัว กักร่างบางไว้ในวงแขน สายตาคมกริบที่เคยใช้จ้องมองตัวเลขในรายงานงบการเงินอย่างเคร่งเครียด บัดนี้กลับทอดมองเพียงลำคอระหงของหญิงสาวที่ขยับขึ้นลงจังหวะกลืนน้ำลาย “ผมแค่จะช่วย ไม่ได้จะมาเป็นภาระเสียหน่อย” เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าอยู่ชิดใบหูจนลลินขนลุกชัน เธอชะงักการหั่นผัก ปล่อยให้ความเงียบที่มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปดังแทรกเข้ามา “คนทำงานระดับหมื่นล้าน มายืนหั่นผักในชุดสูทปลดกระดุมแบบนี้... ถ้าธันวามาเห็นเข้า คงเอาไปเป็นหัวข้อข่าวหน้าหนึ่งว่า ‘CEO หนุ่มผู้บ้างาน ผันตัวเป็นพ่อครัวจำเป็นเพราะตกหลุมรักเลขาสาว’ แน่ๆ เลยค่ะ” ลลินพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการล้อเลียน แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวราวกับมีคนมาตีกลองชุดอยู่ข้างใน รณกรหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ลลินไม่ค่อยได้ยินนัก มันไม่ได้มีไว้เพื่อธุรกิจ แต่มันมีไว้เพื่อเธอคนเดียว เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เริ่มยับย่น “ให้เขาเห็นสิครับ” เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มใส “ผมจะได้ประกาศให้เขารู้ไปเลยว่า ต่อให้เขาจะขุดคุ้ยความลับบริษัทผมได้มากแค่ไหน แต่สิ่งที่เขาไม่มีวันแย่งไปได้... ก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้” ลลินวางมีดลงแล้วหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา มือของเธอวางอยู่บนอกแกร่ง สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นไม่ต่างจากเธอ รณกรในมุมนี้ดูอบอุ่นและเข้าถึงง่ายจนน่าใจหาย เขาไม่ใช่รณกรที่เป็นเสือร้ายในห้องประชุม แต่เป็นชายหนุ่มที่มีบาดแผลในใจและกำลังพยายามหาที่พักพิง “คุณรณกรคะ... เรื่องธันวา เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าอย่าประมาท” “ผมไม่ได้ประมาท” รณกรตัดบท น้ำเสียงจริงจังขึ้น “แต่ผมเลือกที่จะให้ความสำคัญกับสิ่งที่ ‘สำคัญกว่า’ ในตอนนี้ต่างหาก ลลิน... คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมให้คุณเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้” ลลินไม่ตอบ เธอเพียงแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้น เห็นความเหงา ความโดดเดี่ยว และความหวังที่ซ่อนอยู่หลังม่านตา รณกรค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากนุ่มเบาๆ ราวกับจะสะกดรอยจำเอาไว้ “เพราะทุกครั้งที่อยู่กับคุณ ผมรู้สึกเหมือนได้กลับมาหายใจอีกครั้ง” บรรยากาศในครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ลอยมาจากหม้อซุป แต่มันกลับไม่หอมหวานเท่ากับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง ลลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่โชคชะตาเหวี่ยงให้มาอยู่ในวงโคจรของดาวฤกษ์ที่สว่างไสวแต่ก็แสนโดดเดี่ยวอย่างเขา และในนาทีนี้ เธอเต็มใจที่จะเป็นวงโคจรนั้นไปตลอดกาล รณกรโน้มใบหน้าลงมาห่างเพียงลมหายใจกั้น ลลินหลับตาลงรับสัมผัสแผ่วเบาที่แตะแต้มลงมาบนหน้าผาก อ่อนโยนและทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นของล้ำค่าที่สุดที่เขาเพิ่งค้นพบ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงกริ่งหน้าประตูห้องพักหรูใจกลางเมืองก็ดังขึ้นอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง จังหวะที่หนักแน่นและกระชั้นชิดจนรณกรชะงักกึก ลลินผละออกจากอ้อมกอดของเขาด้วยความตกใจ รณกรขมวดคิ้วแน่น แววตาสุขุมเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่หันมามอง ลลินเดินตามไปอย่างกังวล เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาไม่ใช่พนักงานส่งอาหารหรือเพื่อนร่วมงานที่คุ้นเคย ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มของธันวากำลังยืนยิ้มเยือกเย็นอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา... ซองเอกสารที่มีตราประทับของฝ่ายตรวจสอบภายในบริษัท “ไม่คิดเลยนะครับว่าคุณรณกรจะมีความสุขอยู่กับการทำอาหาร ในขณะที่ข้อมูลลับของโปรเจกต์ใหม่กำลังถูกเปลี่ยนมือ... อ้อ สวัสดีครับคุณลลิน หวังว่าคุณจะไม่ได้เป็นคนเปิดทางให้เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นนะ” รณกรนิ่งอึ้ง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอบอุ่นในครัว กลายเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า ลลินมองดูซองเอกสารนั้นด้วยความตระหนก เธอจำได้แม่น... นั่นคือเอกสารที่เธอเพิ่งเก็บเข้าตู้เซฟไปเมื่อตอนบ่ายวันนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักของรณกรและลลินในตอนนี้นะคะ ละอองดาวเดือนเก้าค่ะ