หยดเลือดแห่งชีวิต

“หลบไปอลิสแตร์!” เสียงของเอลาร่าตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น ร่างบางไม่ได้ขยับหนีจากความตายที่คาร์ลอสหยิบยื่นให้ แต่เธอกลับพุ่งทะยานเข้าหาชายผู้เป็นที่รักด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ ราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ซ่อนเร้นมานานนับปีถูกกระชากออกมาพร้อมกัน แต่ทว่าสิ่งที่พุ่งเข้าใส่อลิสแตร์ไม่ใช่เงามืดที่มุ่งร้าย หากแต่เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและเย้ายวน เอลาร่ากอดรัดแผ่นหลังของเขาไว้แน่น ลมหายใจของเธอหอบกระชั้นขณะที่เธอกดร่างของเธอเข้าหาอกกว้างของราชาแวมไพร์ที่กำลังโงนเงนจากการสูญเสียเลือด “เจ้ากำลังทำอะไร...” อลิสแตร์ครางเสียงต่ำ แววตาของเขาที่เคยดุดันดุจราชสีห์เริ่มพร่ามัว ความหยิ่งทะนงในฐานะเจ้าเหนือหัวกำลังถูกกัดกินด้วยความอ่อนแอจากบาดแผลฉกรรจ์ที่คาร์ลอสฝากไว้ด้วยกรงเล็บอาบยาพิษ “เงียบเถอะครับ” เอลาร่ากระซิบข้างใบหูเขา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น เธอไม่สนสายตาของคาร์ลอสที่มองมาอย่างเหยียดหยามและตกตะลึง นางใช้ฟันคมกริบของตนกรีดลงบนข้อมือด้านในจนเลือดสีแดงสดรินไหลออกมา มันไม่ใช่เลือดธรรมดา แต่มันคือเลือดที่มีไอความร้อนแรงดั่งเปลวไฟที่หลับใหลอยู่ในสายเลือดของเผ่าพันธุ์ดึกดำบรรพ์ เอลาร่าบังคับให้เขากลืนกินหยดเลือดนั้น อลิสแตร์พยายามขัดขืนด้วยทิฐิ แต่เมื่อรสชาติหวานล้ำที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจแตะปลายลิ้น ราชาแวมไพร์ผู้นี้ก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดจาก ‘คู่แท้’ ได้อีกต่อไป เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความปรารถนาและความหิวโหยที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานและเสียงเลือดที่ไหลริน สัมผัสที่ปลายนิ้วของเอลาร่าที่ไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเขาทำให้บรรยากาศโดยรอบเริ่มร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด กลิ่นอายของความตายจากคาร์ลอสถูกกลบด้วยกลิ่นหอมหวานจากร่างกายของเอลาร่า “เลือดของเจ้า...” อลิสแตร์พึมพำ ดวงตาสีรัตติกาลของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต ความเจ็บปวดจากบาดแผลจางหายไปแทนที่ด้วยพลังงานมหาศาลที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง “มันทำไมถึงร้อนแรงขนาดนี้ เอลาร่า?” “เพราะมันเป็นของท่านไงครับ” เอลาร่าตอบพลางลูบเรือนผมของเขาด้วยความทะนุถนอม ดวงตาของเธอไม่ได้มองไปยังศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าอีกต่อไป เธอมองเห็นเพียงความหลงใหลในแววตาของชายตรงหน้า คาร์ลอสคำรามลั่นด้วยความแค้นเคือง “หยุด! พวกแกกำลังทำพิธีอะไรกัน!?” ศัตรูหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกรงเล็บที่ขยายใหญ่ขึ้น แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงปะทะเข้ากลางอก ผิวหนังของคาร์ลอสเริ่มเปลี่ยนเป็นรอยไหม้เมื่อเข้าใกล้รัศมีของคู่แท้ที่กำลังหลอมรวมพลังกัน อลิสแตร์ผละออกจากข้อมือของเอลาร่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นความกระหายที่รุนแรงกว่าเดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังที่ได้รับจากเลือดของเอลาร่าทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นอมตะที่แท้จริง “คาร์ลอส...” อลิสแตร์เอ่ยชื่อศัตรูด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบหนักอึ้ง “เจ้าทำลายความอดทนของข้ามามากเกินพอแล้ว” เอลาร่ายืนอยู่ข้างหลังเขา มือของเธอยังคงกุมข้อมือที่เลือดยังไม่หยุดไหล เธอรู้สึกถึงเงาในกระจกที่เต้นเร้าอย่างผิดปกติ มันไม่ใช่เงาของเธออีกต่อไป แต่มันคือเงาของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า ทันใดนั้นเอง ผนังของห้องโถงก็สั่นสะเทือน เสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นเคยและแฝงไปด้วยเลศนัยดังมาจากมุมมืดของห้อง คาร์ลอสไม่ได้เป็นคนทำ แต่เป็นเสียงที่ดังออกมาจากเงาของเอลาร่าที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะมิดเพดานห้อง เอลาร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างเงาหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดที่ซ้อนทับกับเงาของเธอเอง ร่างนั้นมีใบหน้าเหมือนเธอทุกประการ เพียงแต่ดวงตาของมันเป็นสีทองสว่างจ้าดั่งดวงจันทร์เต็มดวง และที่สำคัญที่สุด... ร่างนั้นกำลังถือมีดสั้นที่ทำจากหินสีดำสนิท จ่อไปที่ลำคอของคาร์ลอสที่ยังคงยืนงงงันด้วยความหวาดกลัว “ข้าบอกแล้วไงครับอลิสแตร์” ร่างเงาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและทรงอำนาจจนคนทั้งห้องต้องหยุดหายใจ “ว่าของเล่นของเจ้าน่ะ... มีเจ้าของที่แท้จริงรอทวงคืนอยู่เสมอ” คาร์ลอสทรุดเข่าลงกับพื้นทันทีโดยที่ไม่ได้ถูกแตะต้อง ราวกับว่ามีแรงกดดันมหาศาลบังคับให้เขาต้องยอมจำนน แต่สิ่งที่ทำให้อลิสแตร์ต้องหัวใจหยุดเต้นคือหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเอลาร่าตัวจริง เมื่อเธอหันไปสบตากับร่างเงาของตนเองที่ค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในความมืดพร้อมกับรอยยิ้มที่ทิ้งปริศนาเอาไว้ว่า... การกระทำทั้งหมดที่ผ่านมา เป็นเพียงแค่เกมที่ถูกจัดฉากโดยใครบางคนตั้งแต่ต้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร้นลับและเสน่หาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน