วันแรกของงานใหม่

“คำตอบของคุณมีค่าเท่ากับหน้าที่การงานในอนาคต อย่าทำให้ผมต้องเสียเวลากับความเงียบอีกเลย ลลิน” รณกรกดเสียงต่ำ แรงบีบที่ต้นแขนของเขาไม่ได้หนักหน่วงจนน่ารังเกียจ แต่กลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างของหญิงสาว ลลินสูดลมหายใจลึก กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนประจำตัวของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบสีนิลคู่นั้น ภายในนั้นไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความระแวงที่เขาสวมทับไว้ด้วยหน้ากากของนักธุรกิจที่ไร้หัวใจ “สิ่งที่ดิฉันซ่อนไว้... ไม่ใช่เรื่องของบริษัทค่ะท่านประธาน” ลลินเค้นเสียงตอบ มือเรียวบางพยายามดึงแขนตัวเองออกอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น “และถ้าท่านประธานอยากให้งานวันนี้ราบรื่น ดิฉันแนะนำว่าเราควรเปลี่ยนหัวข้อสนทนา และเริ่มงานเลขาส่วนตัวอย่างที่ท่านต้องการจะดีกว่า” รณกรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขายอมปล่อยมือออกช้าๆ ราวกับกำลังประเมินสัตว์ป่าที่เพิ่งก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความเยือกเย็นที่คาดเดาไม่ได้ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เดินตรงไปนั่งที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ก่อนจะพยักพเยิดไปทางแฟ้มเอกสารหนาปึกที่วางอยู่ “ดี ถ้าคุณอยากทำงาน ก็นี่... ตารางงานสามเดือนข้างหน้า แผนการควบรวมกิจการ และรายชื่อผู้ถือหุ้นที่คุณต้องจำให้ขึ้นใจภายในบ่ายวันนี้” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ที่สำคัญที่สุด... ธันวาจะเข้ามาที่นี่ตอนห้าโมงเย็น เตรียมตัวให้พร้อม อย่าให้เขาเห็นช่องโหว่แม้แต่นิดเดียว” ลลินรับแฟ้มเอกสารมาถือไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกังวล รณกรอาจจะยังไม่รู้ว่าธันวาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเจรจาธุรกิจ แต่มาเพื่อ ‘เก็บกวาด’ หลักฐานที่เหลือทิ้งไว้ในอดีตของรณกรเอง ตลอดทั้งวัน ลลินตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอจดจ่ออยู่กับการจัดตารางงาน กรองเอกสารสำคัญ และรับโทรศัพท์สายตรงจากเหล่าบรรดานักลงทุน เธอทำหน้าที่เลขาได้อย่างไร้ที่ติจนน่ากลัว รณกรคอยสังเกตเธออยู่เงียบๆ จากหลังจอคอมพิวเตอร์ เขาสังเกตเห็นนิ้วมือที่สั่นน้อยๆ เวลาเธออ่านเอกสารบางหน้า หรือรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากตอนที่เขากำลังเครียดกับผลประกอบการ บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางตลบอบอวลไปด้วยความกดดันที่แฝงความร้อนแรงบางอย่าง ทุกครั้งที่ลลินเดินเอาแฟ้มไปวางบนโต๊ะของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวเธอจะลอยมาแตะจมูกเขาเสมอ รณกรเผลอจ้องมองลำคอระหงที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้เริ่มสั่นคลอน จนกระทั่งเวลาห้าโมงเย็นมาถึง เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งสม่ำเสมอตามมารยาทของผู้ดีเก่า “เข้ามา” รณกรสั่ง ลลินเดินไปเปิดประตูด้วยมือที่เปียกชื้นเล็กน้อย ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มแสยะ เขาดูภูมิฐานในชุดสูทสั่งตัด แต่ดวงตานกฮูกที่จับจ้องมองไปทั่วห้องทำงานนั้นดูหิวโหย “สวัสดีครับ รณกร ดูเหมือนคุณจะได้เลขาที่ทำงานเร็วขึ้นนะ... ลลินใช่ไหม? ผมว่าเราเคยเจอกันที่งานเลี้ยงการกุศลครั้งก่อน” ลลินเพียงแค่ยิ้มรับด้วยใบหน้าเรียบเฉย “สวัสดีค่ะคุณธันวา เชิญนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปชงกาแฟมาให้” ในจังหวะที่ลลินเดินผ่านธันวาไปเพื่อจะไปที่มุมพักผ่อน ธันวาก็แกล้งทำแฟ้มเอกสารของเขาหลุดมือจนกระจัดกระจาย ลลินรีบย่อตัวลงช่วยเก็บ แต่สายตาของเธอกลับไปสะดุดกับ ‘บางอย่าง’ ที่ร่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอกของธันวา—มันคือซองจดหมายสีน้ำตาลที่ประทับตราลับของบริษัทที่เธอพยายามปกป้องมาตลอด “ขอบคุณนะ ลลิน” ธันวาก้มลงมาใกล้จนเกือบชิด ลมหายใจของเขามีกลิ่นฉุนของควันบุหรี่ “อ้อ... อย่าลืมบอกเจ้านายคุณล่ะว่า ‘ความลับ’ ที่ซ่อนไว้ใต้พรม ถ้ามันถูกขุดขึ้นมา มันจะทำให้บ้านทั้งหลังถล่มลงมาทับคนข้างในจนไม่เหลือซาก” รณกรลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็ว สายตาสีนิลดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่ธันวาอย่างเอาเรื่อง เขาเดินมาหยุดข้างๆ ลลินแล้วโอบไหล่เธอไว้แน่นเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของ “พอที ธันวา” เสียงของรณกรทุ้มต่ำและสั่นเครือไปด้วยแรงโทสะ “ถ้าคุณมีเรื่องจะคุย ก็คุยเรื่องงาน ถ้าไม่มี... ก็ไสหัวออกไปจากห้องของผมเสีย” ธันวายิ้มเยาะ เขาหันหลังเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะออกไป เขาก็หันกลับมาทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของลลินเย็นเฉียบ “รณกร... คุณไม่รู้หรอกว่าเลขาสุดที่รักของคุณคนนี้ กำลังถือครองกุญแจสำคัญที่ทำลายคุณได้มากกว่าที่ผมทำอยู่เสียอีก ลองถามเธอสิ... ว่าทำไมเธอถึงเลือกมาทำงานที่นี่ ทั้งที่รู้ว่าคุณคือคนที่ทำลายครอบครัวของเธอจนหมดสิ้น!” ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว รณกรค่อยๆ หันกลับมามองลลินที่ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น สายตาของเขาไม่ได้มีความสงสัยอีกต่อไป แต่มีเพียงความโกรธแค้นที่ถูกหักหลังอย่างสาหัส เขาบีบไหล่เธอแน่นขึ้นจนลลินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ธันวาพูดเรื่องอะไร?” รณกรกระซิบผ่านไรฟัน “ครอบครัวของคุณ... พ่อของคุณ... พวกเขาพังเพราะผมงั้นหรือ?” ลลินหลับตาลง น้ำตาเม็ดใสไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าวันแรกของงานใหม่ที่เธอหวังไว้ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ได้จบลงแล้วจริงๆ ด้วยรักและขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซับซ้อนของหัวใจในบทนี้ครับ – ละอองดาวเดือนเก้า