ความกลัวที่ซ่อนอยู่

“พาย... ถ้าวันหนึ่งโลกใบนี้ต้องการตัวเธอคืนไป ในแบบที่ฉันรั้งไว้ไม่ได้เลย เธอจะทิ้งที่นี่ไปเหมือนกับทุกคนไหมคะ?” คำถามนั้นหลุดออกจากปากริน ในจังหวะที่ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนสันหนังสือปกแข็งเก่าแก่เล่มหนึ่งในมือพาย ทั้งคู่ยืนอยู่ในมุมอับของร้านหนังสือที่แสงไฟสีส้มสลัวทอดเงาเป็นเส้นยาวทาบทับลงบนพื้นไม้กระดาน บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน พายชะงักไป มือที่ถือหนังสือสั่นน้อยๆ ดวงตาคู่สวยที่มักจะมองโลกผ่านจินตนาการเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองหน้ารินราวกับกำลังค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำถามที่ดูไร้ที่มานั้น “รินพูดเรื่องอะไรคะ...” พายถาม เสียงของเธอแผ่วเบาเหมือนขนนกที่ร่วงหล่น “ทำไมจู่ๆ ถึงถามแบบนี้” รินไม่ได้ตอบทันที เธอขยับเข้าไปใกล้คนรักมากขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นแป้งเด็กที่เป็นเอกลักษณ์ของพายอบอวลอยู่ในอากาศ รินก้มหน้าลงซบหน้าผากของตัวเองกับลาดไหล่ของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ มือที่สั่นเทาของเธอโอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออกเพียงนิด พายจะระเหยกลายเป็นไอหายไปกับอากาศ “ฉันแค่... กลัว” รินพึมพำ “ฉันเห็นเธอวาดรูป เห็นเธอมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่างที่ฉันมองไม่เห็น พายคะ โลกข้างนอกนั้นกว้างใหญ่เกินกว่าร้านหนังสือเล็กๆ ของฉัน มันอาจจะดีกว่าก็ได้... ดีกว่าการมาจมปลักกับคนที่ไม่มีใครเหลืออย่างฉัน” “ริน!” พายผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตาริน แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด “เธอเอาอะไรมาตัดสินว่าตัวเองไม่มีใคร ในเมื่อเธอยังมีฉัน... ฉันที่อยู่ตรงนี้ ที่เลือกจะทิ้งทุกอย่างจากโลกใบนั้นมาเพื่ออยู่ที่นี่กับเธอ ถ้าเธอจะไล่ฉันไปเพราะความกลัวของตัวเอง นั่นมันไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือคะ” รินนิ่งงันไป คำว่า ‘ใจร้าย’ จากปากพายเหมือนเข็มที่ทิ่มลงกลางใจ เธอไม่เคยตั้งใจจะไล่ อีกฝ่ายไปไหน เพียงแต่บาดแผลในอดีตที่ฝังรากลึกในใจของเธอเรื่องการถูกทอดทิ้งมันกำลังกัดกินความมั่นใจจนหมดสิ้น ทุกครั้งที่พายเงียบไปนานๆ หรือทุกครั้งที่พายดูเหนื่อยล้าจากการวาดภาพ รินมักจะจินตนาการไปไกลว่าวันหนึ่งจะมีมือที่มองไม่เห็นมาพรากพายไป “ขอโทษค่ะ...” รินเสียงสั่น “แค่พักนี้... ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไป พายเหมือนกำลังเก็บของ... เหมือนกำลังเตรียมตัวจะไปที่ไหนสักแห่ง” พายชะงักไปจริงๆ เธอหลบสายตาริน มือที่เคยถือหนังสือค่อยๆ วางมันลงบนชั้นอย่างเชื่องช้า ความเงียบเข้าปกคลุมร้านหนังสืออีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อบอุ่นเหมือนทุกที มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความลับ “ถ้าฉันบอกว่า... มีนิทรรศการศิลปะติดต่อมา” พายเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า “พวกเขาอยากให้ฉันไปจัดแสดงงานที่ต่างประเทศ สัญญาหนึ่งปี... ฉันยังไม่ได้ตอบตกลง แต่รินคะ พวกเขาให้โอกาสที่ฉันเฝ้ารอมาทั้งชีวิต” หัวใจของรินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น โลกที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างประณีตเพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวเองกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความกลัวที่ซ่อนอยู่กลายเป็นความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าที่เคยจินตนาการไว้ “หนึ่งปี...” รินทวนคำเบาๆ น้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วยตาแต่เธอกลั้นมันไว้ “งั้นที่เธอเงียบไป... ที่เธอดูเหม่อลอย... คือเพราะเรื่องนี้เองสินะคะ” “ริน ไม่ใช่นะ มันไม่ใช่แบบนั้น...” พายพยายามจะคว้ามือรินไว้ แต่รินกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณของการปกป้องตัวเอง “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” รินฝืนยิ้ม ยิ้มที่ดูเจ็บปวดที่สุดเท่าที่พายเคยเห็นมา “ไปเถอะค่ะ ความฝันของเธอ... มันสำคัญกว่าร้านหนังสือเก่าๆ แห่งนี้อยู่แล้ว” รินหมุนตัวเดินหนีเข้าไปในห้องทำงานด้านหลังร้าน โดยไม่หันกลับมามองพายอีกเลย ทิ้งให้พายยืนนิ่งอยู่กลางร้านหนังสือท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุม เสียงโทรศัพท์ของพายดังขึ้นในความเงียบ เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่เย็นเฉียบ หน้าจอแสดงข้อความจากบุคคลที่ไม่น่าจะติดต่อมาในเวลานี้ *“เรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องตั๋วเครื่องบินที่จองไว้ พาย... อย่าลืมว่าเธอยังมีภาระที่ต้องรับผิดชอบต่อครอบครัวของเธอนะ”* ข้อความนั้นทำให้พายตัวเย็นวาบ เธอไม่ได้แค่เลือกระหว่างความฝันกับความรัก แต่เธอกำลังถูกบีบให้เลือกระหว่างอิสรภาพกับโซ่ตรวนที่ผูกพันไว้กับอดีตที่เธอหนีมาตลอด และในวินาทีนั้นเอง เสียงประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้น... *กริ๊ง* หญิงสาวในชุดโค้ทสีดำสนิทเดินเข้ามาในร้าน เธอมีใบหน้าคล้ายคลึงกับรินอย่างน่าประหลาด ราวกับเงาสะท้อนที่หลุดออกมาจากกระจก เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพาย ก่อนจะยื่นซองจดหมายสีขาวให้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ฉันมาตามหาคนที่หายไป... และดูเหมือนว่าเธอจะรู้ดีที่สุดว่ารินซ่อนเขาไว้ที่ไหน” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันไออุ่นไปพร้อมกับชากุหลาบอุ่นๆ นะคะ