ความฝันของลลิน

“ภาพถ่ายพวกนี้... คุณจะอธิบายมันว่าอย่างไรคะ ลลิน” น้ำเสียงของรณกรราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เคลือบด้วยหยดเลือด เขาไม่ได้ตะโกน ไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่ฉัน ราวกับจะกรีดลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่มีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่ และภายในนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญ—ภาพของฉันที่กำลังกุมมือธันวาในมุมลับตาของภัตตาคารหรูเมื่อสัปดาห์ก่อน หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความเงียบงันในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้านี้บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก “มัน... ไม่ใช่อย่างที่คุณเห็นนะคะคุณกร” ฉันพยายามรักษาเสียงไม่ให้สั่น แม้ฝ่ามือจะชื้นเหงื่อ รณกรลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ที่คุ้นเคยของเขาดูจะกลายเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการฉันไว้ เขาเชยคางฉันขึ้นด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างใบหู “ผมไม่ชอบการโกหก ลลิน โดยเฉพาะจากคนที่เป็นเสมือนเงาตามตัวผม” “ฉันมีเหตุผลของฉันค่ะ แต่ตอนนี้... ฉันยังบอกไม่ได้” ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้น เห็นร่องรอยของความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดสุขุม “ขอเวลาฉันหน่อยนะคะ ขอโอกาสให้ฉันได้พิสูจน์ความจริงใจของฉันอีกสักนิด” รณกรผละออกไปอย่างรวดเร็ว เขาหันหลังให้ฉัน เดินไปหยุดที่กระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน “ความจริงใจเหรอ? ในโลกธุรกิจที่ผมอยู่ คำนี้มันเป็นได้แค่เครื่องประดับสวยหรูเท่านั้น” เขาพึมพำ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน “เรื่องร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่คุณฝันจะเปิด... ผมได้ดูเอกสารแผนธุรกิจที่คุณแอบทำทิ้งไว้ในแฟ้มรายงานเมื่อวันก่อนแล้ว” ฉันชะงักไป ความฝันที่เก็บงำมาตลอดชีวิต—ร้านขนมที่อบอวลด้วยกลิ่นวานิลลาและเสียงหัวเราะของลูกค้า—ถูกเขาค้นพบแล้ว “คุณคงคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระสินะคะ” ฉันก้มหน้าลงต่ำ “เปล่าเลย” รณกรหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงชั่วครู่ อ่อนโยนลงจนน่าใจหาย “ผมเห็นแพชชั่นในตัวคุณลลิน ทุกตัวอักษรในแผนงานนั้นบอกผมว่าคุณไม่ได้แค่ต้องการที่ทำมาหากิน แต่คุณต้องการ ‘พื้นที่’ ที่จะส่งต่อความสุขให้คนอื่น... และผมคิดว่า มันถึงเวลาแล้วที่ความฝันนั้นต้องเป็นจริง” เขาวางกุญแจดอกหนึ่งลงบนโต๊ะข้างตัวฉัน พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่ง “ตึกแถวริมแม่น้ำที่คุณเคยเล็งไว้ ผมจัดการซื้อสัญญาเช่าระยะยาวมาให้แล้ว รวมถึงอุปกรณ์ทุกอย่างที่คุณต้องการ นี่ไม่ใช่การให้เปล่า แต่นี่คือเงินลงทุนในฐานะ ‘หุ้นส่วน’... เพราะผมเชื่อในศักยภาพของคุณ มากกว่าที่ตัวคุณเองเชื่อเสียอีก” ฉันมองกุญแจนั้นด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนจุกในอก ความขัดแย้งระหว่างความลับที่ต้องปกปิดกับความปรารถนาดีที่เขาหยิบยื่นให้มันตีรวนกันจนฉันแทบเสียหลัก “ทำไมถึงทำเพื่อฉันขนาดนี้คะ... ทั้งที่คุณเพิ่งจะสงสัยในตัวฉันแท้ๆ” “เพราะแม้ผมจะเกลียดธันวาเข้าไส้ แต่ผมก็แยกแยะได้ว่า ใครคือคนที่ยืนเคียงข้างผมด้วยความจริงใจมาตลอด” เขาก้าวเข้ามาใกล้ กดมือลงบนไหล่ของฉันเบาๆ สัมผัสที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นทว่าเย้ายวนในแบบฉบับของเขา “ลลิน... อย่าทำให้ผมต้องเสียใจที่ตัดสินใจเชื่อมั่นในตัวคุณเลยนะครับ” ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในใจ ฉันอยากจะโผเข้ากอดเขา อยากจะสารภาพทุกอย่างเกี่ยวกับธันวาที่ขู่เข็ญครอบครัวของฉัน แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปาก เสียงแจ้งเตือนข้อความบนโทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น มันเป็นข้อความจากธันวา: *“อย่าลืมนะลลิน ถ้าพรุ่งนี้รณกรไม่ยอมถอนตัวจากโครงการประมูลที่ดินแปลงนั้น ภาพที่เหลือของพวกเรา... จะไปปรากฏอยู่บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ธุรกิจทุกฉบับ”* รณกรสังเกตเห็นสีหน้าของฉันที่ซีดเผือดลงทันที เขารี่เข้ามาประคองฉันไว้แน่น “เป็นอะไรไป ลลิน? คุณดูไม่ค่อยดีเลย” “ฉัน... ฉันแค่เหนื่อยค่ะคุณกร ขอตัวกลับก่อนได้ไหมคะ” ฉันรีบหยิบกระเป๋าและกุญแจดอกนั้นเดินเลี่ยงออกมา รณกรไม่ได้รั้งไว้ แต่สายตาที่เขามองตามมานั้นเต็มไปด้วยความกังขาที่ปิดไม่มิด เมื่อฉันก้าวพ้นประตูห้องทำงานออกมา แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกหน้าที่ฉันจำได้แม่นว่าคือใคร “รับสายสิ ลลิน... หรืออยากให้ฉันเดินไปบอกรณกรด้วยตัวเองว่า เราสองคน ‘ใกล้ชิด’ กันขนาดไหนในคืนนั้น?” เสียงของธันวาดังลอดผ่านสายมาด้วยความเหี้ยมเกรียมในขณะที่ฉันกำลังเดินผ่านหน้าลิฟต์ ฉันตัวสั่นเทา มือที่กุมโทรศัพท์เย็นเฉียบ แต่ทันใดนั้น ประตูลิฟต์อีกฝั่งก็เปิดออกพร้อมกับร่างของบุคคลที่ฉันคาดไม่ถึงที่สุด เธอคือ ‘มินตรา’ อดีตคู่หมั้นของรณกรที่ประกาศกร้าวว่าจะหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล เธอยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าฉัน รอยยิ้มที่มุมปากนั้นแฝงไปด้วยความอาฆาตที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน “ได้ข่าวว่าเขากำลังหลงเลขาอย่างเธอหนักเลยสินะ ลลิน... แต่เธอควรรู้ไว้นะ ว่าความฝันที่เขาหยิบยื่นให้เธอน่ะ มันไม่ใช่ความเมตตา แต่มันคือ ‘กับดัก’ เพื่อให้เธอตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ต่างหากล่ะ” ละอองดาวเดือนเก้าขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลลินมาจนถึงตอนนี้นะคะ