คำปฏิเสธที่รุนแรง

“ปล่อยมือของคุณออกจากตัวข้าเสียที คาร์ลอส... ความอดทนของข้าไม่ได้มีไว้ให้คนที่กล้าก้าวล่วงเขตแดนของหัวใจผู้อื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า” เสียงของเอลาร่ากังวานเย็นเยียบท่ามกลางความเงียบงันในโถงหินโบราณ กลิ่นอายของสัตว์ป่าที่ดุดันจากร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสที่ยืนประจันหน้ากับเธอไม่ได้ทำให้หญิงสาวหวั่นไหวแม้แต่น้อย มือหยาบกร้านของผู้นำฝูงหมาป่าที่กุมข้อมือเธอไว้แน่นถูกสะบัดออกอย่างไม่ใยดี จนร่างของชายหนุ่มเซถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตื่นตะลึง “เจ้าคงลืมไปแล้วว่าสายเลือดในตัวเจ้าคืออะไร เอลาร่า” คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีอำพันของเขาดุจไฟป่าที่กำลังโหมกระพือ “เจ้าจะยอมก้มหัวให้ไอ้แวมไพร์เลือดเย็นนั่นไปตลอดกาลหรือ? มันมองเจ้าเป็นเพียงสมบัติชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่คู่ชีวิต... กลับมาหาฝูงของเจ้าเถอะ เราคือพวกเดียวกัน” เอลาร่าก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว ความสง่างามที่แฝงด้วยสัญชาตญาณนักล่าทำให้เธอดูเหนือกว่าในวินาทีนั้น “ใช่ ข้าคือหมาป่า แต่หัวใจของข้าไม่ได้ถูกกำหนดด้วยสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่เพียงอย่างเดียว มันถูกกำหนดด้วยการเลือกของข้า... และข้าได้เลือกแล้ว” เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าไปทางเงามืดที่ทอดตัวอยู่มุมห้อง อลิสแตร์ยืนอยู่ที่นั่น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิท ดวงตาสีแดงฉานดุจทับทิมที่ซ่อนความหิวกระหายไว้ภายใต้ความนิ่งสงบนั้นจ้องมองมาที่เธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับมีความลึกซึ้งที่สั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณ “อลิสแตร์...” เอลาร่าเรียกชื่อเขาเบาๆ เธอเดินผ่านคาร์ลอสไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายผู้เป็นราชาแวมไพร์ อลิสแตร์เชยคางเธอขึ้นด้วยปลายนิ้วที่เย็นเยียบแต่กลับทำให้ผิวหนังของเธอกรีดร้องด้วยความปรารถนา “เจ้าแน่ใจแล้วหรือ เอลาร่า? คำปฏิเสธต่อเขาในวันนี้ คือการประกาศสงครามกับฝูงของเจ้าโดยสมบูรณ์... เจ้าจะไม่มีวันถอยหลังกลับได้อีก” “ข้าไม่ต้องการถอยหลัง” เอลาร่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง มือของเธอเอื้อมไปประสานกับมือของเขา ถ่ายทอดความร้อนแรงจากสัมผัสที่เตือนให้รู้ว่าเขามีอำนาจเหนือเธอเพียงใด “ข้าต้องการเพียงอนาคตที่มีท่าน... ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ข้าเคยเป็น ข้าก็ยอม” อลิสแตร์กระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจเย็นจัดรดรินอยู่ข้างใบหู “ถ้าเช่นนั้น ก็จงแสดงให้มันเห็น... ว่าสิ่งที่มันพยายามแย่งชิงไปนั้น คือสิ่งที่ไม่มีวันเป็นของมันได้ ตั้งแต่วินาทีที่ข้าประทับตราจองไว้บนตัวเจ้า” คาร์ลอสคำรามในลำคอด้วยความแค้นจัด เขาพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ แต่ก่อนที่กรงเล็บของเขาจะถึงตัวเอลาร่า อลิสแตร์เพียงแค่สะบัดมือเบาๆ พลังงานมืดมิดก็ซัดร่างของผู้นำหมาป่ากระเด็นไปปะทะกับผนังหินจนร้าวฉาน เอลาร่าไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอเลือกที่จะวางมือลงบนแผงอกแข็งแกร่งของอลิสแตร์ สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแห่งอำนาจและการครอบครอง เธอรู้ดีว่านี่คือเส้นทางที่เลือกเอง เส้นทางที่อาบไปด้วยเงาจันทร์และแรงปรารถนาที่ไม่มีวันดับมอด อลิสแตร์คว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวด้วยแรงมหาศาล เขาจูบเธออย่างดุดัน รุนแรงดุจการประกาศอำนาจเหนือทุกสรรพสิ่ง เอลาร่าตอบสนองด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน ราวกับจะเผาผลาญความลังเลใจทั้งหมดทิ้งไปในจูบนี้ “เจ้าเป็นของข้า” อลิสแตร์กระซิบชิดริมฝีปากหลังจากผละออกเพียงเล็กน้อย “และคืนนี้... ข้าจะทำให้เจ้าลืมเลือนโลกภายนอกทั้งหมดไปจนหมดสิ้น” ทว่า ในขณะที่มือของอลิสแตร์กำลังจะเลื่อนลงไปปลดกระดุมชุดเดรสของเธอ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง เงาดำประหลาดพุ่งผ่านแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของเอลาร่าเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล “ท่านราชา... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าคำสาปที่ฝังอยู่ในตัวนาง มิได้มีไว้เพียงเพื่อความรัก แต่มีไว้เพื่อสังหารท่านในเวลาที่เหมาะสม?” ร่างที่คุ้นตาของ 'เซเรน่า' อดีตคนรักเก่าที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้วปรากฏกายขึ้นในเงามืด พร้อมกับมีดสั้นอาบยาพิษสีเงินวาววับที่เล็งตรงไปยังหัวใจของอลิสแตร์ในจังหวะที่เขาเผลอไผลที่สุด เอลาร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสังหารพุ่งเข้ามาหาชายที่เธอเพิ่งเลือกจะฝากชีวิตไว้ เหตุการณ์ต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและแรงปรารถนาในคืนอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน