เต้นรำใต้แสงจันทร์

“ถ้าคุณยังมองผมด้วยสายตาแบบนั้น อีกห้านาทีต่อจากนี้ ผมอาจจะลืมไปว่าเรากำลังอยู่ในงานเลี้ยงการกุศลนะครับ ลลิน” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดหลุดออกมาจากริมฝีปากของรณกร ในขณะที่เขากระซิบอยู่ข้างใบหูของเลขาสาว มือหนาที่วางอยู่บนเอวบางของลลินไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่มันกลับกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการตอกย้ำให้เธอก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกนิดจนแทบไม่มีอากาศแทรกกลาง ลลินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่ดูสุขุมในยามปกติ ทว่าในเวลานี้กลับวาววับไปด้วยเปลวไฟที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ “คุณรณกรกำลังขู่ฉันอยู่หรือคะ?” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่นไหว ทั้งที่สัมผัสจากมือของเขาที่แตะผ่านเนื้อผ้าชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มนั้นกำลังแผ่ซ่านความร้อนไปทั่วแผ่นหลัง “เปล่าครับ... ผมแค่กำลังเตือนตัวเอง” เขาตอบ สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากที่แต้มสีแดงระเรื่อของเธอเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนความสนใจกลับมาที่ดวงตาคู่สวย “เพลงเริ่มเปลี่ยนจังหวะแล้ว ลลิน คุณจะให้เกียรติเต้นรำกับผมไหมครับ?” จังหวะดนตรีแจ๊สบรรเลงอย่างแผ่วพลิ้วท่ามกลางสวนสไตล์ยุโรปที่ประดับด้วยไฟดวงเล็กดุจดวงดาว รณกรจูงมือเธอออกไปยังพื้นที่ว่างกลางฟลอร์ แสงจันทร์คืนนี้สว่างไสวเป็นใจ ราวกับจงใจฉายแสงลงมาเพื่อขับเน้นให้คนทั้งคู่กลายเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล เมื่อร่างสูงก้าวเข้าประชิด ลลินรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ของไม้หอมผสมกับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยทว่าในขณะเดียวกันก็กระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นตัว มือของเขาประคองแผ่นหลังของเธอไว้อย่างมั่นคงราวกับต้องการปกป้องเธอจากโลกภายนอกที่วุ่นวาย “คุณดูมีความกังวลใจเรื่องธันวาหรือเปล่าคะ?” ลลินเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบที่รายล้อม พวกเขาขยับกายไปตามจังหวะเพลงอย่างเชื่องช้า รณกรหยุดกึกชั่วขณะ สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเพียงครู่ ก่อนจะผ่อนคลายลงเมื่อเห็นความห่วงใยที่ฉายชัดในแววตาของหญิงสาวตรงหน้า เขาถอนหายใจแผ่วเบา “ธันวากำลังเล่นเกมที่เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีวันชนะ แต่สิ่งที่เขากำลังทำ... มันไม่ใช่แค่ธุรกิจ ลลิน เขาต้องการทำลายสิ่งที่ผมหวงแหนที่สุด” “ซึ่งก็คือบริษัทงั้นหรือคะ?” เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก มือข้างที่จับมือเธอกระชับแน่นขึ้นอีกนิด “สำหรับตอนนี้... คงไม่ใช่แค่บริษัทเพียงอย่างเดียวแล้วครับ” คำพูดนั้นทำเอาลลินชะงัก เธอพยายามอ่านความหมายจากแววตาของเขา แต่มันช่างลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะหยั่งถึง รณกรหมุนตัวเธอช้าๆ จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับอกกว้าง แผ่นอกนั้นแกร่งและอบอุ่นจนเธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน “รณกร...” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบาโดยไม่มีคำนำหน้า “ครับ?” เขาขานรับ เสียงของเขาพร่าลงจนน่าใจหาย “ความสุขที่คุณพยายามคว้ามาตลอด... มันอยู่ใกล้แค่ไหนคะในตอนนี้?” รณกรหยุดการเคลื่อนไหวลงกลางคัน เขาหมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดน้อยลงจนเธอสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มใส “มันอยู่ตรงนี้ครับ” เขาตอบเสียงแหบพร่า “อยู่ในจังหวะที่ผมได้รับรู้ว่าคุณไม่ได้เดินจากไปไหน ในตอนที่โลกของผมสั่นคลอนด้วยฝีมือของคนอื่น คุณคือคนเดียวที่ยังยืนอยู่ข้างหลังผมเสมอ... ลลิน ผมไม่เคยอยากเป็นคนสมบูรณ์แบบที่ใครต่อใครคาดหวัง ผมแค่อยากเป็นคนๆ เดียวที่คุณจะยอมมอบความไว้วางใจให้... ทั้งหมด” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้ลลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ความลับเรื่องครอบครัวที่เขาเคยปิดบัง ความแข็งกร้าวที่เขาใช้เป็นเกราะป้องกันตัว ทั้งหมดดูจะพังทลายลงในค่ำคืนนี้ ทว่า ก่อนที่บรรยากาศที่แสนหวานจะตราตรึงจนยากจะถอนตัว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจงใจขัดจังหวะก็ดังขึ้นจากมุมมืดของสวน “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ รณกร” รณกรผละออกจากลลินทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นดุจหินผาเมื่อมองไปยังเงามืดที่ปรากฏตัวขึ้น ธันวาก้าวออกมาจากพุ่มไม้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา “ยินดีด้วยนะที่ความรักกำลังไปได้สวย แต่ฉันเกรงว่าคืนนี้ของคุณอาจจะต้องจบลงเร็วกว่าที่คิด” ธันวาพูดพลางชูแฟ้มในมือขึ้น “คุณคงไม่รู้สินะว่าสิ่งที่เลขาสาวคนเก่งของคุณเพิ่งอนุมัติไปในตอนบ่าย... มันกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ส่งตรงถึงมือคณะกรรมการตรวจสอบภายในเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว” รณกรขมวดคิ้วแน่น ลลินหน้าซีดเผือด เธอจำเอกสารชุดนั้นได้ดี มันคือเอกสารที่เธอตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว แต่มันจะไปถึงมือคนพวกนั้นได้อย่างไร ในเมื่อรหัสนั้นมีเพียงเธอและ... เธอมองไปที่รณกรด้วยความตื่นตระหนก ทว่ารณกรกลับนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมจ้องมองธันวากลับด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่แม้แต่จะหันมามองเธอสักนิด “คุณว่าอะไรนะ?” รณกรเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเย็นเยียบจนลลินรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง “คุณกำลังจะบอกว่า... ลลิน เป็นคนทรยศผมงั้นเหรอ?” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยน้ำตาและความลับที่เริ่มเปิดเผยในบทนี้ไปพร้อมกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ