คำสารภาพในใจ

“คุณลลิน... หยุดเถอะค่ะ อย่าก้าวเข้ามามากกว่านี้เลย” รณกรเอ่ยขึ้นในความมืดสลัวของห้องทำงานส่วนตัว เสียงของเขาสั่นพร่ากว่าทุกครั้งที่ลลินเคยได้ยิน หญิงสาวชะงักฝีเท้า แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภายนอกหน้าต่างบานยักษ์สะท้อนเข้ามากระทบใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าที่ CEO ผู้ไร้ช่องโหว่อย่างเขาควรจะเป็น เอกสารโครงการร่วมทุนกับบริษัทคู่แข่งที่ธันวาเป็นคนยื่นข้อเสนอมา ถูกเขากำทิ้งไว้ในมือจนยับยู่ยี่ “คุณรณกรเป็นอะไรไปคะ? ดิฉันแค่จะเข้ามาวางแฟ้มสรุปการประชุมให้... ท่านดูแย่มากนะคะ ให้ดิฉันเรียกหมอ หรือให้ดิฉันช่วยอะไรไหมคะ?” ลลินถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เธอขยับเข้าไปใกล้โดยไม่สนคำทัดทาน เพราะสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ชายหนุ่มพยายามซ่อนไว้ภายใต้สูทราคาแพง รณกรผินหน้ามามอง สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเฉยชาที่ใช้เป็นเกราะกำบัง กลายเป็นความเว้าวอนที่สั่นคลอนหัวใจคนมอง ลลินหยุดยืนห่างจากเขาเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอ—กลิ่นหอมสะอาดที่แฝงด้วยความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์—แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของเขาในยามที่เขากำลังอ่อนแอที่สุด “คุณไม่เข้าใจหรอก ลลิน” รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่ริมฝีปากของเธอเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเบนหลบไปทางอื่น “ธันวามันไม่ได้แค่ขุดคุ้ยงาน แต่มันกำลังขุดคุ้ยชีวิตของผม... และถ้าคุณยังอยู่ใกล้ผมตอนนี้ คุณจะโดนลูกหลงไปด้วย” “ดิฉันเต็มใจค่ะ” ลลินโพล่งออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด เธอขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างสูง “ไม่ว่าธันวาจะทำอะไร หรืออดีตของคุณจะเป็นอย่างไร ดิฉันอยู่ที่นี่... ในฐานะคนที่คุณไว้วางใจที่สุดไม่ใช่หรือคะ?” รณกรหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธออย่างรวดเร็ว แรงกดดันในอากาศดูจะพุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด มือหนาเอื้อมมาจับไหล่ของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานของลลินทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเห็นประกายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและคำถามที่ไม่มีวันหาคำตอบได้ง่ายๆ ในนั้น *บอกไปสิ... บอกเธอไปว่าที่ผมต้องผลักไสคุณออกไป ไม่ใช่เพราะผมเกลียด แต่เพราะผมกลัวว่าวันหนึ่งคุณจะกลายเป็นจุดอ่อนที่ผมปกป้องไว้ไม่ได้* คำพูดเหล่านั้นจุกอยู่ที่ลำคอ รณกรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลลินสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน กลิ่นหอมจากเรือนผมของเธอทำให้สติสัมปชัญญะของเขาพร่าเลือน ความรู้สึกที่กักเก็บมานานนับปีเหมือนเขื่อนที่กำลังจะพังทลาย เขาเกือบจะปล่อยให้ริมฝีปากแตะสัมผัสผิวแก้มของเธออยู่แล้ว หากความทรงจำเรื่องความล้มเหลวของครอบครัวไม่แวบเข้ามาเตือนสติเสียก่อน เขาสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟลวก รีบผละตัวออกห่างทันที รณกรหันหลังกลับไปมองหน้าต่างอีกครั้ง มือที่สั่นเทาถูกกำแน่นไว้ข้างลำตัว “ออกไปเถอะลลิน... ก่อนที่ผมจะทำอะไรที่คุณต้องเสียใจภายหลัง” ลลินยืนนิ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความใกล้ชิดเมื่อครู่ยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนหัวไหล่ “คุณรณกร... ความรู้สึกที่ดิฉันมีให้ ไม่ใช่แค่หน้าที่เลขานะคะ” “ผมรู้!” รณกรตะคอกเบาๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมต้องทำแบบนี้... ได้โปรด อย่าทำให้ทุกอย่างมันยากไปกว่านี้เลย” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งสองเต้นแข่งกัน ลลินพยายามจะเอ่ยต่อ แต่เสียงเคาะประตูที่ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรงทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของธันวาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันและแฟ้มเอกสารบางอย่างในมือ “ขอโทษทีที่ขัดจังหวะฉากซึ้งๆ นะครับคุณรณกร” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตาคมปลาบกวาดมองลลินด้วยความดูแคลน “พอดีผมเจอ ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ของคุณที่อาจจะทำให้บริษัทที่ใกล้ล้มละลายของแก... พังพินาศเร็วกว่าเดิม” ธันวาโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ลลินรีบเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดู ทันทีที่เธอเปิดอ่าน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนไม่มีสีเลือด ในเอกสารนั้นมีรูปถ่ายของลลินในอดีตที่เธอไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้... รวมถึงใบสำคัญทางการเงินที่ชี้ชัดว่า เธออาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับความลับของตระกูลรณกรโดยที่เธอเองก็ไม่เคยทราบมาก่อน รณกรขมวดคิ้วแน่น เขารีบก้าวเข้าไปคว้าเอกสารจากมือลลินมาอ่าน สายตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน “นี่มันหมายความว่ายังไง ลลิน?” รณกรหันมาจ้องหน้าเธอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความอาทรเป็นความระแวงที่ทำร้ายหัวใจของหญิงสาวจนแตกสลาย “คุณเข้ามาเป็นเลขาของผม... เพราะเรื่องนี้หรือเปล่า?” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยน้ำตาและความลับที่เริ่มเปิดเผยในบทนี้ไปพร้อมกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ