โครงการพันล้าน

“เก็บโทรศัพท์ของคุณลงเถอะค่ะคุณธันวา เพราะต่อให้คุณปล่อยคลิปนั้นออกไปตอนนี้ บอร์ดบริหารก็คงไม่สนใจหรอกค่ะ” น้ำเสียงของลลินราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งผืนน้ำที่ซ่อนกระแสเชี่ยวไว้เบื้องล่าง เธอก้าวออกมาจากเงามืดของมุมตึก ยืนเคียงข้างรณกรอย่างมั่นคง ไม่ใช่ในฐานะเลขานุการที่คอยรับคำสั่ง แต่ในฐานะหุ้นส่วนทางความคิดที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับพายุ รณกรนิ่งไปครู่หนึ่ง สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ก่อนที่เขาจะผ่อนลมหายใจยาว ความตึงเครียดในดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววกังวลเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นที่คาดเดายาก เขาหมุนตัวกลับมามองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเหนือกว่า “เธอพูดถูก” รณกรเอ่ยเสียงเรียบ “เพราะสิ่งที่อยู่ในมือนาย... เป็นเพียงแค่ ‘ข้อมูลเก่า’ ที่เราล้างมลทินเรียบร้อยแล้วตั้งแต่นาทีที่นายก้าวเข้ามาในห้องนี้” ธันวาชะงัก รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย “อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลยรณกร นายกับยัยเลขาคนนี้กำลังจะตกที่นั่งลำบาก โครงการหมื่นล้านที่บริษัทนายถืออยู่ ถ้ามีข่าวฉาวรั่วไหลออกไป ต่อให้มีเทวดาที่ไหนมาช่วย หุ้นของนายก็พินาศอยู่ดี” ลลินขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ธันวาต้องขมวดคิ้ว “คุณเข้าใจผิดนะคะคุณธันวา โครงการที่เรากำลังทำอยู่ไม่ใช่ ‘พันล้าน’ อย่างที่คุณคิด แต่มันคือ ‘โครงการโปร่งใส’ ที่เราวางโครงสร้างใหม่ทั้งหมดตั้งแต่สัปดาห์ก่อน และถ้าคุณกล้าพอที่จะเผยแพร่สิ่งที่คุณมี... คุณก็จะเป็นคนแรกที่ช่วยเราประกาศให้สาธารณชนรับรู้ว่า บริษัทของเราไม่ได้มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป” ห้องโถงกว้างเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสามคนที่เต้นเร่าด้วยแรงกดดัน รณกรเหลือบมองลลินด้วยแววตาที่ยากจะตีความ ความอบอุ่นวาบหนึ่งไหลผ่านใจที่เคยเย็นชาของเขา มือหนาของเขาค่อยๆ เลื่อนไปกุมมือลลินเบาๆ เป็นสัญญาณของการปกป้องและเชื่อใจ “นายมีเวลาถึงรุ่งเช้าธันวา” รณกรก้าวเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องถอยกรู “ถ้าอยากจะทำลายฉัน ก็เชิญทำได้เลย แต่ถ้าเลือกทางผิด... กฎหมายแรงงานและข้อหาหมิ่นประมาททางธุรกิจที่ฉันเตรียมไว้ จะทำให้ชีวิตนายพังไม่เป็นท่าก่อนที่หุ้นของฉันจะขยับลงแม้แต่จุดเดียว” ธันวาแค่นหัวเราะ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นน้ำหอมฉุนกึก รณกรผ่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวหรูในห้องทำงานถัดมา เขาหลับตาลงพิงศีรษะกับพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ “เขาไม่ได้มาแค่คนเดียวใช่ไหมคะ” ลลินเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปรินน้ำดื่มส่งให้ มือเรียวสัมผัสโดนมือของเขาชั่วครู่ รณกรลืมตาขึ้นมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างตัว เขาเห็นความกังวลลึกๆ ในแววตาคู่นั้น แต่ก็เห็นความเด็ดเดี่ยวที่มากกว่า “ใช่... เขาเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง” รณกรรับน้ำไปดื่ม แต่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใสของหญิงสาว “ขอบคุณนะลลิน ถ้าไม่มีคุณ ผมคงขาดสติและทำอะไรที่พลาดพลั้งไปแล้ว” “เราคือทีมเดียวกันนะคะรณกร” ลลินนั่งลงบนขอบโต๊ะทำงาน ใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอ “คุณแบกโลกไว้ทั้งใบคนเดียวมานานเกินไปแล้ว ให้โอกาสฉันได้ช่วยแบ่งเบาบ้างนะคะ” รณกรนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความอ่อนโยนจากหญิงสาวทำให้กำแพงในใจที่เขาเพียรสร้างมาตลอดหลายปีพังทลายลงทีละน้อย เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าเจ้านายและลูกน้อง “ผมกลัว...” เขาพึมพำเสียงแผ่ว “กลัวว่าถ้าผมดึงคุณเข้ามาในวังวนของเกมธุรกิจที่โสมมนี้ คุณจะได้รับบาดเจ็บไปด้วย” ลลินเลื่อนมือขึ้นมาวางทับมือของเขาบนโต๊ะ เธอโน้มตัวลงมาจนระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาวชวนให้ใจสั่นไหว รณกรสัมผัสได้ถึงความเย้ายวนที่ไม่ได้ปรุงแต่ง แต่มันคือความจริงใจที่ทำเอาหัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ “ถ้าต้องบาดเจ็บ... ก็ขอให้เจ็บไปพร้อมกับคุณค่ะ” คำตอบของเธอดังชัดในความเงียบ ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังอบอวลไปด้วยความรู้สึกถวิลหา เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะของรณกรก็ดังขึ้นต่อเนื่องกันหลายครั้ง หน้าจอแสดงกราฟิกหุ้นของบริษัทที่พุ่งดิ่งลงอย่างรวดเร็วผิดปกติ ทั้งคู่ผละออกจากกันด้วยความตระหนก รณกรคว้าแท็บเล็ตมาดู ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นพาดหัวข่าวในสื่อออนไลน์ที่เพิ่งเผยแพร่เมื่อวินาทีก่อน [ด่วน! CEO รณกร ถูกแฉพัวพันคดีฟอกเงินระดับประเทศ หลักฐานมัดตัวแน่น!] รณกรหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองลลินด้วยความตระหนกที่แฝงไปด้วยคำถาม แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปาก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกโดยชายในชุดเครื่องแบบของกรมสอบสวนพิเศษห้าคนเดินตรงเข้ามา “คุณรณกรครับ เรามีหมายจับกุมตัวคุณในข้อหาฉ้อโกงประชาชนและฟอกเงิน ขอเชิญคุณไปกับเราด้วยครับ” ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ