ของขวัญที่ตั้งใจให้

“อย่าได้คิดว่าความใจดีของเขาคือความรักเลยนะลลิน... สำหรับผู้ชายอย่างรณกร ถ้าเขาจะรักใครจริงๆ เขาไม่เอาความรู้สึกไปฝากไว้กับเศษกระดาษที่เลขาทั่วไปเป็นคนจองให้หรอก” คำพูดของธันวายังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทเหมือนหยดน้ำมันที่หยดลงบนกองไฟ ลลินวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปใส่ใจกับคนจอมวางแผนอย่างเขา แต่ลึกๆ ในใจที่เคยแอบหวัง มันกลับร้าวรานอย่างบอกไม่ถูก ประตูกระจกบานหรูเปิดออกโดยไร้เสียงเตือน ร่างสูงโปร่งของรณกรก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา หากแต่วันนี้มีบางอย่างที่ต่างออกไป มือหนาของเขาไม่ได้ถือเพียงแฟ้มงาน แต่มีถุงกระดาษสีขาวเรียบหรูที่ดูไม่เหมือนของขวัญที่เลขาฯ คนไหนจะจัดเตรียมให้ “งานที่สั่งไป เรียบร้อยหรือยังครับ” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็น หากแต่สายตาที่มองมากลับดูอ่อนแสงลงกว่าทุกวัน “เรียบร้อยแล้วค่ะท่านประธาน” ลลินขานรับ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ดิฉันช่วยเพิ่มเติมไหมคะ” รณกรนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาวางถุงใบนั้นลงบนโต๊ะของเธอเบาๆ แทนที่จะเป็นโต๊ะทำงานของเขาเอง ท่าทางนั้นทำให้ลลินชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะเมื่อเห็นมือของเขายังคงแตะอยู่ที่ขอบถุง ไม่ยอมปล่อย “ผมไม่ได้ให้เลขาคนไหนเตรียมสิ่งนี้ให้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสความกดดันในน้ำเสียงกลับจางหายไป เหลือเพียงความตั้งใจที่พุ่งตรงมาที่เธอ “และผมก็ไม่ได้สั่งให้ใครไปซื้อด้วยตัวเอง” ลลินมองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่ถูกเปิดออกข้างในนั้นคือสร้อยข้อมือเงินประดับอัญมณีสีฟ้าใส มันไม่ได้หวือหวา แต่งดงาม อ่อนโยน และดู ‘เลือกมาเพื่อเธอ’ อย่างแท้จริง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ความกังวลเรื่อง ‘กับดัก’ ที่ธันวาเตือนดูเหมือนจะถูกสั่นคลอนด้วยความใส่ใจที่เห็นอยู่ตรงหน้า “ทำไมถึง...” ลลินพึมพำ สายตาสบกับดวงตาคมกริบของเขาที่มองลึกเข้ามาในดวงตาเธอ ราวกับต้องการอ่านทะลุเข้าไปถึงความรู้สึกข้างใน “เพราะผมเห็นว่าเธอทำงานหนักมาตลอด” รณกรพูดพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำเอาลลินรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม “และบางครั้ง... ผมก็อยากเห็นเธอยิ้มให้ผม โดยไม่มีเรื่องของเอกสารหรือตารางงานมาเกี่ยวข้องบ้าง” เขาหยิบสร้อยข้อมือขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะถือวิสาสะคว้าข้อมือเรียวของเธอไปวางไว้บนฝ่ามือ ความอบอุ่นจากผิวสัมผัสส่งผ่านไปถึงหัวใจของลลินอย่างรุนแรง เธอควรจะปฏิเสธ ควรจะระวังตัวเหมือนที่เคยเตือนตัวเองมาตลอด แต่ในวินาทีที่นิ้วเรียวของเขาแตะผ่านผิวเนื้อ กลิ่นอายของความทะนุถนอมนั้นกลับดูจริงใจเกินกว่าจะเป็นการเสแสร้ง “สวยมากค่ะ...” ลลินกระซิบ เสียงของเธอแทบเลือนหายไปในอากาศที่เริ่มจะร้อนระอุ “มันไม่ได้มีค่าแค่ราคา แต่มันมีค่าเพราะเป็นของขวัญที่ผมตั้งใจเลือกให้คนพิเศษของผม” คำว่า ‘คนพิเศษ’ ดังก้องในใจลลิน แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำถามใดๆ หรือแสดงความรู้สึกตอบสนอง รณกรก็ชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขากวาดผ่านไหล่เธอไปทางประตูห้องที่แง้มอยู่เล็กน้อย บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่พลันเย็นเยียบลงทันที รณกรปล่อยมือเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปสองสามก้าว ราวกับเพิ่งได้สติว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ “รวบรวมเอกสารชุดสุดท้ายมาให้ผมที่ห้องภายในสิบห้านาที” เสียงของเขาเปลี่ยนกลับมาเป็นโหมดเคร่งขรึมเหมือนเดิมอย่างไร้ร่องรอย ลลินมองตามหลังเขาไปด้วยความสับสนมึนงง สัมผัสที่ข้อมือยังคงอุ่นอยู่ แต่สายตาเย็นชาที่เขาทิ้งไว้ให้ก่อนหมุนตัวเดินจากไปนั้นหมายความว่าอย่างไร? ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเก็บกล่องสร้อยเข้าลิ้นชัก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ประตู แสงเงาของใครบางคนทาบทับลงมาบนโต๊ะทำงาน ลลินเงยหน้าขึ้นหวังจะเป็นรณกร แต่หัวใจกลับหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเลศนัยของธันวาที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ “ของขวัญชิ้นแรกสินะ...” ธันวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาจ้องเขม็งมาที่สร้อยข้อมือเส้นงาม “เธอน่าจะรู้นะลลิน ว่าของขวัญที่รณกรให้คนอื่นมักจะแลกมาด้วยอะไร... และที่สำคัญ รอยยิ้มของเขาที่เพิ่งให้เธอน่ะ มันอาจจะหมายความว่า ‘เหยื่อติดเบ็ดแล้ว’ ต่างหากล่ะ” ลลินยังไม่ทันได้โต้ตอบ ธันวาก็ขยับกายเข้ามาใกล้จนเธอรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมา เขาหยิบเอกสารบางอย่างบนโต๊ะของเธอขึ้นมาอ่าน ก่อนจะทำหน้าเหมือนเพิ่งค้นพบความลับที่น่าสะพรึงกลัว “อ้อ... เกือบลืมไปเลย” ธันวาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “ที่เขาสั่งให้เธอรวบรวมเอกสารน่ะ ไม่ใช่เพื่อส่งลูกค้าหรอกนะ... แต่เขาจะใช้มันเพื่อปิดตายบริษัทของเธอในวันพรุ่งนี้... เตรียมตัวไว้เถอะลลิน เพราะเกมนี้คนแพ้ไม่ได้มีแค่เธอเพียงคนเดียว” ประโยคสุดท้ายของเขายังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องทำงานของรณกรก็ถูกเปิดผางออกอีกครั้งพร้อมกับร่างของเลขาสาวอีกคนที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “คุณลลินคะ! ท่านประธานสั่งให้เรียกตำรวจมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ... เขาบอกว่ามีเอกสารสำคัญหายไปจากแฟ้มที่อยู่ในความรับผิดชอบของคุณ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนของรณกรและลลินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ละอองดาวเดือนเก้า