ความใส่ใจที่ไม่คาดคิด

“ตอบผมมา... ลลิน... นี่คือวิธีที่คุณใช้ตีสนิทผมเพื่อส่งงานลับให้ศัตรูใช่ไหม?” น้ำเสียงของรณกรเย็นเยียบดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหรา ลลินยืนนิ่ง มือของเธอที่กำแฟ้มเอกสารไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเงยหน้าสบตากับดวงตาคู่คมที่ทอประกายกร้าวอย่างไม่หลบเลี่ยง แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก แต่ความเจ็บปวดที่ถูกตั้งแง่สงสัยกลับเด่นชัดกว่าความกลัว “คุณรณกรจะให้ดิฉันพิสูจน์ด้วยวิธีไหนคะ? เอาหัวใจดิฉันออกมาวางบนโต๊ะเพื่อให้คุณตรวจดูเลยไหมว่ามันภักดีหรือทรยศ...” ลลินเค้นเสียงตอบ มือเรียวสั่นน้อยๆ แต่แววตาของเธอกลับแน่วแน่ “ถ้าคุณเชื่อว่าดิฉันทำเพื่อธันวา การไล่ดิฉันออกตอนนี้คือทางเลือกที่ฉลาดที่สุดค่ะ” รณกรนิ่งไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายคุกคามรอบกายเขายังไม่จางหายไปไหน ทว่าแววตาที่จ้องมองเธอนั้นกลับมีความลังเลวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว พลางโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง ‘ปัง’ “ออกไปก่อนไป... วันนี้ผมยังไม่ต้องการคำตอบ” ลลินผงกศีรษะรับอย่างเงียบเชียบ เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานด้วยท่าทางที่ยังคงความสง่างามไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ทันทีที่ประตูไม้บานใหญ่ปิดลง ลมหายใจที่เธอกลั้นไว้ก็ถูกปล่อยออกมาอย่างอ่อนแรง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตนเอง ความหิวโหยที่สะสมมาตลอดทั้งวันเริ่มประท้วงด้วยความปวดหน่วงในช่องท้อง แต่มันกลับถูกกลบด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอกจนเธอไม่อยากแม้แต่จะขยับตัวไปไหน เวลาล่วงเลยไปจนถึงสี่โมงเย็น ร่างสูงของรณกรเดินออกมาจากห้องทำงานเพื่อเตรียมตัวไปประชุมนอกสถานที่ เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นเลขาสาวผู้เก่งกาจของเขายังคงก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนสังเกตได้ชัด รณกรหรี่ตามอง ถาดอาหารว่างที่เขาสั่งให้แม่บ้านนำมาส่งเมื่อตอนเที่ยงยังคงวางอยู่ที่เดิม—ไม่ได้ถูกแตะต้องเลยแม้แต่น้อย “คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม?” รณกรถามขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ลลินเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “คะ? อ๋อ... ดิฉันไม่หิวน่ะค่ะ” รณกรไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ จนกลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์หอมจางๆ ประจำตัวเขาอบอวลอยู่รอบกายเธอ เขาเอื้อมมือไปแตะที่ถาดอาหารว่างนั้น ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... จากความระแวง กลายเป็นความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ “ผมไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้คุณเพื่อมานั่งทำตัวเป็นนางเอกละครน้ำเน่าที่ยอมอดข้าวเพื่อพิสูจน์ความซื่อสัตย์” เขาแค่นเสียง “ลุกขึ้น” “แต่ว่างานพวกนี้...” “ลลิน! ผมบอกให้ลุก” คำสั่งนั้นเด็ดขาดพอที่จะทำให้ลลินจำต้องลุกขึ้นยืนด้วยความมึนงง รณกรคว้าข้อมือเธอด้วยสัมผัสที่อุ่นจัดจนเธอสะดุ้ง เขาพาเธอเดินไปยังห้องพักรับรองส่วนตัวหลังห้องทำงานของเขา ซึ่งมีโต๊ะอาหารเล็กๆ ตั้งอยู่ เขากดไหล่เธอให้นั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบจานสลัดและแซนด์วิชที่เขาสั่งมาเพิ่มจากห้องอาหารข้างล่างขึ้นมาวางตรงหน้า “กินเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณเป็นลมไปกลางที่ประชุม ผมจะถือว่าคุณเป็นภาระของบริษัท” เขาพูดพลางกอดอกยืนจ้องมองเธอราวกับจะบังคับให้เธอตักอาหารเข้าปากให้ได้ ลลินมองเขาด้วยความสับสน... ผู้ชายคนนี้เพิ่งจะกล่าวหาว่าเธอเป็นสายลับเมื่อชั่วโมงก่อน แต่ตอนนี้กลับมาบังคับให้เธอกินข้าว? “ทำไมคุณถึง... ทำแบบนี้คะ?” ลลินถามเสียงแผ่ว รณกรชะงักไป ดวงตาคู่คมหลุบมองไปทางอื่น “อย่าสำคัญตัวผิด ผมแค่ไม่อยากได้ยินคนในบริษัทนินทาว่า CEO ใจร้ายจนเลขาสลบคาโต๊ะทำงาน... เสียชื่อเสียงเปล่าๆ” ลลินเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มหน้าตักอาหารเข้าปาก ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้แม้จะมาพร้อมกับวาจาถากถาง แต่มันกลับทำให้หัวใจที่เย็นชาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง ในขณะที่เขายืนหันหลังให้เธอเพื่อรับโทรศัพท์สายด่วนที่ดังแทรกเข้ามา สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เห็นรถยนต์สีดำสนิทของธันวาที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามของบริษัทอย่างไม่น่าไว้วางใจ “ครับคุณธันวา... ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณจะติดต่อมา” รณกรกรอกเสียงลงในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงความนัย “เรื่องงานโปรเจกต์ใหม่น่ะเหรอ? ผมมีคนจัดการเรียบร้อยแล้ว และบอกได้เลยว่า... คนของผมคนนี้ ‘พิเศษ’ กว่าที่คุณคิด” ลลินที่กำลังจะตักแซนด์วิชชะงักค้างเมื่อได้ยินชื่อของชายที่เขาหวาดระแวง เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของรณกรด้วยความใจหาย รณกรหันกลับมามองลลิน สายตาของเขามีความหมายซับซ้อนที่อ่านไม่ออกขณะที่เขายังคงสายสนทนาทิ้งไว้ “ลลิน... หยิบเอกสารที่ผมให้คุณเก็บไว้เมื่อเช้าออกมาสิ ธันวาอยากเห็นมันด้วยตาตัวเองว่าสิ่งที่เขาพยายามขโมยไป... จริงๆ แล้วมันอยู่ในมือใคร” มือของลลินสั่นระริก เธอรู้ดีว่าในเอกสารชุดนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากหน้ากระดาษเปล่าที่เขาสั่งให้เธอเตรียมไว้ แต่การที่เขาเอ่ยชื่อเธอต่อหน้าศัตรูเช่นนี้... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนเร้นและเปี่ยมด้วยความใส่ใจของพวกเขาครับ - ละอองดาวเดือนเก้า*