นิทรรศการศิลปะ

“พี่รินจะเก็บมันไว้แบบนั้นไปอีกนานแค่ไหนคะ?” เสียงของพายไม่ได้ดัง แต่มันกรีดผ่านความเงียบในร้านหนังสือจนรินสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาของรินรีบคว้าซองจดหมายฉบับนั้นซ่อนไว้ใต้กองสมุดปกหนังบนโต๊ะทำงานทันที ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนรักที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องเก็บของ ดวงตาของพายแดงก่ำและดูเหนื่อยล้าเกินกว่าที่รินจะจินตนาการได้ “พี่... พี่ไม่ได้ตั้งใจจะเก็บเป็นความลับนะพาย แค่... แค่มันยังไม่ถึงเวลา” รินพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน พายแค่นหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูแห้งแล้งจนรินเจ็บปวด “เวลาเหรอคะ? พี่มีเวลาให้ทุกคน มีเวลาให้ลูกค้า มีเวลาให้หนังสือทุกเล่มในร้านนี้ แต่พายจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เรานั่งจิบชาคุยกันโดยไม่มีโทรศัพท์มือถือ หรือไม่มีความคิดเรื่องนิทรรศการนั่นแทรกขึ้นมา คือเมื่อไหร่” นี่ไม่ใช่การหาเรื่อง แต่มันคือการประกาศยอมจำนนจากความเหงาที่สะสมมาตลอดสามสัปดาห์เต็ม ตั้งแต่โปรเจกต์นิทรรศการ ‘รอยแยกแห่งกาลเวลา’ ของพายเริ่มต้นขึ้น พายก็กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่มานอนค้างที่ร้านในฐานะผู้อาศัย ส่วนรินเองก็จมดิ่งอยู่กับความลับในซองจดหมายนั่นจนละเลยคนที่รักไปโดยไม่รู้ตัว “พายคะ พี่ขอโทษ... แต่ช่วงนี้งานที่แกลเลอรีมันหนักเกินไป พี่เข้าใจ—” “พี่ไม่เข้าใจหรอกค่ะ” พายตัดบท เดินเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นสีน้ำมันจางๆ ที่ติดตัวอีกฝ่าย กลิ่นที่รินเคยหลงใหลบัดนี้กลับทำให้รู้สึกอึดอัด “พี่พยายามจะเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งจนลืมไปว่า ในร้านหนังสือแห่งนี้ไม่ได้มีแค่พี่กับความลับที่แม่ทิ้งไว้ให้ แต่มันยังมีพายที่รอให้พี่หันมามองอยู่ตรงนี้ด้วย” พายหยิบพู่กันที่เสียบไว้ตรงกระเป๋าเสื้อขึ้นมาหมุนเล่น นิ้วเรียวยาวสั่นเล็กน้อยก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังปึก “นิทรรศการของพายจะเปิดในอีกสองวัน และพายตัดสินใจแล้วว่าพายจะขอตัวกลับไปพักที่บ้าน... พักจริงๆ สักพักนะคะ” คำว่า ‘พัก’ ของพายในสถานการณ์ที่เปราะบางเช่นนี้ ไม่ได้หมายถึงวันหยุด แต่มันคือการถอยห่าง รินอยากจะเอื้อมมือไปคว้าแขนคนรักไว้ แต่จังหวะที่มือสัมผัสโดนแขนเสื้อของพาย พายกลับชักออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด แววตาของพายในตอนนั้นไม่มีความโกรธเคือง มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวกว่าการทะเลาะกันหลายเท่า หลังจากพายเดินออกจากร้านไปพร้อมกับกล่องอุปกรณ์วาดภาพ ทิ้งให้ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ทุกตารางนิ้ว รินก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม จดหมายฉบับนั้นถูกหยิบออกมาอีกครั้ง ลายมือหวัดๆ บนซองที่ดูคล้ายกับตัวอักษรในบันทึกของแม่ราวกับถูกถอดแบบออกมา ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้พายจากไปพร้อมกับความเข้าใจผิดตีรวนกับความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับปมในอดีต รินหยิบมีดกรีดกระดาษขึ้นมา มือที่สั่นเทาบรรจงกรีดขอบซองจดหมายอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับมีคนมาตีกลองอยู่ในอก เมื่อกระดาษแผ่นสุดท้ายถูกคลี่ออกมาอ่าน รินก็ต้องเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นเนื้อความด้านใน *‘ริน... ถ้าลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แปลว่าผู้ชายคนนั้นเริ่มขยับตัวแล้ว อย่าไว้ใจใครในร้านหนังสือเล่มนั้น แม้แต่คนที่ดูเหมือนจะเข้ามาเพื่อเยียวยาหัวใจของลูกก็ตาม’* ประโยคสุดท้ายของจดหมายทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบ เธอรีบพลิกไปดูหน้าถัดไปทันที และสิ่งที่ปรากฏอยู่ด้านหลังของกระดาษไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นรูปวาดลายเส้นที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันเป็นภาพร่างของพาย... แต่เป็นพายในวัยเด็กที่ถือหนังสือเล่มที่รินกำลังถืออยู่ในมือตอนนี้! เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบา รินรีบซ่อนจดหมายไว้ใต้ลิ้นชักอีกครั้งด้วยหัวใจที่รัวแรง เธอเงยหน้าขึ้นมองที่ประตูด้วยความหวังว่าจะเป็นพายที่เดินกลับมาง้อ แต่แล้วรอยยิ้มก็เลือนหายไปจากใบหน้าทันที ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเรียบกริบที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก้าวเข้ามาในร้าน เขาไม่ได้เดินเข้ามาเหมือนลูกค้าทั่วไป แต่ก้าวเข้ามาเหมือนเจ้าของพื้นที่ เขาส่งยิ้มที่ดูเยือกเย็นมาให้ริน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รินขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “คุณรินครับ... ผมมาตามหาหนังสือที่แม่ของคุณเคยสัญญาว่าจะคืนให้ผมเมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่ทราบว่าพอจะหาเจอไหมครับ?” รินตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเขายื่นนามบัตรใบหนึ่งมาให้ บนนั้นไม่มีชื่อบริษัท ไม่มีตำแหน่ง มีเพียงสัญลักษณ์รูป ‘ดอกกุหลาบสีดำ’ ที่พายเคยบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มนักสะสมที่ไร้ตัวตนในโลกศิลปะ... และที่สำคัญที่สุด ในกระเป๋าเสื้อสูทของชายคนนั้น รินเห็นปลายพู่กันสีน้ำเงินที่เธอจำได้แม่นว่ามันเป็นของรักของหวงของพาย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับและไออุ่นในร้านหนังสือเล็กๆ แห่งนี้ด้วยกันนะคะ ชากุหลาบอุ่นๆ หวังว่าคุณจะรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ