ความพ่ายแพ้ของศัตรู

เอกสารทางกฎหมายชุดหนาวางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทอง แต่บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่กลับร้อนระอุราวกับมีเปลวเพลิงไร้ควันแผดเผา เสียงกระดาษพลิกดังสลับกับเสียงลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมาอย่างหนักหน่วง รณกรนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างของชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามด้วยความเวทนาปนสมเพช ในขณะที่ธันวาเวลานี้เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า มือทั้งสองข้างที่เคยกุมอำนาจต่อรอง บัดนี้สั่นเทาจนต้องจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก "คุณแพ้แล้วค่ะ... คุณธันวา" เสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังของลลินดังขึ้น เธอไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถาง ตรงกันข้าม เลขาสาวในชุดสูทเข้ารูปสีครีมกลับเอ่ยด้วยความเรียابร้อยและมั่นคง ดวงตากลมโตฉายแววเห็นใจจางๆ ในความโลภที่กัดกินตัวตนของอีกฝ่ายจนหมดสิ้น ธันวาเงยหน้าขึ้นขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "พวกเธอร่วมมือกันเล่นงานฉัน... นี่มันแผนการสกปรก!" "แผนการสกปรกอะไรกันคะ?" รณกรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตา "สิ่งที่พวกเราทำ คือการเก็บกวาดขยะที่พยายามจะเน่าเฟะเข้ามาในองค์กรนี้ต่างหาก บัญชีลับที่คุณซ่อนไว้ หลักฐานการทุจริตยักยอกทรัพย์ และการส่งข้อมูลภายในให้คู่แข่ง... ทุกอย่างมันถูกเปิดเผยด้วยฝีมือของความโลภของคุณเอง ไม่ใช่เพราะใคร" "แก... แกมันไอ้คนเลือดเย็น รณกร!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกพรวดขึ้นหมายจะพุ่งเข้าหา แต่อย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายก็ก้าวเข้ามาประกบล็อกตัวเขาไว้ทันที กลิ่นอายของอิสรภาพที่กำลังจะมลายหายไปทำให้ธันวาหน้าซีดเผือก เขาดิ้นรนขัดขืนเล็กน้อยก่อนจะหมดแรงทรุดฮวบคราบน้ำตาซึมที่หัวตา "เชิญตัวเขาไปดำเนินคดีตามกฎหมายได้เลยค่ะ เอกสารทั้งหมดท่านผู้พิพากษาคงต้องการใช้ประกอบสำนวนฟ้องร้อง" ลลินผายมือไปยังแฟ้มสีน้ำเงินเข้มบนโต๊ะ เจ้าหน้าที่พยักหน้ารับก่อนจะใส่กุญแจมือชายผู้พ่ายแพ้ และคุมตัวเดินออกไปจากห้องประชุม ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด เมื่อประตูปิดลง ความตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่ก็ค่อยๆ เจือจางลง รณกรผ่อนลมหายใจยาวนาน เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ยืดเยื้อสะสมมานานนับเดือนสะท้อนผ่านแววตาคู่นั้น แต่วินาทีต่อมา อ้อมแขนอุ่นและสัมผัสแผ่วเบาที่วางลงบนลาดไหล่ก็ทำให้หัวใจที่ด้านชามานานกลับมาเต้นไหวอีกครั้ง "เสร็จสิ้นเสียทีนะคะ... ท่านประธาน" ลลินกระซิบเบาๆ อยู่ชิดใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าของเขาราวกับเวทมนตร์ รณกรเอื้อมมือขึ้นกุมมือเรียวนุ่มที่วางอยู่บนไหล่ของเขาไว้ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านผิวเนื้อเข้าสู่หัวใจ ดวงตาสีเข้มเงยขึ้นสบมองหญิงสาวผู้เป็นทั้งมือขวาและคนที่กุมความรู้สึกของเขาไว้ทั้งดวงใจ "ถ้าไม่ได้คุณคอยช่วยสืบเบาะแส และอยู่เคียงข้างในคืนที่มืดมนที่สุด... ผมคงไม่มีทางชนะได้อย่างเด็ดขาด" "เราทำงานร่วมกันนี่คะ อีกอย่าง... ฉันไม่อยอมให้ใครมาทำลายความตั้งใจและหยาดเหงื่อที่คุณสร้างมาหรอกค่ะ" ลลินอมยิ้มบางๆ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความเสน่หาและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใน รณกรดึงมือเธอบังคับให้เธอนั่งลงบนตักแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว ลลินอุทานเบาด้วยความตกใจ ใบหน้าเนียนซับสีเรื่อขึ้นทันทีเมื่อแผ่นหลังบางถูกโอบกอดไว้ด้วยอ้อมแขนที่อบอุ่นและแข็งแกร่ง ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ "คุณกล้ามากนะที่ทำตัวเป็นผู้หญิงใจเด็ดในห้องประชุมเมื่อครู่..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูทำเอาลลินขนลุกซู่ ความใกล้ชิดนี้มักทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำเสมอ "แบบนี้... ฉันควรมีรางวัลอะไรให้เลขาคนเก่งดีล่ะคะ" "รางวัลอะไรกันคะ... นี่มันในเวลางานนะรณกร" เธอพยายามเอייהปฏิเสธเสียงเบา แม้ว่ามือเรียวจะแอบโอบรอบลำคอหนาของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก "เวลางานหรือเวลาส่วนตัว... คุณก็เป็นของผมทั้งนั้น ลลิน" รณกรประทับจูบลงบนหน้าผากเนียนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาทาบทับริมฝีปากนุ่มด้วยความโหยหา รสชาติของชัยชนะผสมผสานกับความหวานล้ำที่เธอมีให้ ทำให้บทเรียนรักยามบ่ายในห้องทำงานส่วนตัวเต็มไปด้วยความเย้ายวนและลึกซึ้งเกินกว่าจะหักห้ามใจ แต่ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหอมหวานและเคลิบเคลิ้ม เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งติดต่อกันก็ดังแทรกขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... รณกรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ลลินรีบจัดเสื้อผ้าและทรงผมของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลนลานก่อนจะลุกขึ้นยืนจัดระเบียบความเรียบร้อย "เข้ามา" รณกรปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นบอสผู้เย็นชาดังเดิม ประตูกระจกถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างของพนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่ยืนหน้าซีดเผือก มือบางถือแท็บเล็ตสั่นเทาจนแทบถือไม่อยู่ เธอละล่ำละลักพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกจนแทบจับใจความไม่ได้ "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คุณแม่ของคุณ... ปรากฏตัวอยู่ที่ล็อบบี้ชั้นล่าง พร้อมกับ... กับผู้หญิงแปลกหน้าอีกคนที่อ้างว่าเป็นคู่หมั้นที่คุณพ่อจัดAการไว้ให้ค่ะ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักที่อบอุ่นและลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า