หลักฐานชิ้นสำคัญ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเสียงดังสนั่น ลลินสะดุ้งเล็กน้อยแต่นิ่งพอที่จะไม่แสดงอาการตื่นตระหนกออกมา ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสเงยขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านาย รณกรในเวลานี้ไม่ได้มีมาดสุขุมเยือกเย็นเช่นทุกวัน สันกรามของเขากดแน่นจนขึ้นสันนูน ลมหายใจเข้าออกลึกและยาวเพื่อสะกดกลั้นความก้าวร้าวที่กำลังปะทุอยู่ภายใน "คุณธันวาคงคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะคะ ที่เลือกใช้วิธีสกปรกแบบนี้ในการทำลายความน่าเชื่อถือของเรา" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เฉียบคมในคราวเดียวกัน ลลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มเพื่อส่งมอบความอบอุ่นผ่านสัมผัสที่ไหล่กว้าง รณกรชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดลงภายใต้ฝ่ามืออุ่นนุ่มของเลขาฯ สาว ผู้หญิงคนนี้มักจะมีวิธีทำให้พายุในอกของเขาสงบลงได้เสมอด้วยความใส่ใจที่แสดงออกทางสายตาและแววตาที่มั่นคง "เขาประเมินเราต่ำเกินไป ลลิน" รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยัน "ธันวาคิดว่าการซื้อตัวผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของเราจะทำให้เอกสารลับชุดนั้นตกไปอยู่ในมือเขาได้โดยไม่มีใครล่วงรู้ แต่เขาลืมคิดไปว่า... คนที่กุมหัวใจและความลับทั้งหมดของบริษัทแห่งนี้ คือคุณ" รณกรเอื้อมมือไปกุมมือบางที่วางอยู่บนไหล่ของเขาไว้แน่น ฝ่ามือหนาร้อนผ่าวส่งผ่านความรู้สึกโหยหาและการพึ่งพาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภาพลักษณ์ซีอีโอผู้ไร้ที่ติ ลลินระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะเมื่อปลายนิ้วอุ่นลูบไล้หลังมือเธอแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่เย้ายวนและอบอุ่นในคราวเดียวกัน ท่ามกลางความตึงเครียดของวิกฤตธุรกิจ "เรามีเวลาจำกัดนะคะ ก่อนที่ประชุมบอร์ดบริหารจะเริ่มต้นขึ้นในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า หากหลักฐานชิ้นนี้ยังไม่ถูกเปิดเผย ธันวาจะเป็นฝ่ายพลิกเกมกลับมาเล่นงานคุณได้อย่างเจ็บแสบที่สุด" ลลินเตือนสติด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายหอมละมุนประจำตัวเจือจางไปกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายบนตัวเขา รณกรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับความหอมนั้น ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับพูดคุยด้วยความกังวล ก่อนจะเลื่อนขึ้นประสานสายตากับเธออย่างลึกซึ้ง "ผมไม่เคยกลัวการสูญเสียบริษัท..." รณกรกระซิบแผ่วเบa ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ "สิ่งที่ผมกลัวที่สุด... คือการที่คุณต้องมาพลอยลำบากไปด้วยจากแผนการสกปรกของคนพวกนั้นต่างหาก" ความใกล้ชิดทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ลลินรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นระรัวไม่แพ้เธอ ร่างบางถูกดึงเข้าไปใกล้จนแนบชิดกับแผงอกกว้าง รณกรโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ราวกับจะขออนุญาต ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะประทับลงบนหน้าผากมนแผ่วเบa เนิ่นนานและเต็มไปด้วยความทะนุถนอม เป็นจูบที่ไม่มีเรื่องของความต้องการทางกายเข้ามาเจือปน มีเพียงความอบอุ่นที่สื่อความหมายลึกซึ้งว่าเขาพร้อมจะปกป้องเธอด้วยชีวิต แต่ช่วงเวลาแห่งความหวานล้ำก็ต้องหยุดลง เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ "เข้ามาค่ะ" ลลินผละออกจากอ้อมแขนของเจ้านายอย่างรวดเร็ว ปรับสีหน้าและท่าทางให้กลับมาเป็นเลขาฯ มืออาชีพในเสี้ยววินาที ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของหัวหน้าแผนกไอที สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบางยื่นเข้ามาด้วยอาการสั่นเทา "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองของเราถูกเจาะเข้า100% และไฟล์ข้อมูลหลักฐานทั้งหมดที่เรารวบรวมมาเพื่อมัดตัวคุณธันวา... ถูกลบหายไปจากระบบจนหมดเกลี้ยงแล้วครับ!" รณกรขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาดุกล้าทอประกายความกรุ่นโกรธขึ้นมาอีกครั้ง ลลินหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของเธอเองที่ปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนข้อความแปลกปลอมกระพริบถี่ๆ เป็นรหัสตัวเลขชุดหนึ่งที่เธอคุ้นตาอย่างประหลาด รหัสชุดนั้น... เป็นรหัสผ่านส่วนตัวที่เธอใช้เข้าระบบลับของบริษัทร่วมกับธันวาเมื่อสมัยที่พวกเขายังเคยทำงานร่วมกันในอดีต รณกรสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเลขาฯ คนสนิท ดวงตาคมหันขวับมามองหญิงสาวทันที ความสงสัยระคนไม่ไว้วางใจฉายชัดขึ้นในแววตาคู่นั้นจนลลินรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ "ลลิน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เยียบเย็น และห่างเหิน "คุณจะอธิบายรหัสผ่านเข้าถึงระบบระดับสูงสุดที่ใช้ลบไฟล์เมื่อสักครู่นี้ว่าอย่างไร... ในเมื่อมีเพียงคุณและผมเท่านั้นที่รู้รหัสชุดนี้?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและโอบกอดตัวละครไปด้วยกันเสมอนะคะ