บทสนทนาที่อึดอัด

"คุณเปลี่ยนยี่ห้อกาแฟเมล็ดใหม่หรือเปล่าคะ... รสชาติมันดูเข้มกว่าปกตินะ" เสียงของพายแผ่วเบาจนเกือบจะกลืนหายไปกับเสียงพลิกหน้ากระดาษนิตยสารในมือ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม แต่นิ้วเรียวที่จับขอบกระดาษกลับสั่นเทาเพียงเล็กน้อยจนสังเกตได้ รินที่กำลังเช็ดแก้วเซรามิกสีครีมอยู่หลังเคาน์เตอร์ชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางแก้วลงบนผ้าสะอาดอย่างเชื่องช้า "ก็สูตรเดิมค่ะ แต่บางทีรสชาติอาจจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์คนชง... หรือไม่ก็อารมณ์คนดื่ม" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเลี่ยงที่จะสบตาพาย หันไปจัดเรียงสันหนังสือบนชั้นไม้เก่าคร่ำคร่าแทน บรรยากาศภายในร้าน 'ปลายซอย' วันนี้ดูเงียบเชียบจนน่าใจหาย ไม่มีเพลงบรรเลงคลอเบาๆ อย่างทุกที มีเพียงเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคนสองคน กลิ่นกระดาษเก่าเคล้ากับกลิ่นกาแฟที่อบอวลอยู่รอบตัวกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเหมือนกับแรงกดดันที่ค่อยๆ บีบอัดให้อากาศในห้องเบาบางลง พายพับนิตยสารลงช้าๆ เธอตัดสินใจมองคนรักที่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดชั้นหนังสือ รินในชุดผ้ากันเปื้อนสีเทาดูห่างเหินอย่างประหลาด แผ่นหลังที่เคยดูพึ่งพาได้กลับดูเปราะบางในยามนี้ ความเงียบงันที่พวกเขาทั้งคู่พยายามประคองไว้ราวกับแจกันแก้วบางๆ กำลังจะแตกสลายลงทุกที เพียงเพราะจดหมายฉบับนั้น... จดหมายฉบับที่วางอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของริน ซึ่งพายบังเอิญเห็นมันเมื่อเช้า และรินเองก็รู้ดีว่าพายเห็น "ช่วงนี้คุณดูงานยุ่งนะคะ งานภาพประกอบเล่มใหม่เป็นอย่างไรบ้างคะ ได้รับการตอบรับดีไหม" รินเปลี่ยนเรื่องโดยไม่หันกลับมามอง "ก็... เรื่อยๆ ค่ะ" พายตอบพลางเม้มริมฝีปากแน่น "ก็แค่งานวาดภาพตามสั่ง ตามที่เขาต้องการให้เป็น ไม่ได้มีอะไรหวือหวาหรอกค่ะ เหมือนกับการวาดรูปให้คนอื่น โดยที่ลืมไปว่าเราอยากจะวาดอะไรจริงๆ หรือเปล่า" รินหยุดมือจากการจัดหนังสือที่ดูเหมือนจะไม่มีจุดจบ เธอหันกลับมามองพาย แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งเฉย "การที่คนเราได้ทำตามความคาดหวังของคนอื่นบ้าง มันอาจจะทำให้ชีวิตง่ายขึ้นก็ได้นะคะ ดีกว่าการต้องแบกรับความต้องการของตัวเองจนหนักอึ้ง" "นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังบอกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ ริน" คำถามนั้นคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบ รินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะฝืนยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เธอเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ก้าวเท้าช้าๆ มาหยุดลงที่โต๊ะกลมเล็กๆ ที่พายนั่งอยู่ "เราอย่าพูดเรื่องนี้กันเลยดีกว่านะคะ พาย... การจิบกาแฟให้หมดแก้วในวันนี้ ดูจะเป็นเรื่องที่สำคัญกว่า" "การเพิกเฉยไม่ใช่การแก้ปัญหานะคะริน" พายลุกขึ้นยืน ความสูงที่ใกล้เคียงกันทำให้สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "เราต่างคนต่างเงียบ เราต่างคนต่างถอยห่าง คุณกลัวอะไรคะ? กลัวว่าถ้าเปิดใจคุยกันเรื่องจดหมายฉบับนั้น ทุกอย่างที่สร้างมาจะพังลงเหรอคะ?" "พาย..." รินเรียกชื่อคนรักด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า มือของเธอเอื้อมไปหาแต่กลับชะงักค้างไว้กลางอากาศ "โลกข้างนอกมันโหดร้ายพออยู่แล้วนะคะ ร้านหนังสือเล็กๆ แห่งนี้คือที่เดียวที่ฉันอยากให้มันปลอดภัยจากทุกอย่าง... รวมถึงความเจ็บปวดที่อาจจะตามมาจากการเปิดเผยสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นด้วย" "แต่ตอนนี้มันไม่ปลอดภัยแล้วค่ะริน" พายหลับตาลงแน่น หยาดน้ำใสๆ คลออยู่ที่หน่วยตา "เพราะความลับที่คุณเก็บไว้... มันกำลังกลายเป็นกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างเรา" ความรู้สึกอึดอัดที่สั่งสมมาตลอดทั้งวันพุ่งถึงขีดสุด รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบประโลม แต่เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังขึ้นอย่างกระทันหันกลับทำลายจังหวะหัวใจของพวกเขาทั้งคู่ลงจนหมดสิ้น ทั้งสองหันไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงประตู แววตาของเขาดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านก่อนจะหยุดลงที่ริน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ผมว่าเราคงต้องคุยกันเรื่องสัญญาฉบับใหม่เสียทีนะ... คุณรินทร์" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับสั่นสะเทือนไปถึงความรู้สึกของพายที่ยืนอยู่ข้างๆ "และดูเหมือนว่า... ผมจะมีเรื่องสำคัญจะบอกเกี่ยวกับจดหมายฉบับที่คุณได้รับเมื่อวานนี้ด้วย" รินหน้าซีดเผือดลงทันที พายมองสลับไปมาระหว่างชายคนนั้นกับคนรักของเธอด้วยความสับสนและความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามา จดหมายฉบับนั้นไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัว แต่ความลับที่มันซ่อนอยู่กำลังจะดึงเอาอดีตที่รินพยายามฝังกลบกลับมาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในร้านหนังสือแห่งนี้ ชากุหลาบอุ่นๆ หวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับรินและพายนะคะ