เสียงเพลงในร้าน

“พายคะ... แผ่นเสียงแผ่นนี้ เธอรู้จักไหมคะ?” รินเอ่ยถามพลางค่อยๆ วางเข็มเล่นแผ่นเสียงลงบนร่องสีดำขลับ กลิ่นอายของฝุ่นจางๆ และกาลเวลาอบอวลไปทั่วบริเวณมุมหนึ่งของร้านหนังสือที่ถูกจัดให้เป็นพื้นที่ส่วนตัว เสียงเปียโนบรรเลงขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับทรงพลังจนลมหายใจของพายสะดุดลงชั่วขณะ เธอละสายตาจากสมุดสเกตช์ภาพในมือ มองแผ่นหลังของรินที่กำลังโยกตัวเบาๆ ตามจังหวะเพลง “เป็นเพลงของ Erik Satie ไม่ใช่เหรอคะ...” พายตอบเสียงแผ่ว น้ำเสียงนั้นสั่นไหวเล็กน้อย “เหมือน... ความทรงจำที่หายไปตอนเด็กๆ เลยค่ะ” รินหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แสงสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับให้ใบหน้าของคนตรงหน้าดูนุ่มนวลราวกับภาพวาดสีน้ำมัน รินเดินเข้ามาใกล้พาย ก่อนจะนั่งลงบนพรมผืนนุ่มข้างๆ กัน “ตอนที่ฉันเหงามากๆ เพลงนี้คือเพื่อนคนเดียวที่อยู่กับฉันค่ะ มันไม่ได้บอกให้เราต้องเข้มแข็ง แต่มันบอกว่า... การอ่อนแอบ้างก็ไม่เป็นไร” พายวางดินสอลง เธอขยับตัวเข้าไปหารินโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ของรินโอบล้อมเธอไว้ ความกังวลที่เคยเกาะกินใจจากการถูกครอบครัวกดดันเรื่องอาชีพการงานดูเหมือนจะมลายหายไป เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเพลง “บางที... ฉันก็กลัวนะคะ” พายกระซิบ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเมื่อสบกับแววตาอ่อนโยนของริน “กลัวว่าถ้าวันหนึ่งความอบอุ่นตรงนี้หายไป ฉันจะกลับไปเป็นพายคนเดิมที่ทำตามใจใครไม่ได้อีกเลย” รินไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่เอื้อมมือไปกุมมือของพายไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือถ่ายทอดผ่านถึงกัน ทั้งคู่จมดิ่งลงไปในห้วงทำนองเพลงที่ดูเหมือนจะหยุดเวลาของร้านหนังสือเอาไว้ รินรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันคือการค่อยๆ ต่อจิ๊กซอว์ของชีวิตที่แตกสลายเข้าด้วยกัน “ตราบใดที่เพลงในร้านนี้ยังไม่จบ ฉันจะอยู่ตรงนี้ค่ะ” รินกระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย สัมผัสถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าของพายที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ พายยิ้มออกมา—เป็นยิ้มที่มาจากข้างในอย่างแท้จริง เธอตัดสินใจวางความกังวลทิ้งไว้ในสมุดสเกตช์ภาพ แล้วหันมาโอบกอดรินไว้แน่น กลิ่นอายของความสบายใจตลบอบอวลอยู่รอบตัว ราวกับว่านี่คือที่พักพิงสุดท้ายที่พวกเธอค้นพบ ท่ามกลางโลกที่วุ่นวายภายนอกร้านหนังสือแห่งนี้ ทว่า... ในขณะที่บทเพลงกำลังดำเนินไปถึงท่อนที่ลึกซึ้งที่สุด เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนขัดจังหวะความเงียบสงัด ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตาคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน เขาไม่ได้มองหนังสือบนชั้นเลยสักเล่ม สายตาที่เย็นชาของเขาจับจ้องมาที่โต๊ะมุมร้านตรงที่ทั้งสองนั่งอยู่ ก่อนจะส่งยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจให้พาย “วาดรูปสนุกไหม พาย... แต่น่าเสียดายนะ ที่แม่เธอคงไม่คิดว่ามันเป็นงานที่ควรทำ” พายหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในเสี้ยววินาที รินขยับตัวบังพายไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ ขณะที่ชายคนนั้นค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ รินมองไปที่ซองเอกสารนั่น ก่อนจะหันมาสบตาพายที่กำลังตัวสั่นเทา แล้วเธอก็รู้ทันทีว่า... ความสงบสุขในร้านหนังสือของเธอ กำลังจะสิ้นสุดลงในนาทีนี้ ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันไออุ่นไปพร้อมกับชากุหลาบอุ่นๆ นะคะ