คืนฝนพรำ

“คุณมีเวลาอีกไม่ถึงสามนาที ถ้าเอกสารฉบับนี้ยังไม่มีลายเซ็นของผม นั่นหมายความว่าแผนกโปรเจกต์ของคุณก็ไม่จำเป็นต้องมีหัวหน้าอีกต่อไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำของรณกรเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดกร่อนความมั่นใจของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลลินไม่ได้สะทกสะท้านกับถ้อยคำเชือดเฉือนนั้น เธอวางแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาด้วยจังหวะที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น สายตาคู่สวยจับจ้องไปยังนัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่มที่ดูจะเหนื่อยล้าเกินกว่าที่เจ้าตัวจะยอมรับ “เอกสารน่ะดิฉันเตรียมไว้ให้พร้อมแล้วค่ะคุณรณกร แต่สิ่งที่ดูเหมือนจะยังไม่พร้อม คือสภาวะทางอารมณ์ของคุณในตอนนี้” ลลินพูดพลางขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นฝนจางๆ จากเสื้อสูทของเธอทำให้บรรยากาศในห้องทำงานที่เย็นฉียบดูละมุนขึ้นมาอย่างประหลาด รณกรชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่เขาสวมไว้เป็นประจำ “หน้าที่ของคุณคือจัดการเอกสาร ไม่ใช่มาวิเคราะห์สุขภาพจิตของผม กลับไปที่โต๊ะของคุณซะ ลลิน” “ถ้าการวิเคราะห์นั้นช่วยให้บริษัทไม่ต้องสูญเสียดีลสำคัญเพราะความวู่วามของคุณ ดิฉันก็ยินดีจะทำค่ะ” เธอกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัว ทิ้งให้ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องทำงานกว้างขวาง รณกรถอนหายใจยาว ความกดดันจากธันวา คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฉีกทึ้งเขาให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกำลังบีบคั้นเขาจนหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าความผิดพลาดเพียงก้าวเดียวอาจหมายถึงการล่มสลายของตระกูลที่เขาอุตส่าห์กู้คืนมาได้ *** พายุฝนด้านนอกอาคารสำนักงานใจกลางเมืองกรุงเทพฯ เริ่มโหมกระหน่ำราวกับจะล้างโลก ท้องฟ้าสีหม่นถูกฉาบด้วยแสงฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นระยะ ลลินที่เพิ่งก้าวออกมาจากตัวตึกถึงกับชะงักเมื่อพบว่ารถของเธอจอดอยู่ห่างออกไปในลานจอดรถที่น้ำท่วมขังเป็นแอ่งใหญ่ “ให้ตายเถอะ...” เธอสบถเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจกางร่มคันเล็กพุ่งตัวออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาไม่ลืมหูลืมตา ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวผ่านมุมอับของตึก สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนพิงกำแพงอยู่ท่ามกลางม่านฝน เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยเนี้ยบกริบตอนนี้เปียกชุ่มจนแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง รณกรไม่ได้ใส่สูท และดูเหมือนเขาจะไม่ได้ตั้งใจจะหลบฝนเลยด้วยซ้ำ ลลินรีบสาวเท้าเข้าไปหา “คุณรณกร! คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?” เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่มักจะดูเย่อหยิ่งบัดนี้กลับดูเปราะบางอย่างน่าประหลาด หยดน้ำฝนไหลผ่านสันกรามคมสันลงมายังลำคอแกร่ง ท่ามกลางเสียงพายุที่ดังสนั่น รณกรจ้องมองเธอราวกับกำลังมองเห็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าไขว่คว้า “ผมแค่... รู้สึกว่าข้างในนั้นมันไม่มีอากาศจะหายใจ” เสียงของเขาแหบพร่า “ลลิน คุณเคยรู้สึกไหมว่า ต่อให้พยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบแค่ไหน สุดท้ายเราก็ยังเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่รอวันถูกเขี่ยทิ้ง” ลลินไม่ตอบคำถามนั้น เธอขยับร่มไปบังร่างสูงใหญ่ของเขาไว้ แรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของเขาที่เริ่มเย็นจัดจากการแช่อยู่ในน้ำฝนทำให้เธอใจหาย เธอเอื้อมมือไปแตะแขนเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงความร้อนรุ่มของผิวที่ขัดกับสภาพอากาศที่เย็นเยือก “ความสมบูรณ์แบบที่โลกต้องการ อาจไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่หัวใจคุณต้องการก็ได้นะคะ” ลลินกระซิบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลจนเกือบจะเป็นเสียงอ้อนวอน “กลับเข้าไปข้างในเถอะค่ะ ถ้าคุณไม่สบายขึ้นมา ธันวาคงได้โอกาสฉลองชัยชนะสมใจแน่” รณกรจับมือเธอไว้ สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นจัดของเขาทำเอาลลินใจสั่นไหว เขาไม่ได้ละสายตาจากดวงตาของเธอแม้แต่วินาทีเดียว ความดึงดูดระหว่างคนสองคนท่ามกลางพายุฝนนั้นรุนแรงและเย้ายวนเกินกว่าจะควบคุม เขากำลังจะเอ่ยบางอย่าง แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของลลินที่ดังขึ้นในกระเป๋าก็ทำลายบรรยากาศลง เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความรำคาญ ก่อนที่ใบหน้าจะถอดสีเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอ *‘ผมรู้ว่าคุณกำลังอยู่กับมัน ลลิน... ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องบัญชีลับของรณกรหลุดไปถึงมือสื่อ พรุ่งนี้เช้าเรามีเรื่องต้องคุยกัน’* ลายเซ็นด้านล่างคือชื่อของคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ธันวา ลลินช้อนตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย สิ่งที่เธอปกป้องเขามาตลอดกำลังจะกลายเป็นอาวุธร้ายที่ย้อนกลับมาทำลายเขาทั้งคู่ ทันใดนั้น รณกรก็กระชากแขนเธอให้เข้ามาใกล้จนร่างของทั้งสองแนบชิดกัน “ทำไมคุณถึงมองผมแบบนั้น? ลลิน... คุณซ่อนอะไรไว้จากผมกันแน่?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ด้วยกันนะครับ — ละอองดาวเดือนเก้า