เผชิญหน้ากับคำถาม

“ดูแลได้ดีกว่าคนเก่าอย่างนั้นหรือคะ?” เสียงหวานที่ราบเรียบ หากทว่าคมกริบดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ลลินก้าวข้ามผ่านความประหม่าในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปยืนเคียงข้างรณกรอย่างมั่นคง เธอไม่ได้ถอยหนีสายตาเยาะหยันของผู้มาเยือน แต่กลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาของหญิงสาวที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายกล้าที่น้อยคนนักจะได้เห็น ‘ดาริกา’ อดีตคนรักและเลขาส่วนตัวของรณกรยักไหล่เบาๆ แววตาสีน้ำตาลคู่สวยนั้นสำรวจลลินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปหาสัมพันธไมตรีกับรณกรที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลักจากหินอ่อน “ฉันแค่หวังดีค่ะรณกร... ยุคสมัยนี้เลขาที่ ‘ทำหน้าที่’ เกินกว่าคำว่างานมักจะไปไม่รอด โดยเฉพาะกับคนที่มีกำแพงสูงลิ่วอย่างคุณ” รณกรไม่ขยับไหวติง กระทั่งเขาขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อขยับเนกไทให้เข้าที่ มือหนาเอื้อมไปคว้ามือของลลินมากุมไว้อย่างถือสิทธิ์ สัมผัสที่เย็นเยียบจากฝ่ามือของเขาเมื่อครู่ถูกความอบอุ่นจากมือลลินเข้าปลอบประโลมโดยไม่รู้ตัว “คำว่า ‘ดูแล’ ของคุณดาริกาคงหมายถึงเรื่องส่วนตัวสินะคะ” รณกรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนบรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางกดดันขึ้นมาทันที “น่าเสียดายที่มาตรฐานของผมเปลี่ยนไปแล้ว และที่สำคัญที่สุด... คนที่ยืนอยู่ข้างผมตอนนี้ ไม่ใช่แค่เลขา” เขาหยุดเว้นจังหวะให้คำพูดนั้นกรีดลงไปในอากาศ ลลินสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวในอกของตัวเอง รณกรบีบมือเธอแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ดาริกาถึงกับชะงักใบหน้าที่เคยเหยียดหยาม “ลลินคือคนสำคัญ... สำคัญในแบบที่ผมไม่เคยให้ใครได้รับสิทธิ์นั้นมาก่อน” ดาริกาแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับฉายแวววูบไหว “พูดง่ายดีนี่คะ... แต่คุณรู้อยู่แก่ใจว่าตระกูลของคุณยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ยากแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อคุณยังมีธันวาที่คอยจะจ้องเล่นงานอยู่ทุกฝีก้าว การพาคนรักมาเป็นจุดอ่อนในเกมธุรกิจแบบนี้... ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายหรอกนะ” “ขอบคุณที่เตือนค่ะ” ลลินแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลทว่าหนักแน่น “แต่การที่คุณดาริกาพยายามก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเขาในตอนนี้... ไม่ใช่เพราะความหวังดีหรอกใช่ไหมคะ? แต่เป็นเพราะคุณกำลังกลัวว่า... สิ่งที่คุณเคยสูญเสียไป จะมีคนอื่นเข้ามาเติมเต็มได้ดีกว่าที่คาดไว้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานเบาๆ ดาริกาขบกรามแน่น ความมั่นใจที่เคยพกมาเต็มเปี่ยมเริ่มสั่นคลอนจากการตอกกลับอย่างสุภาพแต่ร้ายกาจของหญิงสาวตรงหน้า รณกรหันมามองลลิน สายตาของเขามีความอ่อนแสงลงจนเกือบจะเป็นความห่วงใย เขาไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่เขารู้สึกเปราะบางที่สุด ลลินจะกลายเป็นโล่กำบังให้เขาได้อย่างสง่างามเช่นนี้ “ถ้าธุระของคุณหมดแล้ว ผมคงต้องรบกวนให้คุณช่วยออกจากห้องทำงานผมด้วย” รณกรเอ่ยเรียบๆ “งานของผมมีค่าเกินกว่าจะเสียเวลาไปกับเรื่องอดีตที่ผมเลือกที่จะลืมไปแล้ว” ดาริกาสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่อบอวลอยู่ในอากาศ ลลินถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ร่างกายที่เคยเกร็งเริ่มผ่อนคลาย แต่ทว่ามือของเธอยังคงถูกรณกรกุมไว้อยู่ “คุณพูดเกินไปหรือเปล่าคะ?” ลลินถามเบาๆ พยายามดึงมือออกแต่เขากลับรั้งไว้ รณกรหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้นิ่งสนิทเหมือนทุกครั้ง แต่มันมีความสับสนและความโหยหาบางอย่างซ่อนอยู่ “ผมไม่ได้พูดเกินจริง ลลิน... ผมแค่พูดในสิ่งที่ผมไม่เคยกล้าพูด” เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนหน้าผากของเธอ ลลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความรักที่เธอเฝ้ารอคอยกำลังจะเปิดเผยออกมา แต่เธอกลับกลัว... กลัวว่ามันจะเป็นเพียงความชั่ววูบที่เกิดขึ้นท่ามกลางพายุแห่งการแก่งแย่ง “ถ้าฉันเป็นจุดอ่อนของคุณ... เราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างไรคะ?” เธอถาม เสียงสั่นพร่า รณกรใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้น ให้สายตาประสานกัน “ถ้าคุณเป็นจุดอ่อน... ผมก็จะเปลี่ยนมันให้เป็นเหตุผลเดียวที่ผมจะไม่มีวันแพ้” ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะได้สัมผัสกับความนุ่มนวลนั้น เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของรณกรก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายห้วงเวลาอันแสนหวาน เขาชำเลืองมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดมุ่นทันที “ว่ายังไงนะ?” รณกรรับสาย น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดในทันที “ธันวาทำอะไรนะ? ส่งภาพพวกนั้นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!” เขาวางสายด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันมามองลลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน ภาพถ่ายในมือถือที่เขารีบยื่นให้เธอเห็น ทำให้หัวใจของลลินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันไม่ใช่ภาพความลับทางธุรกิจ... แต่เป็นภาพของเธอ... ในสถานการณ์ที่เธอกำลังกุมมือของชายอีกคนในที่ลับตาคน ภาพที่หากหลุดออกไปเพียงภาพเดียว จะทำให้ความเชื่อใจทั้งหมดที่เขามีต่อเธอพังทลายลงในพริบตา และคนในภาพนั้น... คือคนที่รณกรเกลียดที่สุด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักของรณกรและลลินนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจเสมอค่ะ