การเปลี่ยนแปลงของรณกร

“ของปลอมอย่างนั้นหรือคะ... คุณธันวาช่างมั่นใจในสายตาตัวเองเสียเหลือเกิน” น้ำเสียงของลลินไม่ได้สั่นไหวอย่างที่คู่ปรับทางธุรกิจคาดคิด เธอยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ารณกร สัญชาตญาณของการเป็นเลขาฯ ผู้ผ่านสมรภูมิความกดดันมานับไม่ถ้วนทำให้เธอก้าวเท้าขยับบังร่างสูงของเจ้านายไว้ครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ความอบอุ่นจากแผ่นหลังของรณกรที่สะท้อนผ่านเนื้อผ้าสูทเนื้อดี ทำให้เธอมั่นใจว่าเธอไม่ได้เผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้เพียงลำพัง ธันวาหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรง “เอกสารในแฟ้มสีน้ำเงินนั่น ผมตรวจสอบกับแหล่งข่าววงในมาอย่างดีแล้วครับ คุณลลิน... รณกรพลาดท่าแล้วล่ะ” ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้ตึงเครียดอย่างที่ควรจะเป็น รณกรที่เคยขมวดคิ้วมุ่นทุกครั้งยามเกิดปัญหา กลับยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมปลาบสีสนิมเหล็กมองตรงไปยังธันวาด้วยความเยือกเย็น ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนก รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม—รอยยิ้มที่ทำให้ธันวาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือครับ ธันวา” รณกรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มเรียบสนิท แต่มันกลับทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศรอบห้องประชุมเงียบกริบ “บางที... สิ่งที่คุณคิดว่าเป็นชัยชนะ อาจเป็นเพียงหมากตาเดียวที่ผมจงใจวางไว้ให้คุณเดินลงมาติดกับต่างหาก” มือหนาเอื้อมมาแตะที่ไหล่บางของลลินเบา ๆ เป็นสัมผัสที่ไม่ได้ล่วงเกิน แต่เต็มไปด้วยความใส่ใจและคำสั่งกลาย ๆ ให้เธอก้าวถอยหลังเพื่อหลีกทางให้เขาเป็นผู้จัดการต่อ ลลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นกายสะอาดเจือจางน้ำหอมผู้ชายของรณกรช่วยเรียกสติและความมั่นใจของเธอกลับมาจนหมดสิ้น เธอยอมถอยฉากออกมายืนเคียงข้างอย่างรู้หน้าที่ แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินถูกเปิดออกโดยรณกรอย่างใจเย็น ทุกสายตาในห้องประชุมจับจ้องมาที่ตัวเลขและลายเซ็นด้านใน ธันวาขยับตัวเข้าใกล้ด้วยความกระหายอยากเห็นความล่มจมของคู่แข่ง แต่ทว่า... เมื่อดวงตาของธันวาไล่สายตาอ่านบรรทัดสุดท้าย สีหน้ามั่นใจเมื่อครู่ก็ค่อย ๆ ถอดสีจนซีดเผือด “เป็นไปไม่ได้...!” ธันวาพึมพำเสียงเบา มือหนาเผลอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “นี่มัน... ข้อมูลปลอมที่ผมส่งให้สายลับของคุณต่างหาก ทำไม—” “ทำไมถึงมาอยู่ในมือผมอย่างนั้นหรือครับ?” รณกรต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความเฉียบขาดที่บาดลึกถึงกระดูก “เพราะผมรู้ทันเกมของคุณตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้วครับ ธันวา และลลิน... เธอเป็นคนช่วยผมคัดกรองทุกอย่างให้มันสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าที่คุณคาดคิดเสียอีก” ลลินแอบลอบยิ้มในใจเมื่อได้ยินคำชื่นชมนั้น รณกรในยามนี้ช่างแตกต่างจากรณกรคนเดิมในอดีตอย่างสิ้นเชิง ผู้ชายที่เคยเคร่งเครียดกับความสมบูรณ์แบบจนแทบไม่เคยผ่อนคลาย ตอนนี้เขากลับมีรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มที่อบอุ่นและเย้ายวนใจในเวลาเดียวกันจนเธอแทบละสายตาไม่ได้ เขายืนเคียงข้างเธอด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความกดดันที่เคยแบกรับไว้บนบ่าถูกแทนที่ด้วยความสุขุมลุ่มลึกที่ทรงเสน่ห์เหลือเกิน เมื่อการเผชิญหน้าอันดุเดือดจบลงด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบของธันวา พร้อมกับการเดินคอตกออกจากห้องประชุมไปอย่างเงียบเชียบ ประตูห้องทำงานใหญ่ก็ถูกปิดลง ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง แต่บรรยากาศภายในห้องกลับไม่เหมือนเดิม รณกรทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวโปรด ก่อนจะถอดเนคไทออกอย่างสบาย ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยังคงยืนถือแท็บเล็ตอยู่ตรงหน้า “เหนื่อยไหมครับ... วันนี้คุณทำได้ดีมาก ลลิน” คำชมที่มาพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุน ทำให้หัวใจของเลขาฯ สาวกระตุกวูบ ลลินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะสบตากับเขา “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ... แต่แปลกใจมากกว่าที่คุณรณกรยิ้มบ่อยขึ้นนะคะช่วงนี้” รณกรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอจะดังขึ้น เป็นเสียงหัวเราะที่จริงใจและผ่อนคลายที่สุดเท่าที่ลลินเคยได้ยินมาตลอดหลายปีที่ร่วมงานกัน เขาไม่ได้เย็นชาและแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเหมือนเก่าอีกแล้ว ตั้งแต่ที่หัวใจของเขาเปิดรับความอบอุ่นจากเธอ รณกรก็กลายเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและน่าหลงใหลจนยากจะต้านทาน “เพราะมีคนคอยดูแลเอาใจใส่ และคอยเตือนสติผมไม่ให้เครียดเกินไปน่ะสิครับ” รณกรลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขายาวก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างช้า ๆ สายตาคมปลาบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความอ่อนโยน “คุณทำให้ผมรู้ว่า... โลกนี้ยังมีมุมที่สวยงามกว่างานเอกสารกองโต” ลลินรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่พวงแก้ม หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่ไม่เป็นระเบียบยามเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มเนียนของเธออย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ส่งตรงถึงขั้วหัวใจ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและกลิ่นอายความเย้ายวนที่ก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ในห้องทำงานส่วนตัว รณกรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชิดกับแก้มใสของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ ๆ ทำให้ลลินแทบหลอมละลาย เธอหลับตาลงอย่างยินยอมพร้อมใจ เตรียมรับสัมผัสแห่งความรักที่รอคอยมานาน ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของพนักงานต้อนรับที่เปิดพรวดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าซีดเซียวจนเห็นได้ชัด “คุณรณกรคะ... แย่แล้วค่ะ! มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่ห้องทำงานของคุณ... เขาอ้างว่าเป็นตัวแทนจากผู้ถือหุ้นใหญ่ และ... และเขากำลังถือเอกสารคำสั่งปลดคุณออกจากตำแหน่งค่ะ!” ละอองดาวเดือนเก้าขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะคะ