สายสัมพันธ์ที่เหนียวแน่น

"คุณได้มันมายังไงคะ ลลิน" น้ำเสียงของรณกรไม่ได้ตะคอก แต่กลับทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหรู เสียง ‘ปึก’ ที่ดังขึ้นนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของหญิงสาวพอๆ กับแววตาเย็นชาที่เขามองมายังเธอ ลลินไม่ได้ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุดในท่ามกลางบรรยากาศที่เหมือนถูกแช่แข็งด้วยความหวาดระแวง "ดิฉันไม่ได้ขโมยมานะคะคุณรณกร... ดิฉันแค่ต้องการปกป้อง" ลลินประสานสายตากับเขาอย่างกล้าหาญ "เอกสารนั่นไม่ใช่หลักฐานความผิดพลาด แต่มันคือกับดักที่ธันวาเตรียมไว้ให้คุณเดินลงไป ถ้าคุณเปิดมันอ่านตอนนี้ ความมั่นใจที่สร้างมาตลอดจะพังทลาย และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการที่สุดค่ะ" รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยความอบอุ่นบัดนี้ตึงเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ลลินรู้สึกถึงรัศมีอันตรายที่แผ่ออกมา "ปกป้อง?" เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้ลลินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นที่มักจะห้อมล้อมตัวเขาเสมอ "คนเรามักใช้คำว่าปกป้องเพื่อบดบังความจริงที่น่าเกลียด... คุณเองก็เป็นคนของธันวาใช่ไหม ลลิน" คำถามนั้นกรีดใจเธอจนชาหนึบ ลลินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาในอกจนน้ำตาคลอเบ้า แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ปล่อยให้มันไหลออกมา เธอเอื้อมมือไปคว้ามือหนาที่กำหมัดแน่นของเขาขึ้นมาวางบนหน้าอกของเธอให้เขาสัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรุนแรง "ถ้าดิฉันเป็นคนของเขา ป่านนี้คุณคงไม่ต้องมานั่งสงสัยแบบนี้หรอกค่ะ" ลลินกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความจริงใจที่ท่วมท้น "ดิฉันอยู่กับคุณมานานพอที่จะรู้ว่าภายใต้ท่าทีที่เย็นชาและสมบูรณ์แบบนี้ คุณแบกความคาดหวังของคนทั้งบริษัทไว้มากแค่ไหน... ดิฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายคุณ โดยเฉพาะคนที่เห็นคุณเป็นแค่หมากในเกมการเมืองแบบธันวา" รณกรชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งเริ่มไหวระริก เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเพียงภาพของเขาคนเดียว ความระแวงที่เกาะกุมจิตใจมาตลอดหลายชั่วโมงเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาแทนที่เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากฝ่ามือที่เธอประคองอยู่ "ทำไม... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" เสียงของเขากลับมานุ่มนวล แต่ยังคงมีความอ่อนล้าซ่อนอยู่ "เพราะความไว้ใจของดิฉันไม่ได้มีไว้ให้คนอื่น แต่มันมีไว้สำหรับคุณเพียงคนเดียวค่ะ" ลลินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาวพัดผ่านประสาทสัมผัสของชายหนุ่ม รณกรผ่อนลมหายใจยาว ความตึงเครียดที่ไหล่ค่อยๆ คลายออก เขาไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลังและโดดเดี่ยวที่สุด จะมีเพียงผู้หญิงคนนี้ที่ยืนหยัดอยู่ข้างเขาอย่างมั่นคง เขาขยับมือกลับมากุมมือเธอไว้แน่น ความอุ่นร้อนจากมือของเขาแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของลลิน รณกรก้มลงมองสบตาเธออย่างพินิจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ลึกซึ้งเกินจะบรรยาย เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเป็นคำพูด แต่สายตาที่เขามองเธอในตอนนี้... มันคือคำมั่นสัญญาที่ชัดเจนกว่าวาจาใดๆ เขาดึงเธอเข้ามาโอบกอดอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่โหยหาและโหยหวนในความเหนื่อยล้าถูกถ่ายทอดผ่านอ้อมกอดที่อบอุ่น ลลินซบหน้าลงกับอกแกร่ง หลับตาลงรับเอาไออุ่นนั้นไว้ด้วยความเต็มใจ ความสงสัย ความระแวง และความขัดแย้งทั้งหมดถูกลบเลือนหายไป เหลือเพียงความเชื่อมโยงที่แน่นแฟ้นจนยากจะแยกขาด "อย่าทำแบบนี้อีก... อย่าเก็บอะไรไว้คนเดียวโดยไม่บอกผม" รณกรกระซิบชิดขมับเธอ "ไม่ว่าโลกข้างนอกจะเป็นอย่างไร แต่ในห้องนี้... ในพื้นที่ของเรา คุณคือคนเดียวที่ผมจะไม่มีวันสงสัยอีก" ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความไว้ใจ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูด้านหน้าจะเปิดออกโดยที่รณกรยังไม่ได้อนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ธันวายืนอยู่ตรงนั้น มองภาพทั้งสองคนด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะชูโทรศัพท์มือถือที่มีหน้าจอเปิดค้างไว้ให้รณกรเห็น "ต้องขอโทษที่ขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นนะครับคุณรณกร" ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย "แต่ดูเหมือนว่าคลิปวิดีโอที่คุณลลินแอบเข้าเซฟในห้องทำงานเมื่อตอนบ่าย จะถูกส่งถึงสำนักข่าวในอีกไม่ถึงสิบนาทีนี้แล้ว... ไม่ทราบว่าคุณจะเลือกกอดเลขาสาวของคุณไว้ หรือจะจัดการกับหลักฐานที่กำลังจะพังชีวิตคุณกันแน่ครับ?" ลลินตัวแข็งทื่อ รณกรผละจากเธอช้าๆ แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับมาทอประกายคมปลาบดุจเดิม เขาหันไปจ้องหน้าธันวานิ่ง ขณะที่ลลินรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแผ่นหลัง... สงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้เอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของลลินและรณกรนะคะ หวังว่าจะติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกค่ะ - ละอองดาวเดือนเก้า