วันเกิดลลิน

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างแรง จนเสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานกว้าง รณกรไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา เขานั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยท่าทีนิ่งสงบ ราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำตรงหน้าเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นขึ้นมานั้น ฟ้องชัดถึงคลื่นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากอันเยือกเย็น "คุณคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวจะสามารถล้มล้างสิ่งที่ผมสร้างมาตลอดห้าปีได้จริงๆ หรือครับ... อภัยด้วย ถ้าผมจะใช้คำว่า 'ไร้เดียงสา' กับการกระทำของคุณในตอนนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อiนเอ่ยออกมาอย่างเชื่องช้า ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่อาบด้วยความเย็นเยียบ รณกรช้อนสายตาขึ้นสบกับชายแปลกหน้าผู้สวมสูทสั่งตัดราคาแพง ซึ่งเป็นตัวแทนจากกลุ่มผู้ถือหุ้นใหญ่ตามที่กล่าวอ้าง แววตาของ CEO หนุ่มเต็มไปด้วยความดุดันและอำนาจมืดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าเข้ามาล้ำเส้นในอาณาจักรของเขา ลลินซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างจากโต๊ะทำงาน ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นปนโกรธแค้น เธอเหลือบมองเอกสารคำสั่งปลดกระทันหันนั้น ก่อนจะเบนสายตามามองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้เป็นทั้งเจ้านายและเจ้าของหัวใจ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะวิกฤตเพียงใด แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความมั่น "นี่ไม่ใช่คำสั่งเล่นๆ นะครับคุณรณกร! ทางคณะกรรมการบริหารลงมติเป็นเอกฉันท์แล้วว่าคุณขาดความเหมาะสมในการบริหารงานต่อจากนี้ เนื่องจากมีข่าวฉาวเรื่องความขัดแย้งทางผลประโยชน์กับคู่แข่งอย่างธันวา..." ตัวแทนผู้ถือหุ้นยังคงพยายามพ่นวาจาข่มขู่ ทว่ารณกรกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม ปิดปากคำพูดที่เหลือให้กลืนหายลงไปในลำคอด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้สร้างความอบอุ่นใจให้ใครเลย หากแต่ชวนให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างประหลาด "เชิญกลับไปบอกคนที่จ้างคุณมา... ว่าเกมนี้ยังไม่จบ จนกว่าผมจะเป็นคนบอกว่า 'พอ'" รณกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมารอบตัว จนแขกไม่ได้รับเชิญต้องผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "และโปรดจำใส่ เมื่อประตูกระจกถูกปิดลงพร้อมกับร่างของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่เดินคอตกออกไป ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง ลลินผ่อนลมหายใจยาวเหยียด มือเรียวบางยกขึ้นลูบอกตัวเองเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง "คุณรณกรคะ... คือว่า..." เธอกล่าวเสียงแผ่ว รณกรหมุนตัวกลับมามองเธอ ดวงตาคมกราบกรานที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างน่าอัศจรรย์ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนกระทั่งร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก ทำให้ลลินเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "วันนี้วันที่เท่าไหร่ ลลิน?" เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาเลขาสาวกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง "เอ่อ... วันที่สิบห้าค่ะ ทำไมหรือคะ?" รณกรไม่ตอบคำถาม แต่เขากลับยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอพวงแก้มเนียนนุ่มของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงความอ่อนโยนและความทะนุถนอมไว้อย่างเต็มเปี่ยม จนลลินรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาที่พวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ "สุขสันต์วันเกิดนะครับ... คนดีของผม" คำพูดกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมในคืนฤดูหนาว ทำเอาลลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอลืมสนิท... ลืมไปเลยว่าวันนี้คือวันคล้ายวันเกิดอายุครบยี่สิบแปดปีของตัวเอง เพราะความวุ่นวายเรื่องงานและวิกฤตบริษัทที่โหมกระหน่ำเข้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ ทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะคิดถึงเรื่องส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย "คุณ... คุณจำได้เหรอคะ?" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตเริ่มคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใส รณกรอมยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งเธอถึงจะได้เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความเครียด รอยยิ้มที่อบอุ่นและมีเสน่ห์เหลือเกินจนหัวใจของเธอกระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ มือหนาเอื้อมมาจับมือเรียวของเธอขึ้นมากุมไว้แนบอกด้านซ้าย "มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณที่ผมจะลืมได้ล่ะครับ" เขากล่าวเสียงนุ่ม สายตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "ตามผมมานี่สิ... ผมมีอะไรจะให้" ว่าแล้ว รณกรก็จูงมือเล็กลึกเข้าไปในห้องพักรับรองส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับห้องทำงาน ซึ่งปกติแล้วจะเป็นพื้นที่สำหรับพักผ่อนยามที่เขาต้องทำงานล่วงดึกดื่น ทันทีที่ผลักประตูกระจกบานเลื่อนเปิดออก ลลินก็ต้องอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นตะลึง ห้องพักที่เคยดูเคร่งขรึมและมีเพียงโทนสีเทาเข้มกับดำ บัดนี้ถูกเนรมิตรให้กลายเป็นพื้นที่อบอุ่นละมุนตา แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเล็กๆ ถูกประดับประดาไว้รอบห้อง บนโต๊ะรับแขกไม้เนื้อดีมีเค้กช็อกโกแลตหนานุ่มก้อนเล็ก ปักเทียนเล่มเดียวส่องแสงวับแวม และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารโฮมเมดฝีมือใครบางคนลอยแตะจมูก จนเธอนึกแปลกใจว่า CEO ผู้ไม่เคยแตะงานครัวอย่างเขา ไปหาเตรียมของเหล่านี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ "นี่... ฝีมือคุณเหรอคะ?" ลลินหันไปมองหน้าชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจระคนซาบซึ้ง รณกรสอดมือโอบรอบเอวบางของเธอเข้ามาชิดแนบกายอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับขมับหอมกรุ่นของเธอเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่า ทำให้ลลินสะท้านเฮือกด้วยความวาบหวาม "ผมตื่นตั้งแต่ตีสี่ เพื่อเข้ามาเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณ... เพราะผมรู้ว่าวันนี้คุณคงเหนื่อยและเครียด และผมก็ไม่อยากให้วันสำคัญของคุณต้องถูกทำลายลงเพราะเรื่องไร้สาระพวกนั้น" เขากระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างใน "เป่าเทียนสิครับ... แล้วขอพรในสิ่งที่ใจคุณปรารถนา" ลลินหลับตาลงช้าๆ หยาดน้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นไหลรินอาบแก้ม เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเก็บภาพความทรงจำนี้ไว้ในหัวใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วเป่าเปลวเทียนตรงหน้าให้ดับลงในคราเดียว "สุขสันต์วันเกิดนะครับ ลลิน... ขอให้จำไว้เสมอว่า ไม่ว่าโลกข้างนอกจะพยายามพังทลายผมลงยังไง แต่ตราบใดที่มีคุณอยู่เคียงข้าง ผมไม่มีวันแพ้เด็ดขาด" รณกรกระซิบถ้อยคำรักที่แสนหนักแน่น พร้อมกับประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของเธออย่างทะนุถนอม เนิ่นนานราวกับต้องการหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ บรรยากาศแสนหวานและอบอุ่นกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ ทว่าในขณะที่ริมฝีปากของรณกรกำลังเคลื่อนต่ำลงมาหมายจะทาบทับเรียวปากอิ่มของเธอเพื่อมอบจุมพิตแห่งความปรารถนา เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานด้านนอกก็แผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาทันที รณกรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ แต่ลลินกลับสังเกตเห็นรอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปากของเขา เมื่อเธอเดินออกไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏว่าเป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกไว้ "รับสิครับ..." รณกรเดินตามออกมาโอบกอดเธอจากด้านหลัง คางคมเกยอยู่บนไหล่บาง สายตาสีเข้มมองหน้าจอมือถือด้วยความหมายบางอย่างที่ลลินคาดไม่ถึง "เปิดสปีกเกอร์โฟนให้ผมฟังด้วยนะ... คนดี" ลลินลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยอมทำตามคำสั่ง ปลายนิ้วเรียวกดรับสายและเปิดลำโพง ทันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อ เสียงทุ้มทรงอำนาจของบุคคลที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังทะลักออกมาจากลำโพงเล็กๆ นั้น *(เสียงจากปลายสาย)*: "คุณรณกร... หรือจะให้ผมเรียกว่า 'อดีต CEO' ดีลล่ะ? หึๆ ดูเหมือนว่าเอกสารที่ผมส่งให้ทางผู้ถือหุ้นเมื่อเช้าจะทำงานได้ดีเกินคาดนะ... เพราะตอนนี้ บอร์ดบริหารกำลังจัดประชุมฉุกเฉินเพื่อแต่งตั้ง 'ประธานคนใหม่' ขึ้นมาแทนที่คุณแล้ว!" หัวใจของลลินกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อได้ยินชื่อของคนที่โทรมา... 'ธันวา' -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอบอุ่นหัวใจไปกับความรักของรณกรและลลินเสมอนะคะ