ค่ำคืนแห่งการเยียวยา

“คุณกำลังหลอกตัวเองอยู่ ลลิน... หรือจริงๆ แล้ว คุณแค่กลัวว่าความจริงที่เห็นมันจะพังทลายสิ่งที่คุณพยายามประคับประคองมาตลอด” เสียงทุ้มต่ำของรณกรดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงาพาดผ่านใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าที่เขาเคยแสดงออกให้ใครเห็น ชายหนุ่มไม่ได้มองหน้าเธอ หากแต่มองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนที่ไร้ชีวิตชีวา ลลินยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ความเจ็บปวดจากการเผชิญหน้ากับความลับเรื่องธันวาและแผนการชั่วร้ายที่เขาพยายามขุดคุ้ยยังคงเต้นตุบอยู่ในอก เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาเข้าที่ “สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดไม่ใช่การพังทลายของบริษัทค่ะ” ลลินก้าวเดินเข้าไปหาเขา ช้าๆ ทว่ามั่นคง “แต่คือการเห็นคุณกอดความโดดเดี่ยวไว้จนลืมไปว่า คุณไม่ได้สู้เพียงลำพัง” รณกรชะงักไหล่กว้างของเขาเกร็งตัวขึ้น ก่อนจะหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของพายุที่โหมกระหน่ำในใจ เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ ระยะห่างที่เคยมีถูกทำลายลงจนเหลือเพียงช่องว่างเล็กน้อยที่ความร้อนจากร่างกายของทั้งคู่แผ่ถึงกัน “ทำไมต้องเป็นคุณ...” เขาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “ทำไมต้องเป็นคนที่ฉลาดเกินกว่าจะยอมโง่เพื่อผู้ชายที่ไม่มีอะไรดีนอกจากความมืดมนในอดีตอย่างผม” มือหนาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสข้างแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการอ้อนวอน การแสวงหาที่พึ่งพิง ลลินไม่หลบสายตา เธอวางมือทาบลงบนหลังมือของเขา รับรู้ถึงชีพจรที่เต้นเร้าใต้ผิวหนังของชายหนุ่ม “เพราะความมืดของคุณ มันไม่มีวันน่ากลัวไปกว่าการที่ฉันต้องมองเห็นคุณเจ็บปวดโดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลยค่ะ” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนกุญแจดอกสุดท้ายที่ปลดล็อกกำแพงอันหนาแน่นของรณกร เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น อ้อมกอดที่ไม่ได้มีความต้องการทางเพศนำทาง แต่มันคือการยึดเหนี่ยวราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ ลลินหลับตาลง ซึมซับไออุ่นจากแผ่นอกที่สะท้อนขึ้นลงอย่างหนักหน่วงของเขา ภายในห้องที่เคยมีแต่ความเคร่งเครียด บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นสะอาดของรณกร ลลินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นที่ส่งผ่านถึงกันค่อยๆ เยียวยาบาดแผลที่มองไม่เห็นในใจของทั้งคู่ “ถ้าคืนนี้... ผมไม่อยากให้คุณออกไปไหน จะได้ไหม” รณกรกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ลลินไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เธอขยับตัวเข้าใกล้เขามากขึ้นจนแนบชิด ราวกับคำยืนยันว่าค่ำคืนนี้ เธอจะอยู่เคียงข้างเขา ไม่ใช่ในฐานะเลขานุการ แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อประคับประคองหัวใจที่แตกสลายของชายตรงหน้า รณกรประคองใบหน้าของเธอขึ้น สายตาทั้งสองประสานกันราวกับจะหลอมละลายทุกความลังเล เขากดจูบลงบนหน้าผากเนียนมนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ปลายจมูก และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากนุ่ม รสสัมผัสนั้นแผ่วเบาในคราแรก ทว่าค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้นตามจังหวะหัวใจที่โหยหา มันไม่ใช่ความเร่าร้อนที่แผดเผา แต่เป็นความหวานล้ำที่เปี่ยมด้วยความหมายของการได้ครอบครองจิตวิญญาณ เขายกตัวเธอขึ้นอย่างง่ายดาย ลลินเกี่ยวแขนรอบคอเขาไว้แน่น ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนของความรู้สึกที่รณกรถ่ายทอดผ่านสัมผัส ราวกับเขากำลังกล่าวคำสารภาพทุกอย่างที่ไม่อาจพูดเป็นคำพูดได้ ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่จุดที่ความผูกพันกลายเป็นหนึ่งเดียว เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของรณกรที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงขึ้นทำลายความเงียบ รณกรชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะละริมฝีปากออกมาด้วยความเสียดาย ทว่าสายตาที่เขาเหลือบไปมองหน้าจอเพียงแวบเดียวนั้น ทำให้เขานิ่งค้างไปทันที ใบหน้าของเขากลับมาเรียบตึงราวกับหินสลักอีกครั้ง ลลินรับรู้ได้ถึงแรงบีบที่แผ่วลงที่เอวของเธอ เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “มีอะไรหรือคะ?” เธอถาม เสียงสั่นเล็กน้อย รณกรปล่อยตัวเธอลงยืนกับพื้น ดวงตาเข้มจัดจ้องมองไปยังหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ลลินอ่านไม่ออก ราวกับว่าความสุขชั่วคราวที่เพิ่งได้รับมานั้นกำลังถูกพิพากษาโดยบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า “ธันวามันรู้แล้ว... ว่าคุณอยู่ที่นี่กับผม” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบที่แฝงด้วยความเยือกเย็น “และมันไม่ได้มาคนเดียว แต่มันพา ‘ใครบางคน’ ที่คุณไม่อยากเจอที่สุดในชีวิตกลับมาด้วย” รณกรเดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบกุญแจรถออกมาแล้วหันมามองเธอ “เราต้องไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ความลับเรื่องพ่อของคุณ... จะถูกเปิดโปงต่อหน้าสาธารณชน” ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง โดยคนที่ยืนรออยู่เบื้องหลังนั้นไม่ใช่เพียงแค่ธันวา แต่กลับเป็นร่างสูงโปร่งของชายวัยกลางคนที่ลลินจำได้ขึ้นใจ... ชายคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีที่ลมหายใจของทั้งคู่แทบหยุดชะงักไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ