ข้อความที่ค้างคา

"พาย... ตอบรินหน่อยสิคะ" รินกระซิบเสียงสั่น นิ้วเรียวยาวสั่นระริกขณะกดโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หน้าจอที่แสดงผลว่า 'ไม่มีผู้รับสาย' ราวกับตอกย้ำความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นในอก กลิ่นกระดาษเก่าในร้านหนังสือที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่น บัดนี้กลับดูจืดชืดและห่างเหินราวกับวิญญาณของร้านถูกพรากไปพร้อมกับการหายตัวไปของใครบางคน พายหายไปแล้ว... หายไปพร้อมกับรอยตราประทับสีดำสนิทที่ข้อมือคู่นั้น รินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดในความเงียบสงัดช่างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เธอพยายามนึกย้อนกลับไปถึงแววตาของพายในวินาทีก่อนจะก้าวออกจากร้าน—ดวงตาที่เคยเป็นประกายด้วยความฝันและความรัก บัดนี้กลับเรียบเฉยเย็นชา ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกไขลานด้วยกลไกที่เธอไม่รู้จัก 'เธอไม่ได้เป็นเจ้าของฉันหรอก ริน... เราต่างก็เป็นแค่สมบัติของกาลเวลา' ประโยคสุดท้ายของพายยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท รินหลับตาลงแน่น พยายามจะรวบรวมสติ แต่ยิ่งพยายาม ภาพรอยกุหลาบสีดำบนข้อมือนั้นยิ่งเด่นชัดราวกับพิมพ์ติดอยู่ในม่านตา มันไม่ใช่รอยสัก แต่มันเหมือนรอยไหม้ที่ขยายตัวออกมาจากใต้ผิวหนัง... เหมือนคำสาปที่พายพยายามหนีมาตลอดชีวิต "เธอไปอยู่ที่ไหนกันแน่..." รินพึมพำ ก่อนจะหันไปคว้าไดอารี่ปกหนังที่พายลืมทิ้งไว้บนโต๊ะทำงาน เธอเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง แม้จะรู้ดีว่าการละเมิดความเป็นส่วนตัวของคนรักไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ แต่นี่คือหนทางเดียวที่อาจพาเธอไปหาพายได้ หน้ากระดาษข้างในเต็มไปด้วยภาพวาดลายเส้นที่ดูบิดเบี้ยวผิดไปจากสไตล์สดใสของพาย มีเพียงภาพเดียวที่ดูสมบูรณ์ที่สุด—ภาพหญิงสาวสองคนยืนกุมมือกันท่ามกลางดงกุหลาบสีดำ แต่ที่น่าสะพรึงกลัวคือ ดอกกุหลาบเหล่านั้นดูเหมือนจะกำลังเลื้อยพันขึ้นมาบนข้อมือของตัวละครที่แทนตัวพาย ราวกับจะฉุดกระชากเธอให้จมลงไปในดิน ติ๊ง... เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในความเงียบ รินสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยหัวใจที่เต้นรัว [พาย: 'ไม่ต้องตามหา... ประตูบานนั้นปิดตายแล้ว ริน'] "ประตูบานไหน... พาย! พายคะ!" รินพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสถานะ 'ไม่สามารถส่งข้อความได้' รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความรอบคอบที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความร้อนรน เธอเดินไปที่ชั้นวางหนังสือโซนประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ดึงหนังสือเล่มหนาที่ไม่มีชื่อเรื่องออกมา มันคือหนังสือที่พายเคยหยิบมาอ่านบ่อยๆ แต่รินไม่เคยสนใจมันมากนัก เพราะเธอคิดว่ามันเป็นแค่ตำนานพื้นบ้านงมงาย เมื่อรินเปิดหน้ากลางของหนังสือเล่มนั้นออกมา เธอก็ต้องชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ตัวอักษร แต่เป็นรูปถ่ายใบเก่าที่ร่วงหล่นออกมา มันคือรูปของหญิงสาวหน้าตาเหมือนพายไม่มีผิดเพี้ยน ยืนอยู่หน้าร้านหนังสือแห่งนี้... แต่เป็นร้านหนังสือที่มีบรรยากาศมืดหม่นและดูเหมือนถูกทิ้งร้างมาเป็นร้อยปี ที่ข้อมือของหญิงสาวในรูป มีรอยตราประทับรูป 'ดอกกุหลาบสีดำ' ปรากฏอยู่เช่นเดียวกัน "นี่มันหมายความว่ายังไง..." รินพึมพำ มือไม้เริ่มเย็นเฉียบ เธอกวาดสายตาอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ใต้รูปถ่ายนั้น: *'เมื่อรอยกุหลาบตื่นขึ้น ผู้ถวายตัวจะต้องกลับไปที่จุดเริ่มต้น เพื่อแลกเปลี่ยนลมหายใจกับเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำ'* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจากทางด้านหน้าร้าน รินขยับกายไปแอบหลังชั้นหนังสือ เสียงนั้นไม่ได้ดังเหมือนลูกค้าทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเคาะที่แสนเชื่องช้าและหนักแน่น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ท่ามกลางความมืดที่คืบคลานเข้ามาในยามค่ำคืน รินพยายามกลั้นหายใจ เธอเห็นเงาร่างคนยืนอยู่หลังกระจกหน้าร้าน รูปร่างนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด แต่ทว่าส่วนสูงและท่าทางการยืนกลับดูแปลกแยกไปจากพายคนเดิมที่เธอรู้จัก เงาร่างนั้นค่อยๆ ผลักประตูร้านเข้ามา ทั้งที่รินล็อคไว้อย่างแน่นหนา เสียงกระดิ่งลมที่ประตูไม่มีเสียงเตือนแม้แต่น้อย มันเงียบงันราวกับว่าเงาร่างนั้นไม่ได้มีตัวตนอยู่จริง "พาย... นั่นเธอใช่ไหม?" รินก้าวออกมาจากหลังชั้นหนังสือ มือสั่นเทาถือโทรศัพท์ไว้เป็นไฟฉาย เงาร่างนั้นค่อยๆ หันมาหาเธอ รินก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกกับชั้นวางหนังสือจนหนังสือหลายเล่มร่วงหล่นลงมาพื้น เสียงตุบตับของหนังสือไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอกได้ เพราะใบหน้าที่หันมาหานั้น... คือใบหน้าของพาย แต่มันกลับไร้ซึ่งดวงตาที่เคยสดใส มีเพียงความมืดมิดที่ว่างเปล่าดั่งหลุมศพ และที่เหนือคอเสื้อขึ้นมาจนถึงลำคอ กิ่งก้านของดอกกุหลาบสีดำกำลังเลื้อยพันขึ้นมาอย่างช้าๆ ราวกับมันมีชีวิต "ริน... ฉันบอกแล้วไง..." เสียงของพายแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับลมจากขุมนรก "ว่าอย่าตามมา... เพราะตอนนี้... เธอไม่ใช่รินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว" มือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของริน ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาทันทีที่ปลายนิ้วของพายสัมผัสผิวหนัง รินก้มลงมองข้อมือตัวเองด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ใต้ผิวหนังของเธอ... รอยตราประทับสีดำสนิทกำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้น เป็นรูปดอกกุหลาบที่เหมือนกับของพายไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและไออุ่นของกระดาษไปกับรินและพายในตอนนี้นะคะ ขอให้ทุกท่านรักษาสุขภาพใจให้สดใสเสมอนะคะ ชากุหลาบอุ่นๆ ค่ะ